Medycyna i prawo a alkohol


Śmierć dziecka pod kołami pojazdu
prowadzonego przez kierowcę zamroczonego alkoholem.
Marcinka zabił szczupły młody kierowca z sąsiedztwa, też Marcin.
Sam stracił obie nogi.
Zanim usiadł za kierownicą, wypił jedno piwo. Tylko jedno piwo.
Do wypicia piwa namówił go ojciec zmarłego.
Nikt nie przewidzial skutku.
Nikt nie wiedział...



Alkohol jest przyczyną ponad 60 problemów medycznych. Badania dowodzą, że wczesna interwencja lecznicza w ramach podstawowej opieki zdrowotnej jest praktycznie osiągalna i skuteczna. Leczenia uzależnienia od alkoholu jest możliwe dzięki rozmaitym interwencjom zmieniającym zachowanie oraz farmakologicznym. Nauka wykazuje, że do najbardziej skutecznych metod walki z problemami alkoholowymi są podatki, ograniczenia dostępności alkoholu i przeciwdziałanie kierowaniu pojazdami mechanicznymi w stanie zamroczenia alkoholowego. 
Robin Room, Thomas Babor, Jürgen Rehm: Alcohol and public health, Lancet 2005; 365: 519-30


W czerwcu 2004 Państwowa Agencja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych  (PARPA) ujawniła charakterystyczny dla obecnej władzy sposób realizacji ważnego celu Narodowego Programu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, jakim jest „ograniczenie globalnego spożycia alkoholu i zmiana struktury jego spożycia na rzecz napojów niskoprocentowych.” Do podstawowych metod realizacji tego celu zaliczono „ograniczanie dostępności poprzez racjonalną i elastyczną politykę fiskalną zapobiegającą obniżaniu cen alkoholu i preferującą napoje niskoprocentowe.”

Tymczasem „pod koniec 2002 roku Minister Finansów podjął decyzję o obniżeniu podatku akcyzowego na wyroby spirytusowe. Spowodowało to obniżenie cen napojów spirytusowych, a następnie skokowy wzrost o 25% średniego spożycia napojów spirytusowych. 

Na podstawie badań przeprowadzonych na zlecenie PARPA przez Sopocką Pracownię Badań Społecznych stwierdzono także, że wzrost konsumpcji napojów spirytusowych miał bezpośredni wpływ na zmianę struktury spożycia. Odnotowano wyraźny wzrost udziału napojów spirytusowych w ogólnej strukturze konsumpcji alkoholu ( z 39% w 2002 roku do 44% w roku 2003) i jednoczesny spadek udziału piwa w ogólnym spożyciu alkoholu (z 52% w roku 2002 do 48% w roku 2003). Największy wzrost spożycia zanotowano wśród tej grupy osób, które piją najwięcej – ponad 12 litrów czystego alkoholu rocznie. 

W ciągu roku (od czerwca 2002 do czerwca 2003) populacja ta zwiększyła się o ponad 1/3 (o 35%). O prawie 1/4 (23%) wzrosła liczba konsumentów pijących dużo. Jak prognozuje PARPA wzrost liczebny tych dwóch grup może oznaczać w bliższej perspektywie poważne nasilenie problemów zdrowotnych i społecznych związanych z alkoholem. Niepokojące jest również to, że w ciągu tego czasu największy wzrost wśród osób najwięcej pijących (ponad 12 litrów czystego alkoholu) nastąpił w grupie uczniów i studentów: ponad 2,5 krotnie oraz wśród osób o niskich dochodach: ponad 2 krotnie. 

Wykazany w badaniach wzrost konsumpcji napojów spirytusowych oraz specyfika grup społecznych, których dotyczy, wskazują na dramatyczny wzrost zagrożeń dotyczących zdrowia i porządku publicznego.”
 


 
 
miesięcznik "Świat Konsumenta"
Nr 4 (76 kwiecień 2008

Strona Hałata

RAK Z KUFLA PIWA

Pracując na równiku, nieraz słyszałem plotki o ludziach dorosłych, którzy nie wiedzą od czego zachodzi się w ciążę. Po prostu ciąża pojawia się i już. Znany tam jako daktari Sarati (w miejscowym języku łatwo dochodziło do wymiany głoski „l” na „r” i „h” na „s”, a przyrostek „i” podkreślał nienaszość) przyjmowałem po sto osób dziennie, u których gołym okiem i za pomocą mikroskopu mogłem stwierdzić jedną z chorób z ciążą mających wiele wspólnego, jeśli chodzi o drogę powstania, a więc wenerycznych. Bardziej ambitni pacjenci nawet potrafili wytypować źródło zakażenia. W końcu nie tylko wszystkie dzieci są nasze. Choroby też. Zwłaszcza weneryczne. 

Tuż aż się prosi cytat z klasyka. „Kto ma pecha, ten jest chory. Dymisja wiceministra zdrowia za list, który wywołał skandal” to tytuł, pod którym dziennik Rzeczpospolita upamiętnił wiekopomną myśl wiceministra zdrowia w rządzie Marka Belki. Pan Rafał Niżankowski, wysyłając 30. sierpnia 2004r. do komisarza ds. zdrowia i ochrony konsumentów polskie stanowisko w sprawie nowej unijnej strategii zmierzającej do zapewnienia zdrowia wszystkim, napisał: "Jestem przeciwny terminowi dobre zdrowie dla wszystkich. Niektórzy nie chcą być zdrowi, by lepiej odgrywać swoje role społeczne. Inni nie mają odpowiednich genów albo zwyczajnie nie mają szczęścia". Dodał, że niechęć budzi w nim już samo hasło "zdrowie dla wszystkich", bo kojarzy mu się z epoką komunizmu. Na polski dokument zareagowała Bruksela. - Ten list był sprzeczny ze stanowiskiem rządu - zapewniał wczoraj [2. grudnia 2004r.] minister zdrowia Marek Balicki. - Jesteśmy za równym dostępem do służby zdrowia wszystkich pacjentów. Premier zapowiedział, że Niżankowski zostanie zdymisjonowany.” Ech, łezka w oku się kręci. To były czasy! Lewica potrafiła stanąć w obronie tych, co nie chcą dobrego zdrowia, tych z bardzo złymi genami i tych, co mają pecha. Dzisiaj, po czterech latach od przystąpienia do Unii Europejskiej okazuje się, że wytykane Polakom bardzo złe geny połączone z permanentnym pechem, odbierają nam szanse na przeżycie. Dorośli, nawet dzieci, umierają z powodu braku dostępu do lekarza, ewakuacja i likwidacja oddziałów szpitalnych szokuje już tylko bezpośrednie ofiary kompletnej dezorganizacji opieki zdrowotnej, a w pierwszym podsumowaniu zakończonej fiaskiem psychoterapeutycznej sesji pod nazwą „Biały Szczyt”, pan Marek Safjan był łaskaw oznajmić, że za pieniądze wpłacane na Narodowy Fundusz Zdrowia i za podatki pomoc lekarska będzie udzielana tylko w uzasadnionych przypadkach. Należy przez to rozumieć, że kto sam nie potrafi postawić właściwej diagnozy, ten zapłaci karę za brak wiedzy medycznej. My nie gapy i już wysyłamy dzieci na medycynę, kupujemy najdroższe książki dla specjalistów i jeździmy na egzotyczne kongresy bardzo naukowe. To prędzej czy później się opłaci. Ktoś z rodziny ocaleje.

Jak właściwa diagnoza decyduje o powodzeniu terapii, tak trafna cena ryzyka zapewnia skuteczność systemów prewencji. Tu twórcy Załącznika do Uchwały Nr 90/2007 Rady Ministrów z dnia 15 maja 2007r. pod nazwą „Narodowy Program Zdrowia na lata 2007-2015”, włącznie ze wspomnianym autorem przekonania, iż kto ma pecha, ten jest chory, za Światową Organizacją Zdrowia powtarzają, że choroby i zaburzenia związane z alkoholem stanowią 10% globalnego obciążenia chorobami. A więc przyczyną przynajmniej co dziesiątej choroby nie jest pech a pijaństwo. Od powrotu PZPR do władzy w 1993r. głównym redaktorem Narodowego Programu Zdrowia jest niezwykle zasłużony dla oszałamiającej kariery pana Aleksandra Kwaśniewskiego dr. Krzysztof Kuszewski,, który w tych słowach podsumowuje dokonania towarzyszy na froncie walki z alkoholem: „W ostatnich latach konsumpcja alkoholu wysokoprocentowego w Polsce wzrosła, co było spowodowane głównie obniżeniem akcyzy na napoje spirytusowe w 2002 roku. W latach 2002-2004 nastąpił 15-procentowy wzrost konsumpcji rejestrowanej przez statystykę sprzedaży z ok. 7 do 8 l czystego alkoholu na jednego mieszkańca. Badania ankietowe zrealizowane na zlecenie PARPA pokazują, że w latach 2003-2005 konsumpcja zwiększyła się o 30%. Pociągnęło to za sobą szereg niekorzystnych zjawisk, takich jak wzrost przyjęć do izb wytrzeźwień, wzrost zanotowanych przypadków interwencji policyjnych w przypadkach przemocy domowej na tle alkoholu o 8% rocznie, wzrost liczby przypadków kierowania pojazdami pod wpływem alkoholu. Zaobserwowano również znaczący wzrost przyjęć do zakładów lecznictwa odwykowego; między 2003 a 2004 rokiem o 7,5 tys. wzrosła liczba pacjentów zakładów stacjonarnych i o 15 tys. liczba pacjentów zakładów ambulatoryjnych. (…) W referencyjnych latach 1994/95 spożycie rejestrowane wynosiło odpowiednio 6,5 i 6,3 litra etanolu na jednego mieszkańca i utrzymywało się w tych granicach do roku 2002. W roku 2003, w następstwie obniżki akcyzy na napoje spirytusowe, statystyki odnotowały 40% wzrost sprzedaży wódek. Wzrosła też o ponad 5% sprzedaż piwa. W rezultacie, konsumpcja rejestrowana zwiększyła się prawie o litr i po raz pierwszy od 15 lat przekroczyła poziom 7 litrów etanolu na jednego mieszkańca. Spożycie rzeczywiste, uwzględniające zarówno dane rejestrowane przez statystyki sprzedaży jak i te, które wymykają się z oficjalnych rejestrów w roku 2003, zbliżyło się ponownie do pułapu z lat 1995/96 a więc do 11 litrów etanolu na jednego mieszkańca. (…) Z badań prowadzonych regularnie przez CBOS w najstarszych klasach szkół średnich wynika, że odsetek młodych ludzi pijących piwo przynajmniej raz w miesiącu w roku 2003 zwiększył się w porównaniu z latami referencyjnymi z 60% do 85%, pijących wino z 41% do 56% a pijących wódkę z 47% do 71%. „ 

W pijanym widzie podejmowane są błędne decyzje. Według danych AC Nielsen w samym 2007r. spożycie piwa wzrosło o 10,6%, wina  - o 6,6%, a wódki - o 15%, Można mieć obawy graniczące z pewnością, że proweniencja niektórych osób stojących obecnie u steru nawy państwowej, zwłaszcza tych, których wrzask z tuby władzy jest najbardziej ordynarny, zapewni Polakom rychły powrót do rynsztoka, z którego mozolnie wydobywali się w latach 90. ubiegłego wieku. Szczególna rola przypada tu piwu, torującemu dzieciom drogę do pijaństwa i narkomanii, a przy tym fałszywie prezentowanemu jako mało szkodliwe. To reklamowe kłamstwo łatwo zdemaskować za pomocą danych z poniższej tabeli. 
 

Napój alkoholowy Typowa moc
% obj.
Typowa
pojemnosć
kufla/kieliszka
mililitry
Waga alkoholu
gramy
Piwo  3 - 6 500  12 - 24
Mocne piwo 7 - 12 330  19 - 32
Wino 6 - 22 125 6 - 22
Wódka 35 - 50 50 14 - 20
Likier 15 - 65 30 4 - 16

Maksymalna dzienna dawka alkoholu średnio u dorosłych mężczyzn wynosi 60 g, u kobiet - 20 g, przy czym przewlekłe zatrucie z objawami uszkodzenia wątroby i mózgu na czele u wielu osób może pojawić się przy dawkach znacznie niższych i bardzo wcześnie. Zero tolerancji dla spożycia alkoholu podczas ciąży i karmienia piersią chroni dziecko przed trwałym uszkodzeniem, czy to w formie dyskretnych zmian psychosomatycznych, czy też w postaci plejady ciężkich chorób i niepełnosprawności. Zabici i ranni w wypadkach drogowych, są łatwo rozpoznawani jako ofiary zamroczenia alkoholem, co nie oznacza, że ich liczba jest większa od liczby ofiar „cichych”, w szczególności dzieci spłodzonych w upojeniu alkoholowym, bądź też ludzi zapadających na bezobjawowe zakażenia i choroby weneryczne, w tym wirusowe zapalenie wątroby typu B i C, HIV/AIDS, prowadzące do bezpłodności chlamydiozę i rzeżączkę, a do raka szyjki macicy – wirusy brodawczaka ludzkiego. Wymaga przypomnienia, zwłaszcza wśród młodzieży odurzającej się piwem, stary slogan oświaty zdrowotnej – ALKOHOL STRĘCZYCIELEM CHORÓB WENERYCZNYCH.

Autorzy Narodowego Programu Zdrowia na lata 2007-2012 tradycyjnie nie dostrzegli udziału innych niż tytoń czynników rakotwórczych w wysokiej fali epidemii raka, która zbiera obfite żniwo także wśród osób poniżej 60 r. ż. (w roku 2005 nowotwór złośliwy był przyczyną zgonu 23 947 osób poniżej 60 r. ż., a udział zgonów na raka wśród wszystkich zgonów poniżej 65 r. ż. osiągnął 28,2%).  Na początku 2005r. The Lancet opublikował artykuł pt. „Alkohol a zdrowie publiczne” zawierający ranking głównych zabójców ludzkości: nadciśnienie tętnicze – 4,4%, tytoń – 4,1%, alkohol – 4,0%. Ryzyko raka przypisane alkoholowi oszacowano zależnie od lokalizacji - od 37% w przypadku raka przełyku u mężczyzn do 7% raka piersi u kobiet. Alkohol jest też przyczyną 32% przypadków marskości wątroby. W cywilizowanym świecie artykuł wywołał poważną debatę publiczną. 

Międzynarodowa Agencja Badań nad Rakiem (IARC) od dawna uznaje alkohol etylowy za bezsporny czynnik rakotwórczy (monografie z roku 1988 i 2007). Opublikowany z końcem 2007r. Drugi Raport Światowego Funduszu Badań nad Rakiem i Amerykańskiego Instytutu Badań nad Rakiem p.t. „Żywność, Żywienie, Aktywność Fizyczna i Prewencja Raka w Perspektywie Globalnej” uwzględnił liczne badania epidemiologiczne dotyczące związku pomiędzy spożywaniem napojów alkoholowych a rakiem o różnej lokalizacji. Siłę dowodów na ryzyko raka jamy ustnej, gardła i krtani, przełyku, jelita grubego u mężczyzn oraz raka piersi u kobiet w następstwie spożywania napojów alkoholowych, panel badaczy uznał za przekonującą. Siłę dowodów na ryzyko raka wątroby oraz jelita grubego u kobiet w następstwie spożywania napojów alkoholowych panel badaczy uznał za prawdopodobną. W oparciu o bezsporne dowody z badań epidemiologicznych zalecono ograniczyć spożycie alkoholu przez osoby pijące napoje alkoholowe do nie więcej niż dwóch porcji dziennie dla mężczyzn i jednej porcji dziennie dla kobiet. Jedna porcja zawiera ok. 10 – 15 gramów alkoholu etylowego. Spośród wszystkich chorób układu krążenia jedynie prawdopodobny efekt ochronny przed chorobą wieńcową serca daje medyczne postawy dopuszczenia alkoholu do spożycia w powyższych dawkach dziennych, przy czym osoby, które piją napoje alkoholowe, mogą to robić tylko podczas posiłków. Gdyby nie to, ze względu na dowiedzioną rakotwórczość alkoholu, dla populacji generalnej wyznaczony byłby taki sam próg bezpieczeństwa jak dla kobiet w ciąży i dzieci -  zero tolerancji. Dla alkoholu jako prawdopodobnej przyczyny raka wątroby dawki progowej nie ustalono, rakiem zagraża nawet najmniejsza jego ilość. 

Rak wątroby z reguły jest następstwem marskości wątroby wywołanej czy to wirusami, czy też substancjami chemicznymi. Już umiarkowane ilości alkoholu zwiększają ilości RNA wirusa zapalenia wątroby typu C krążącego we krwi jego nosicieli, z definicji bezobjawowych. Zakażenie wirusem wzw typu C występuje u 3% populacji świata, jest wyższe w krajach rozwiniętych, w 80% przechodzi w postać przewlekłą, z czego 15 – 20% przekształca się w marskość wątroby, a ta zaś u 1 - 4% na rok prowadzi do raka wątroby. Alkohol działa jako rozpuszczalnik ułatwiający penetrację do komórek innych kancerogenów, w szczególności pochodzących z dymu tytoniowego, żywności i napojów. Zaburza procesy syntezy, naprawy i metylacji DNA. Za czynnik rakotwórczy uznaje się aldehyd octowy powstający w wyniku metabolizmu alkoholu. Bakterie zasiedlające jelito grube charakteryzują się wysoką aktywnością dehydrogenazy, która utleniając alkohol w ścianie jelita prowadzi do pojawienia się w niej aldehydu octowego na poziomie 1 000 razy wyższym niż we krwi. Zanim będzie za późno, nie wolno przeoczyć obecności krwi w stolcu, ani zlekceważyć zmiany rytmu wypróżnień u osoby z dotychczasowym prawidłowym rytmem. Pijący alkohol muszą pamiętać, że cofanie się treści żołądkowej 40-krotnie zwiększa ryzyko raka przełyku. Reszta w ręku lekarzy.

dr Zbigniew Hałat, lekarz specjalista epidemiolog
w latach 90. w trzech kolejnych rządach główny inspektor sanitarny i zastępca ministra zdrowia ds. sanitarno-epidemiologicznych
Prezes Stowarzyszenia Ochrony Zdrowia Konsumentów
http://www.halat.pl/stowarzyszenie.html
 

RAK - ZAPOBIEGANIE ZACHOROWANIOM
ELIMINACJA CZYNNIKÓW RAKOTWÓRCZYCH
I INNE ZASADY PREWENCJI RAKA

CHOROBY PRZENOSZONE M. IN. DROGĄ PŁCIOWĄ


 

 
 
 
"Świat Konsumenta", Nr 6 (34) czerwiec 2004, str. 42-43 (Strona Hałata)

MASOWE ZATRUCIE MÓZGÓW

Lista ludzkich słabości nie ma końca. Wśród  tysięcy –manii i -izmów w naszym kraju najwięcej ofiar pochłania toksykomania zwana alkoholizmem. Jaki jest pożytek z miliardów złotych pod groźbą egzekucji komorniczej wyrwanych z kieszeni polskich podatników na tzw. walkę z alkoholizmem łatwo sprawdzić w dniu zakończenia roku szkolnego, choćby w ogródku piwnym w warszawskich Łazienkach Północnych. 

Uczennice i uczniowie podstawówki, gimnazjum i liceum bez ograniczeń i to nieraz pod opieką pedagogów (!) z zapałem zatruwają swoje młode mózgi alkoholem w sposób zupełnie niedostrzegalny dla koncesjonowanych sprzedawców piwa i strażników miejskich, działających w imieniu tego samego samorządu, który udziela zezwoleń na obrót alkoholem. 

Edukacja alkoholowa

Dziennik „Rzeczpospolita” 10. maja 2004r. tak relacjonuje wyższy już etap alkoholowej edukacji młodych Polaków: „Bójki z policją, rabunki, napady i kradzieże, pijani studenci demolujący autobus, rozbite samochody, ponad trzydzieści interwencji pogotowia - w taki sposób "bawili się" podczas Kortowiady studenci Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie. Już piątkowego wieczoru pogotowie i policja pojechały do studenckiego miasteczka Kortowo w Olsztynie, wezwane do nieprzytomnej kobiety. Leżała na brzegu Jeziora Kortowskiego otoczona grupą ok. 25 pijanych studentów i studentek. Grupa zaatakowała policyjny patrol. - Mężczyźni kopali funkcjonariuszy, próbowali ich pobić. W zajściu zatrzymanych zostało trzech najbardziej agresywnych uczestników - opowiada Anna Siwek, rzeczniczka olsztyńskiej policji. Tego samego wieczoru doszło w studenckim miasteczku do rozbojów i kradzieży oraz kilku kolizji spowodowanych przez pijanych kierowców. W sobotę w jednym ze studenckich klubów w bójce poturbowanych zostało kilka osób. Pies poszczuty przez właściciela pogryzł dwie osoby; studenci wybili szyby i zdemolowali autobus miejski stojący na pętli. Kilku złodziei recydywistów specjalnie odwiedziło Kortowo, by okradać pijanych żaków. Policja zatrzymała jedną z grup. Zanotowano kilka rozbojów i kradzieży pieniędzy i dokumentów w akademikach. Pijani studenci wychodzili na pobliską jezdnię, powodując trzy wypadki. Pogotowie odwiozło kilka osób do izby wytrzeźwień oraz do szpitala ze złamanymi rękami i nogami. I.T.”.

Główni sponsorzy tych akademickich wydarzeń to: PZU S.A. (naturalnie!) i Kasztelan Browar Sierpc S. A. wchodzący w skład Grupy Carlsberg Okocim (JASNE!). W 2003 roku przychody browaru osiągnęły 96 mln, a czysty zysk 12,7 mln złotych. Jest więc za co upijać młodą polską inteligencję, a nawet łożyć na niewinne ofiary alkoholizmu przebywające w Specjalnym Ośrodku Szkolno – Wychowawczym w Sierpcu, który zapewnia całodobową opiekę dzieciom i młodzieży upośledzonej umysłowo. „Działalność placówki skupia się na zróżnicowanej i długotrwałej formie oddziaływań terapeutyczno-pedagogicznych, łącząc w sobie nauczanie, wychowanie i korygowanie braków i trwałych uszkodzeń.”

Dobrze wyedukowanym absolwentom panująca nam władza zapewnia karierę w policji, prokuraturze lub sądownictwie pod kierunkiem starszych kolegów przyłapywanych za kierownicą w stanie wskazującym na spożycie. Można tu przytoczyć liczne materiały prasowe, ale byłoby to z krzywdą dla pełnego obrazu rzeczywistości nie opisanej przez media ze znanych dobrze szeregowym dziennikarzom powodów.

Izba alkoholowa

A co z piciem na służbie, np. w wojsku? „Życie Warszawy” z 10. stycznia 2004r. relacjonuje: „Mianem "niedopitej dziennikarki" określił Janusz Zemke wiceszef MON Ewę Ornacką, która w tekście na łamach ŻW ujawniła, że polscy żołnierze w Iraku leczą stres alkoholem. Sprawą skandalicznej wypowiedzi ministra zajęło się Centrum Monitoringu Wolności Prasy. Ornacka opisała przypadki awantur, do jakich ostatnio coraz częściej dochodzi w bazach w Babilonie, Al-Hillah i Karbali.” 

Nic dziwnego, że redaktorom naczelnym najbezpieczniej ujawnić zdarzenie z cyklu „w żałosnym świecie polskiej medycyny”, jak 3,7 promile alkoholu we krwi lekarza pogotowia, który choć według własnej opinii „nie czuł się pijany”, to - słaniając się - jednak nie potrafił uratować życia 88-letniej pacjentki. Płacimy na ekspedycję do Iraku, płacimy na Narodowy Fundusz Zdrowia, utrzymujemy też wybrańców narodu ogłupionego i bezczelną propagandą i alkoholem podczas kampanii 2001r. Oto relacja „Życia Warszawy” z 15. maja 2004r.: „Dość alkoholików w tym Sejmie - powiedział wczoraj Jan Rokita, sugerując, że Andrzej Lepper był pijany podczas debaty nad exposé Marka Belki. I zażądał przebadania lidera Samoobrony alkomatem. - Widziałem, jak Lepper słaniał się na sejmowym korytarzu - przekonywał Rokita. - Potoczny ogląd stanu Andrzeja Leppera wskazuje na upojenie alkoholowe - zaznaczył. Ale nawet Leppera przebił jego klubowy kolega Marian Curyło. Z sejmowej trybuny wygłosił chyba najbardziej niezwykłe przemówienie w historii polskiego parlamentaryzmu. "Panie marszałku! Panie premierze! Pozwól, że pozdrowię pana w języku arabskim: Salam malejko... Samoobrona gul gul. Mister". Z kolei red. Karol Mantys w „Superexpressie” z 15. maja 2004r. dokumentuje „- Na podstawie zewnętrznego wyglądu można stwierdzić, że poseł Lepper jest w stanie wskazującym na spożycie alkoholu! - Rokita już nie wytrzymał. Chwilę wcześniej szef Samoobrony zarzucił mu z mównicy sejmowej związki z Grzegorzem Wieczerzakiem. - Dość już tego! Dość alkoholików w tej izbie! Na każdym posiedzeniu jest po kilku pijanych! - Problem alkoholu czuć na sali... - również Jolanta Banach, szefowa klubu SdPl, postanowiła już nie owijać w bawełnę. Rokita zażądał natychmiastowego przerwania obrad i przebadania Leppera na obecność alkoholu we krwi. Zniknął:  Leppera ostatecznie nikt nie przebadał. To zaś dlatego, że zanim ktokolwiek zdążył się zorientować, szef Samoobrony uciekł z Sejmu. Chleją na "otwartą colę": - Otwartą colę, poproszę... - barmanka w restauracji poselskiej doskonale wie, co oznacza takie zamówienie. I bynajmniej nie chodzi o colę, a po prostu o wódkę. Alkohol był w Sejmie od zawsze. Ale ostatnio posłowie posuwają się już do wyjątkowej bezczelności. Popijają nawet na sali sejmowej. I to podczas głosowań. Jak to robią, że nikt nie zwraca uwagi? Barmanka po zamówieniu otwartej coli opróżnia po prostu puszkę z zawartości, a napełnia ją alkoholem. Dodaje do tego słomkę i już poseł może spokojnie wejść na salę sejmową przez nikogo nie podejrzewany. No i kto udowodni, że poseł ma w puszce alkohol. Proceder wprost kwitnie podczas długich nocnych głosowań.”

Nie wiemy co w tym czasie porabia straż marszałkowska, ale dzięki red. Agacie Rowińskiej  z „Superexpressu” wiemy czym zajmuje się stołeczna straż miejska, ta sama, którą prezydent Lech Kaczyński chce wyposażyć w broń palną: „Kilka minut przed godz. 17 w piątek do naszej redakcji dzwoni oburzony Czytelnik. - Wracam właśnie z wnuczkiem ze spaceru i nie mogę w to uwierzyć - relacjonuje zbulwersowany. - Strażnicy miejscy bawią się w najlepsze w parku Młocińskim! Osiem minut później nasz reporter już jedzie na miejsce radosnej balangi przy ul. Papirusów. I co tam widzi? Zaparkowany wóz straży miejskiej. Obok drewniana altana. W niej na stole beczka z piwem, plastikowe kubki ze złocistym płynem i wódeczka. Wystawili się: Wśród dwudziestu świetnie bawiących się przy muzyce osób - dwóch umundurowanych strażników miejskich. Chętnie żartują z rozrywkową grupą i elegancko przypalają paniom papierosy. Obserwujemy dalej. Spacerujący ludzie, w tym matki z dziećmi, z zaciekawieniem i zdziwieniem przyglądają się balandze. O godz. 18 strażnicy kończą imprezkę. Wsiadają do auta i udają się na patrol. Reszta grupy bawi się dalej. A mandaty gdzie? Czy tak ma wyglądać pilnowanie warszawiaków, by w miejscach publicznych nie pili alkoholu? - Strażnicy mieli w tym czasie godzinną przerwę, która przysługuje im w trybie 12-godzinnej zmiany pracy - tłumaczy nam Adam Godlewski (28 l.) z biura prasowego straży miejskiej. - Jeśli funkcjonariusze byli w parku dłużej niż godzinę, zostaną wobec nich wyciągnięte konsekwencje - zapewnia nas. Tak czy inaczej, na służbie czy nie, za popijanie pod chmurką straż ma wlepiać mandaty. Obserwowani i sfotografowani przez nas funkcjonariusze, zamiast interweniować - przyklasnęli imprezce. Zresztą wg naszych wyliczeń bawili w parku dłużej niż godzinę. Beczka piwa, butelka wódki, drewniana altanka w środku lasu - żyć nie umierać. Tylko co z zakazem picia pod chmurką?” 

Nic dziwnego, że z badań przeprowadzonych w warszawskich szkołach przez Instytut Psychiatrii i Neurologii wynika, że próby picia ma za sobą 92% gimnazjalistów z klas trzecich i 98% uczniów drugich klas szkół ponadgimnazjalnych. 90% uczniów podało, że nie ma trudności z zakupem piwa, a 80% - wódki. Warszawska młodzież szkolna pije dla: odprężenia (31%), dobrej zabawy (28%), towarzystwa (25%) i zapomnienia o swoich problemach (19%). 

Z punktu widzenia nauki sprawa jest oczywista. Alkohol i inne trucizny mózgu zapewniają ludziom wyższą samoocenę, pewność siebie, dobry nastrój, wręcz poczucie szczęścia. Mniejszym kosztem niż zdrowotne i społecznie następstwa toksykomanii, ale przecież nie za darmo, to samo można uzyskać, oddając się innymi niż alkoholizm nałogom. Wiedzą o tym dobrze rzesze uzależnionych od hazardu, seksu, pracy, władzy, zakupów, imprez, telewizji itd. Osiągnięta satysfakcja powoduje, że w mózgu pojawia się odpowiednio wysoki poziom serotoniny zwanej hormonem szczęścia. Ci, którzy są wolni od nałogów, aby uciec przed lękiem lub depresją, garściami pochłaniając leki hamujące wychwyt serotoniny. Są też tacy, którzy, chcąc uwolnić siebie, albo swoich bliskich, od nałogów z alkoholowym na czele, dosypują do pokarmów azjatycki korzeń szczęścia -  kudzu. W dawkach dozwolonych aktywne składniki tego suplementu żywności nie tylko utrzymują w mózgu wysoki poziom serotoniny, ale też chronią przed kacem, poprawiają koncentrację, a nawet łagodzą objawy migreny i parkinsonizmu. Ważne jest pochodzenie surowca, bo korzeń może być skażony np. strontem, tytanem, czy glinem, jeżeli rośliny wykorzystywano do biologicznej dekontaminacji gleb. Akurat w dniu alkoholowej debaty w Sejmie, produkt  KUDZU ROOT firmy K&K BIOPLUS  otrzymał wyróżnienie w konkursie "Ziołowe Oskary 2003". Konkurs  był ogłoszony przez redakcję miesięcznika „Moje Zdrowie” w czterech kategoriach. Przyznano 4 oskary i jedno wyróżnienie. Wyniki konkursu przedstawiono podczas uroczystości Dnia Polskiej Farmacji 14. maja b.r. w Hotelu Europejskim, w Warszawie, gdzie byli obecni czołowi przedstawiciele świata farmacji z Polski i zagranicy,  reprezentant Komisji Europejskiej oraz parlamentarzyści. To daje jakąś nadzieję…
 

dr Zbigniew Hałat, lekarz specjalista epidemiolog
w latach 90. w trzech kolejnych rządach główny inspektor sanitarny i zastępca ministra zdrowia ds. sanitarno-epidemiologicznych
Prezes Stowarzyszenia Ochrony Zdrowia Konsumentów
http://www.halat.pl/stowarzyszenie.html
 


 
 
 
dr Zbigniew Hałat
Medycyna i prawo a alkohol

W 1999r. policja zatrzymała 200 000 nietrzeźwych kierowców.  Przerażają wyniki badań wszystkich kierowców w ramach policyjnych blokad dróg - od 10 do 20% prowadzi pojazdy, będąc pod wpływem alkoholu. Od 15. grudnia 2000r. prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości jest przestępstwem zagrożonym karą więzienia do lat 2.

Zamroczenie alkoholem jest mocno osadzone w naszej tradycji. Nie spotyka się z potępieniem otoczenia. Tym łatwiej o lekceważenie skutków spożycia alkoholu, zwłaszcza w ilości uznawanej powszechnie za niewielką.

Warto poznać i upowszechnić poniższe informacje, aby uratować wielu ludziom życie, zdrowie, wolność i majątek.

Promile alkoholu we krwi

W rozumieniu polskiego prawa

  • stan nietrzeźwości zachodzi, gdy:
    • zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość

    • lub
    • zawartość alkoholu w 1 dm3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość.
  • stan wskazujący na użycie alkoholu zachodzi, gdy zawartość alkoholu we krwi wynosi od 0,2 do 0,5 promila
Promile
alkoholu 
we krwi
Objawy
0,0 
kierowca nie używał alkoholu 
i jest zdolny do prowadzenia pojazdów bez zagrożenia dla siebie i innych
0,1 - 0,19
Objawy zamroczenia kierowcy alkoholem
skłonność do ryzykownych zachowań (np. przy wyprzedzaniu), zbędne przyspieszanie, osłabienie koordynacji ruchów, możliwe inne przyczyny niż użycie alkoholu
powyżej
0,2
próg trzeźwosci
stan wskazujący na spożycie alkoholu
według art. 46. Ustawy z dnia 26 października 1982r 
o wychowaniu  w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi

lekceważenie prawnych następstw użycia alkoholu, przekonanie
o bezkarności

0,2 - 0,5 zaburzenia zdolnosci do precyzyjnych manewrów, gorsze widzenie
w głębi pola widzenia
powyżej
0,51
stan nietrzeźwości 
według art. 115 § 16 kodeksu karnego 

lekceważenie prawnych następstw stanu nietrzeźwości, przekonanie
o bezkarności

0,51-0,6
zaburzenia oceny odległości i zachowania innych uczestników ruchu drogowego, niezachowywanie wystarczającego odstępu od poprzedzającego pojazdu, mała precyzja ruchów
0,6 - 0,8 zaburzenia w postrzeganiu czerwonych świateł, znaków drogowych, słabo oświetlonych obiektów, wydłużenie drogi hamowania, poważne zakłócenie zdolności kierowania
0,9 - 1,2 brak rozwagi, bardzo spóźniona reakcja, pomyłki w prowadzeniu (przyspieszanie zamiast hamowania), "zbyt dobry" nastrój, niezdolność do samokontroli i właściwej oceny sytuacji
powyżej
1,3 
zaburzenia widzenia i inne objawy ostrego zatrucia alkoholem 

0,5 promila alkoholu we krwi oznacza, że w 1 litrze krwi jest 0,5 grama czystego alkoholu.

Krew jest tu przykładowym płynem ciała, gdyż podobne stężenie jak we krwi występuje w innych płynach ciała.
Promile alkoholu we krwi oblicza się, dzieląc wagę spożytego alkoholu (wyrażoną w gramach) przez wagę płynów ciała (również wyrażoną w gramach).

Waga spożytego alkoholu

Napój zawierający powyżej 1,2 % objętościowych alkoholu obowiązkowo znakuje się,
podając bezpośrednio na opakowaniu, etykiecie lub obwolucie moc wyrażoną w procentach objętościowych (% obj.).

Np.:

1,5 % obj. oznacza, że w 100 mililitrach napoju jest 1,5 mililitra alkoholu.
9,6 % obj. oznacza, że w 100 mililitrach napoju jest 9,6 mililitrów alkoholu
40 % obj. oznacza, że w 100 mililitrach napoju jest 40 mililitrów alkoholu.
Ale do obliczenia promili alkoholu we krwi potrzebna jest waga spożytego alkoholu wyrażona w gramach, a nie jego objętość wyrażona w mililitrach.

Wagę alkoholu w 100 mililitrach napoju alkoholowego oblicza się,  mnożąc podaną liczbę % obj. przez 0,8 grama,
ponieważ 1 mililitr alkoholu waży 0,8 grama.

Np.

Napój o mocy 5 % obj.:
5 x 0,8 grama  = 4 gramy
To oznacza, że w 100 mililitrach napoju o zawartości 5% alkoholu 
są 4 gramy czystego alkoholu,
czyli w objętosci 1000 mililitrów, tzn. w litrze tego napoju,
jest 40 gramów czystego alkoholu.

Napój o mocy 9,6 % obj.:
9,6 x 0,8 grama  = 7,7 grama
To oznacza, że w 100 mililitrach napoju o zawartości 9,6% alkoholu 
jest 7,7 grama czystego alkoholu,
czyli w objętosci 1000 mililitrów, tzn. w litrze tego napoju, 
jest 77 gramów czystego alkoholu.

Napój o mocy 40 % obj.:
40 x 0,8 grama  = 32 gramy
To oznacza, że w 100 mililitrach napoju o zawartości 40 % alkoholu 
są 32 gramy czystego alkoholu,
czyli w objętosci 1000 mililitrów, tzn. w litrze tego napoju, 
jest 320 gramów czystego alkoholu.

Napój alkoholowy Typowa moc
% obj.
Typowa
pojemnosć
kufla/kieliszka
mililitry
Waga alkoholu
gramy
Piwo  3 - 6 500  12 - 24
Mocne piwo 7 - 12 330  19 - 32
Wino 6 - 22 125 6 - 22
Wódka 35 - 50 50 14 - 20
Likier 15 - 65 30 4 - 16

Jak widać, aby określic ilość spożytego alkoholu należy znać moc i objętość wypitych napojów, gdyż kufelek mocnego piwa może zawierać tyle samo czystego alkoholu, co "setka" wódki.

piwo 12% zawiera 9,6 grama alkoholu w 100 mililitrach (12 x 0,8 = 9,6g),
więc kufelek (mała flaszeczka) tego piwa o objętości 330 mililitrów zawiera niemal 32 g czystego alkoholu

wódka 40% zawiera 32 gramy alkoholu w 100 mililitrach,
więc "setka", czyli kieliszek o objętości 100 mililitrów tej wódki zawiera własnie 32 gramy czystego alkoholu


Waga płynów ciała

Przyjmuje się, że płyny ciała stanowią 60% ogólnej wagi ciała kobiety i 70% ogólnej wagi ciała mężczyzny.
Dla ułatwienia dalszych obliczeń w poniższej tabeli wagę płynów ciała wyrażono w gramach.
 

Waga ciała
(kg)
Waga płynów ciała
(gramy)
Kobiety
Mężczyźni
40
24 000
28 000
50
30 000
35 000
55
33 000
38 000
60
36 000
42 000
65
39 000
45 000
70
42 000
49 000
75
45 000
52 000
80
48 000
56 000
85
51 000
59 000
90
54 000
63 000
95
57 000
66 000
100
60 000
70 000
110
66 000
77 000
120
72 000
84 000
130
78 000
91 000
140
84 000
98 000

Skutki spożycia alkoholu

Skutki spożycia tej samej wagi alkoholu są inne u kobiet i inne u mężczyzn, ponieważ
kobiety mają zazwyczaj niższą wagę ciała,
a przy tej samej wadze ciała mają o 10% mniej płynów ciała, w których alkohol ulega rozcieńczeniu.

Przykład I

Kobieta o wadze ciała 55 kg i mężczyzna o wadze ciała 95 kg wypili po 1/2 litrowej butelce 5% piwa.
W 500 mililitrach 5% piwa jest 20 gramów alkoholu.

K o b i e t a

20 gramów alkoholu uległo rozcieńczeniu w 33 kg (= 33 000 gramów) płynów ciała kobiety.
Kobieta miała we krwi 0,6 promila alkoholu, gdyż
20 gramów : 33 000 gramów = 0,6 promila

M ę ż c z y z n a

20 gramów alkoholu uległo rozcieńczeniu w 66 kg (= 66 000 gramów) płynów ciała mężczyzny.
Mężczyzna miał we krwi 0,3 promila alkoholu, gdyż
20 gramów : 66 000 gramów = 0,3 promila

P o r ó w n a n i e   s y t u a c j i  k o b i e t y  i  m ę ż c z y z n y

Po wypiciu tylko jednej butelki 5% piwa kobieta o wadze ciała 55 kg była nietrzeźwa w rozumieniu prawa i podlegałaby karze więzienia do lat 2, gdyby w tym stanie zasiadła za kierownicą. Takiej samej karze podlegałby mężczyzna o wadze ciała 95 kg, gdyby zasiadł za kierownicą po wypiciu piwa o mocy większej niż 5%, np. gdyby wypił 1/2 litrową butelkę 8,5% piwa.

W 100 ml piwa o mocy 8,5% obj. jest 8,5 ml alkoholu,  który waży 6,8 g, skoro 1 ml alkoholu waży 0,8 g. W 500 ml tego piwa - czyli w jego półlitrowej butelce - jest 34 g alkoholu. Ta ilość rozciencza się w 66 kg płynów ciała mężczyzny, który waży 95 kg (płyny stanowią 70% wagi ciała u mężczyzn). 34 g czystego alkoholu w 66 kg płynów ciała oznacza, że stężenie alkoholu w płynach ciała wynosi 0,52 promile. W rozumieniu Art. 115 § 16. Kodeksu Karnego stan nietrzeźwości  zachodzi, gdy  zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila.

Tempo wychodzenia ze stanu nietrzeźwości

Szybkość obniżania się poziomu alkoholu we krwi jest różna u kobiet i mężczyzn:
u kobiet: 0,085 - 0,1 promila na godzinę
u mężczyzn: 0,1 - 0,115 promila na godzinę

Przykład II

Kobieta o wadze ciała 55 kg i mężczyzna o wadze ciała 95 kg wypili po 4  kieliszki -  "pięćdziesiątki" 40% wódki.
W 200 mililitrach 40% wódki są 64 gramy czystego alkoholu.

K o b i e t a

64 gramy alkoholu uległy rozcieńczeniu w 33 kg (= 33 000 gramów) płynów ciała kobiety.
Kobieta miała we krwi 1,9 promila alkoholu, gdyż
64 gramy : 33 000 gramów  = 1,9 promila
Ponieważ szybkosć obniżania się poziomu alkoholu we krwi u kobiet wynosi 0,085 - 0,1 promila na godzinę,
ta kobieta wyjdzie ze stanu nietrzeźwosci w czasie od 14 do 17 godzin,
a poziom 0,0 promila alkoholu we krwi osiągnie dopiero w czasie od 19 do 22 godzin.

M ę ż c z y z n a

64 gramy alkoholu uległy rozcieńczeniu w 66 kg (= 66 000 gramów) płynów ciała mężczyzny.
Mężczyzna miał we krwi 1 promil alkoholu, gdyż
64 gramy : 66 000 gramów  = 0,96 promila, w zaokrągleniu - 1 promil
Ponieważ szybkosć obniżania się poziomu alkoholu we krwi u mężczyzn wynosi 0,1 - 0,115 promila na godzinę,
ten mężczyzna  wyjdzie ze stanu nietrzeźwosci w czasie od 4 do 5 godzin,
a poziom 0,0 promila alkoholu we krwi osiągnie dopiero w czasie od 9 do 10 godzin.

P o r ó w n a n i e   s y t u a c j i  k o b i e t y  i  m ę ż c z y z n y

Po wypiciu 4 "pięćdziesiątek" 40% wódki kobieta o wadze ciała 55 kg przez 14 - 17 godzin była nietrzeźwa w rozumieniu prawa i podlegałaby karze więzienia do lat 2, gdyby w tym stanie zasiadła za kierownicą. Gdyby o godz. 23 miała 1,9 promila alkoholu we krwi, za kierownicą mogłaby zasiąść  nie wczesniej niż o godz.16 dnia następnego. O godz. 7 rano dnia następnego ta kobieta miałaby we krwi jeszcze  od 1,1 do1,2 promila alkoholu - ponad dwa razy więcej niż poziom pozwalający na kierowanie pojazdami bez zagrożenia karą więzienia do lat 2. Takiej samej karze podlegałby mężczyzna o wadze ciała 95 kg, gdyby w następstwie wypicia 1/2 litra  40% wódki  (160 gramów czystego alkoholu) o godz. 23 miał 2,4 promila alkoholu we krwi i zasiadł za kierownicą przed godz.18 dnia następnego.

Kiedy zawartość alkoholu we krwi prowadzi do stężenia przekraczającego 0,5 promila ?

Spożyty alkohol wchłania się do krwi przez pewnien czas. Stężenie alkoholu we krwi szybko narasta przez pierwsze 30 minut po spożyciu (przy pustym żołądku połowa dawki wchłania się po 15 minut od spożycia), ale nadal pozostaje pewna ilość, która wchłonie się później, do jednej - dwóch (i więcej) godzin. Bywa tak, że wsiadając do samochodu tuż po wypiciu napoju alkoholowego,  kierowca ma 0,1 promila alkoholu we krwi, po 15 minutach - 0,4 promila, a po pół godzinie - już 0,8 promila, więc popełnia przestępstwo zagrożone karą więzienia do lat 2.

Tempo wchłaniania alkoholu, jak i tempo wychodzenia ze stanu nietrzeźwosci,  zależy od bardzo wielu czynników. Nie ma skutecznych sposobów spowolnienia bądź przyspieszenia procesów przebiegających w organizmie. Poza tym nawet najmniejsza ilość alkoholu może wywołać napad objawów o wiele cięższych niż wyżej opisane. Im dłuższy czas, który upłynie od użycia alkoholu, tym większa pewnosć, że proces eliminacji alkoholu przebiegnie prawidłowo i nadejdzie pora - wyznaczona na podstawie podanych wyżej obliczeń - bezpiecznej jazdy.

Prowadząc pojazd po użyciu alkoholu, nigdy nie wolno liczyć na uniknięcie zasłużonej kary, ani na bezkolizyjny przejazd - wolny od ryzyka spowodowania katastrofy, której skutkiem będzie śmierć człowieka.
 


 
 
 
"Dziennik Polski", 30. czerwca 2003r.

Po litrze do szpitala

(INF. WŁ.) 5 promili alkoholu we krwi miał 40-letni rowerzysta, który na swoje szczęście wpadł do rowu, a nie pod koła samochodu. Obecnie przebywa na oddziale intensywnej terapii w szpitalu w Rabce. Opiekujący się nim lekarz powiedział nam wczoraj po południu, że chory z przepicia "czuje się już dobrze". 

Obliczyliśmy, że 5 promili alkoholu osiąga się po wypiciu niemal 1 litra 40-procentowego alkoholu. Wyliczenia dotyczą osoby ważącej 80 kilogramów 

 Podajemy kilka wyliczeń, które pomogą zorientować się, jakie stężenie alkoholu we krwi osiąga się po wypiciu określonej dawki. 

* Zakładamy, że ktoś pił piwo o zawartości 5,7 proc. alkoholu. Podajemy wyliczenia w promilach dla - najpierw - osoby ważącej 60 kg, obok - dla kogoś, kto waży 90 kg (nie zakładamy upływu czasu od wypicia ostatniego piwa czy kieliszka). 

0,5 l (jedno duże piwo) - 0,67 - 0,44; 

1 l (dwa duże piwa) - 1,34 - 0,89; 

1,5 l (3) - 2,01 - 1,34; 

2 l (4) - 2,68 - 1,78; 

3 l (6) - 4,02 - 2,67; 

4 l (8) - 5,36 - 3,57; 

5 l (10) - 6,71 - 4,47. 

* Przy założeniu, że chodzi o 40-procentowy alkohol: 

100 g ("setka")- 0,76 - 0,51; 

200 g - 1,53 - 1,02; 

500 g (pół litra) - 3,83 - 2,55; 

1000 G (litr) - 7,66 - 5,11; 

1500 g (1,5 litra) - 11,5 - 7,66. 

Warto pamiętać, że zawartość promili dla poszczególnych osób może się różnić, ponieważ każdy z nas ma inną tolerancję na alkohol, co wynika z przemiany materii. 

0,3 - 0,5 - upośledzenie koordynacji ruchowo-wzrokowej, zaburzenie równowagi, euforia i obniżenie krytycyzmu; 

0,5 - 0,7 - zaburzenia sprawności ruchowej, nadmierna pobudliwość i gadatliwość, obniżenie samokontroli oraz błędna ocena własnych możliwości; 

0,7 - 2,0 - zaburzenia równowagi i koordynacji ruchowej, błędy w logicznym myśleniu, opóźnienie czasu reakcji, wyraźna drażliwość, zachowanie agresywne, wzrost ciśnienia krwi, przyśpieszona akcja serca; 

2,0 - 3,0 - zaburzenia mowy i równowagi, senność, znacznie obniżona zdolność do kontroli własnych zachowań; 

3,0 - 4,0 - spadek ciśnienia krwi, obniżenie ciepłoty ciała, zanik odruchów fizjologicznych, zaburzenia świadomości prowadzące do śpiączki; 

powyżej 4,0 - stan poważnego zagrożenia życia. 
 

 (K.W)


 


Aktualność poniższych przepisów prawnych należy sprawdzić
najlepiej na serwerze sejmowym

Kodeks karny

(artykuły kodeksu dotyczące bezpieczeństwa w komunikacji i z nim związane;
zaostrzenia kodeksu wprowadzone w 2000r. wyróżniono grubą czcionką)

Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny.
(Dz. U. Nr 88, poz. 553 i Nr 128, poz. 840, z 1999 r. Nr 64, poz. 729 i Nr 83, poz. 931, 2000r. Nr 48, poz. 548)

Rozdział XXI
Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji

Art. 173.

§ 1. Kto sprowadza katastrofę w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym zagrażającą życiu lub zdrowiu wielu osób albo mieniu w wielkich rozmiarach,
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

§ 2. Jeżeli sprawca działa nieumyślnie,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

§ 3. Jeżeli następstwem czynu określonego w § 1 jest śmierć człowieka lub ciężki uszczerbek na zdrowiu wielu osób, sprawca
podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.

§ 4. Jeżeli następstwem czynu określonego w § 2 jest śmierć człowieka lub ciężki uszczerbek na zdrowiu wielu osób, sprawca
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

Art. 174.

§ 1. Kto sprowadza bezpośrednie niebezpieczeństwo katastrofy w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym,
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

§ 2. Jeżeli sprawca działa nieumyślnie,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

Art. 175.

Kto czyni przygotowania do przestępstwa określonego w art. 173 § 1,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

Art. 176.

§ 1. Nie podlega karze sprawca przestępstwa określonego w art. 174, który dobrowolnie uchylił grożące niebezpieczeństwo.

§ 2. Wobec sprawcy przestępstwa określonego w art. 173 § 1 lub 2 sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, jeżeli sprawca dobrowolnie uchylił niebezpieczeństwo grożące życiu lub zdrowiu wielu osób.

Art. 177.

§ 1. Kto, naruszając, chociażby nieumyślnie, zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, powoduje nieumyślnie wypadek, w którym inna osoba odniosła obrażenia ciała określone w art. 157 § 1,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

§ 2. Jeżeli następstwem wypadku jest śmierć innej osoby albo ciężki uszczerbek na jej zdrowiu, sprawca
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

§ 3. Jeżeli pokrzywdzonym jest wyłącznie osoba najbliższa, ściganie przestępstwa określonego w § 1 następuje na jej wniosek.

Art. 178.

§ 1. Skazując sprawcę, który popełnił przestępstwo określone w art. 173, 174 lub 177 znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego lub zbiegł z miejsca zdarzenia, sąd orzeka karę pozbawienia wolności przewidzianą za przypisane sprawcy przestępstwo w wysokości od dolnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę do górnej granicy tego zagrożenia zwiększonego o połowę.

§ 2. Skazując sprawcę, który popełnił przestępstwo określone w art. 173, 174 lub 177 w warunkach określonych w § 1, sąd może orzec podanie wyroku do publicznej wiadomości.

Art. 178a.

§ 1. Kto, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

§ 2. Kto, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi na drodze publicznej lub w  strefie zamieszkania inny pojazd niż określony w § 1,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

§ 3. W razie skazania za przestępstwo określone w § 1 lub 2 sąd może orzec podanie wyroku do publicznej wiadomości.

Art. 179.

Kto wbrew szczególnemu obowiązkowi dopuszcza do ruchu pojazd mechaniczny albo inny pojazd w stanie bezpośrednio zagrażającym bezpieczeństwu w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym lub dopuszcza do prowadzenia pojazdu mechanicznego albo innego pojazdu na drodze publicznej przez osobę znajdującą się w stanie nietrzeźwości, będącą pod wpływem środka odurzającego lub osobę nie posiadającą wymaganych uprawnień,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Art. 180.

Kto, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, pełni czynności związane bezpośrednio z zapewnieniem bezpieczeństwa ruchu pojazdów mechanicznych,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.


Art. 39.

Środkami karnymi są:
1) pozbawienie praw publicznych,
2) zakaz zajmowania określonego stanowiska, wykonywania określonego zawodu lub prowadzenia określonej działalności gospodarczej,
3) zakaz prowadzenia pojazdów,
4) przepadek przedmiotów,
5) obowiązek naprawienia szkody,
6) nawiązka,
7) świadczenie pieniężne,
8) podanie wyroku do publicznej wiadomości.

Art. 42.

§ 1. Sąd może orzec zakaz prowadzenia pojazdów określonego rodzaju w razie skazania osoby uczestniczącej w ruchu za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, w szczególności jeżeli z okoliczności popełnionego przestępstwa wynika, że prowadzenie pojazdu przez tę osobę zagraża bezpieczeństwu w komunikacji.

§ 2. Sąd orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych albo pojazdów mechanicznych określonego rodzaju, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa wymienionego w § 1 był w stanie nietrzeźwości, pod wpływem środka odurzającego lub zbiegł z miejsca zdarzenia określonego w art. 173, 174 lub 177.

§ 3. Sąd może orzec zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na zawsze, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa określonego w art. 173 lub 174, którego następstwem jest śmierć innej osoby lub ciężki uszczerbek na jej zdrowiu, albo w czasie popełnienia przestępstwa określonego w art. 177 § 2 lub w art. 355 § 2 był w stanie nietrzeźwości, pod wpływem środka odurzającego lub zbiegł z miejsca zdarzenia.

§ 4. Sąd orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na zawsze w razie ponownego skazania osoby  prowadzącej pojazd mechaniczny w warunkach określonych w § 3.

Art. 47.

 § 1. W razie skazania za umyślne przestępstwo przeciwko życiu lub zdrowiu albo za inne przestępstwo umyślne, którego skutkiem jest śmierć człowieka, ciężki uszczerbek na zdrowiu, naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia, sąd może orzec nawiązkę na wskazany cel społeczny związany z ochroną zdrowia.

§ 2. W razie skazania za przestępstwo przeciwko środowisku, sąd może orzec nawiązkę na wskazany cel społeczny związany z ochroną środowiska.

Art. 47a.

W razie skazania sprawcy za przestępstwo określone w art. 173, 174, 177 lub 355, prowadzącego pojazd mechaniczny, jeżeli był w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo zbiegł z miejsca zdarzenia, sąd orzeka nawiązkę na rzecz instytucji lub organizacji społecznej, do której zadań lub statutowych celów należy świadczenie pomocy osobom poszkodowanym w wypadkach komunikacyjnych.

Art. 48.

§ 1. Wysokość jednej nawiązki nie może przekraczać dziesięciokrotności najniższego miesięcznego wynagrodzenia w czasie orzekania w pierwszej instancji.

§ 2. Nawiązka określona w art. 47 § 2 może być orzeczona w wysokości od trzykrotnego do dwudziestokrotnego najniższego wynagrodzenia w czasie orzekania w pierwszej instancji.

§ 3. Nawiązkę określoną w art. 47a orzeka się w wysokości od trzykrotnego do stukrotnego najniższego wynagrodzenia w czasie orzekania w pierwszej instancji.

Art. 49.

Odstępując od wymierzenia kary, a także w wypadkach przewidzianych w ustawie, sąd może orzec świadczenie pieniężne wymienione w art. 39 pkt 7 na określony cel społeczny; nie może ono przekroczyć trzykrotności najniższego miesięcznego wynagrodzenia w czasie orzekania w pierwszej instancji.

Art. 49a.

§ 1. W razie skazania sprawcy za przestępstwo określone w art. 178a, sąd orzeka świadczenie pieniężne wymienione w art. 39 pkt 7 na rzecz instytucji lub organizacji społecznej określonej w art. 47a.

§ 2. Świadczenie pieniężne określone w § 1 nie może przekroczyć dziesięciokrotności najniższego wynagrodzenia w czasie orzekania w pierwszej instancji.

Art. 84.

§ 1. Sąd może po upływie połowy okresu, na który orzeczono środki karne wymienione w art. 39 pkt 1-3, uznać je za wykonane, jeżeli skazany przestrzegał porządku prawnego, a środek karny był w stosunku do niego wykonywany przynajmniej przez rok.
§ 2. Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli środek karny wymieniony w art. 39 pkt 3 orzeczono na podstawie art. 42 § 2 lub 3

Art. 115.

§ 16. Stan nietrzeźwości w rozumieniu tego kodeksu zachodzi, gdy:
1) zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub
2) zawartość alkoholu w 1 dm3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość.

Art. 244.

Kto nie stosuje się do orzeczonego przez sąd zakazu zajmowania stanowiska, wykonywania zawodu, prowadzenia działalności lub prowadzenia pojazdów albo nie wykonuje zarządzenia sądu o ogłoszeniu orzeczenia w sposób w nim przewidziany, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

Art. 355.

§ 1. Żołnierz, który prowadząc uzbrojony pojazd mechaniczny, narusza chociażby nieumyślnie zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym i powoduje nieumyślnie wypadek, w którym inna osoba odniosła obrażenia ciała określone w art. 157 § 1 lub wyrządzona została znaczna szkoda w mieniu,
podlega karze aresztu wojskowego albo pozbawienia wolności do lat 3.

§ 2. Jeżeli następstwem wypadku określonego w § 1 jest śmierć innej osoby lub ciężki uszczerbek na jej zdrowiu, sprawca
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

§ 3. Przepisy art. 42 i 178 stosuje się odpowiednio.
 


Kodeks wykroczeń

Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń
(Dz. U. Nr 12, poz. 114 z dnia 31 maja 1971 r., zmiana: Dz. U. Nr 12, poz. 114, z 1981 r. Nr 24, poz. 124, z 1982 r. Nr 16,

 poz. 125, z 1983 r. Nr 6, poz. 35 i Nr 44, poz. 203, z 1984 r. Nr 54, poz. 275, z 1985 r. Nr 14, poz. 60 i Nr 23, poz. 100, z  1986 r. Nr 39, poz. 193, z 1988 r. Nr 20, poz. 135 i Nr 41, poz. 324, z 1989 r. Nr 34, poz. 180, z 1990 r. Nr 51, poz. 297,   Nr 72, poz. 422 i Nr 86, poz. 504, z 1991 r. Nr 75, poz. 332 i Nr 91, poz. 408, z 1992 r. Nr 24, poz. 101, z 1994 r. Nr  123, poz. 600, z 1995 r. Nr 6, poz. 29, Nr 60, poz. 310 i Nr 95, poz. 475, z 1997 r. Nr 54, poz. 349, Nr 60, poz. 369, Nr  85, poz. 539, Nr 98, poz. 602, Nr 104, poz. 661, Nr 106, poz. 677, Nr 111, poz. 724, Nr 123, poz. 779, Nr 133, poz. 884 i Nr 141, poz. 942, z 1998 r. Nr 113, poz. 717, z 1999 r. Nr 83, poz. 931 i Nr 101, poz. 1178 oraz z 2000 r. Nr 22, poz. 271, Nr 73, poz. 852 i Nr 74, poz. 855)

pełny i jednolity tekst ustawy wg stanu prawnego na 1. stycznia 2001r.
jest dostępny na stronie Stowarzyszenia Ochrony Zdrowia Konsumentów
KODEKS WYKROCZEŃ

Rozdział XI

Wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w komunikacji.

Art. 84.

Kto wbrew obowiązkowi nie oznacza w sposób odpowiadający wymaganiom i łatwo dostrzegalny, zarówno w dzień, jak i w porze nocnej, jakiejkolwiek przeszkody w ruchu drogowym, urządzenia lub przedmiotu znajdujących się na drodze lub też miejsca prowadzonych robót, jeżeli to może zagrozić bezpieczeństwu ruchu albo utrudnić ruch na drodze,
- podlega karze aresztu albo grzywny.
Art. 85.
§ 1. Kto samowolnie ustawia, niszczy, uszkadza, usuwa, włącza lub wyłącza znak, sygnał, urządzenie ostrzegawcze lub zabezpieczające albo zmienia ich położenie, zasłania je lub czyni niewidocznymi,
- podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.
§ 2. Tej samej karze podlega, kto samowolnie niszczy, uszkadza, usuwa lub ustawia znak turystyczny.
§ 3. W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1 lub 2 można orzec obowiązek zapłaty równowartości zniszczonego lub uszkodzonego przedmiotu albo obowiązek przywrócenia do stanu poprzedniego.
Art. 86.
§ 1. Kto, nie zachowując należytej ostrożności, powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym,
- podlega karze grzywny.
§ 2. Kto dopuszcza się wykroczenia określonego w § 1, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka,
- podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.
§ 3. W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1 przez osobę prowadzącą pojazd można orzec zakaz prowadzenia pojazdów.
Art. 87.
§ 1. Kto, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym,
- podlega karze aresztu albo grzywny nie niższej niż 50 złotych.
§ 2. Kto, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka, prowadzi na drodze publicznej lub w strefie zamieszkania inny pojazd niż określony w § 1,
- podlega karze aresztu do 14 dni albo grzywny.
§ 3. W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1 lub 2 orzeka się zakaz prowadzenia pojazdów.
Art. 88.
Kto na drodze publicznej lub w strefie zamieszkania prowadzi pojazd bez wymaganych przepisami świateł lub pozostawia pojazd bez wymaganego przepisami oświetlenia,
- podlega karze grzywny.
Art. 89.
Kto, mając obowiązek opieki lub nadzoru nad małoletnimi do lat 7, dopuszcza do przebywania małoletniego na drodze publicznej lub na torach pojazdu szynowego,
- podlega karze grzywny albo karze nagany.
Art. 90.
Kto tamuje lub utrudnia ruch na drodze publicznej lub w strefie zamieszkania,
- podlega karze grzywny albo karze nagany.
Art. 91.
Kto zanieczyszcza drogę publiczną lub na tej drodze pozostawia pojazd lub inny przedmiot albo zwierzę w okolicznościach, w których może to spowodować niebezpieczeństwo lub stanowić utrudnienie w ruchu drogowym,
- podlega karze grzywny do 1.500 złotych albo karze nagany.
Art. 92.
§ 1.  Kto nie stosuje się do znaku lub sygnału drogowego albo do sygnału lub polecenia osoby uprawnionej do kierowania ruchem lub do kontroli ruchu drogowego,
- podlega karze grzywny albo karze nagany.
§ 2. Kto w celu uniknięcia kontroli nie stosuje się do sygnału osoby uprawnionej do kontroli ruchu drogowego, nakazującego zatrzymanie pojazdu,
- podlega karze aresztu albo grzywny.
§ 3. W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 2 można orzec zakaz prowadzenia pojazdów.
Art. 93.
§ 1. Prowadzący pojazd, który, uczestnicząc w wypadku drogowym, nie udziela niezwłocznej pomocy ofierze wypadku,
- podlega karze aresztu albo grzywny.
§ 2. W razie popełnienia wykroczenia, o którym mowa w § 1 orzeka się zakaz prowadzenia pojazdów.
Art. 94.
§ 1. Kto prowadzi na drodze publicznej pojazd, nie mając do tego uprawnienia,
- podlega karze grzywny.
§ 2. Tej samej karze podlega, kto prowadzi na drodze publicznej pojazd pomimo braku dopuszczenia pojazdu do ruchu.
Art. 95.
Kto prowadzi na drodze publicznej pojazd, nie mając przy sobie wymaganych dokumentów,
- podlega karze grzywny do 250 złotych albo karze nagany.
Art. 96.
§ 1. Właściciel, posiadacz, użytkownik lub prowadzący pojazd, który:
1) dopuszcza do prowadzenia pojazdu na drodze publicznej lub w strefie zamieszkania osobę nie mającą sprawności fizycznej lub psychicznej w stopniu umożliwiającym należyte prowadzenie pojazdu;
2) dopuszcza do prowadzenia pojazdu na drodze publicznej osobę nie mającą wymaganych uprawnień;
3) dopuszcza do prowadzenia pojazdu na drodze publicznej lub w strefie zamieszkania osobę znajdującą się w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka;
4) dopuszcza pojazd do jazdy na drodze publicznej pomimo braku wymaganych dokumentów stwierdzających dopuszczenie pojazdu do ruchu;
5) dopuszcza pojazd do jazdy na drodze publicznej, pomimo że pojazd nie jest należycie zaopatrzony w wymagane urządzenia i przyrządy albo pomimo że nie nadają się one do spełnienia swego przeznaczenia;
6) dopuszcza do korzystania z pojazdu samochodowego w sposób niezgodny z jego przeznaczeniem,
- podlega karze grzywny.
§ 2. Tej samej karze za czyny określone w § 1 pkt 1, 3-6 oraz za nieumyślne dopuszczenie do prowadzenia pojazdu na drodze publicznej przez osobę nie mającą wymaganych uprawnień podlega dyspozytor pojazdu lub osoba, do której obowiązków należą jego czynności, a jeżeli takiej osoby nie wyznaczono - kierownik jednostki dysponującej pojazdem.
Art. 96a.
§ 1. Kto, nie będąc do tego uprawnionym, posiada w pojeździe urządzenia stanowiące obowiązkowe wyposażenie pojazdu uprzywilejowanego w ruchu, wysyłające sygnały świetlne w postaci niebieskich lub czerwonych świateł błyskowych albo sygnał dźwiękowy o zmiennym tonie, a także elementy oznakowania w postaci napisów,
- podlega karze grzywny.
§ 2. Kto, nie będąc do tego uprawnionym, używa w pojeździe sygnałów świetlnych w postaci niebieskich lub czerwonych świateł błyskowych albo sygnału dźwiękowego o zmiennym tonie,
- podlega karze aresztu do 14 dni albo grzywny.
§ 3. Urządzenia lub elementy oznakowania, o których mowa w § 1 i 2, podlegają przepadkowi, choćby nie stanowiły własności sprawcy.
Art. 97.
Kto wykracza przeciwko innym przepisom o bezpieczeństwie lub o porządku ruchu na drogach publicznych,
- podlega karze grzywny do 3.000 złotych albo karze nagany.
Art. 98.
Kto, prowadząc pojazd poza drogą publiczną, nie zachowuje należytej ostrożności, czym zagraża bezpieczeństwu innych osób, lub nie stosuje się do przepisów regulujących korzystanie z dróg wewnętrznych lub innych miejsc dostępnych dla ruchu pojazdów
- podlega karze grzywny albo karze nagany.
Art. 99.
§ 1. Kto:
1) bez zezwolenia zajmuje drogę publiczną lub pas drogowy, urządzenia lub budynek drogowy, na cele nie związane z gospodarką i komunikacją drogową;
2) niszczy lub uszkadza drogę publiczną lub drogę w strefie zamieszkania, przynależności lub urządzenia drogowe;
3) usuwa lub niszczy zasłony odśnieżne;
4) prowadzi roboty w pasie drogowym bez zezwolenia lub wbrew obowiązkowi nie przywraca tego pasa do stanu użyteczności,


polega karze grzywny albo karze nagany.

§ 2. Tej samej karze podlega, kto przy zadrzewianiu lub zakrzewianiu albo przy prowadzeniu robót ziemnych nie zachowuje przepisowej odległości od linii kolejowych.

Art. 100.

Kto:
1) zaorywa lub w inny sposób zwęża pas drogowy lub pas przydrożny;
2) włóczy po drodze publicznej lub porzuca na niej przedmioty albo używa pojazdów niszczących nawierzchnię drogi;
3) uszkadza rowy, skarpy nasypów lub wykopów albo samowolnie rozkopuje drogę publiczną;
4) wypasa zwierzę gospodarskie w pasie drogowym,
- podlega karze grzywny do 1.000 złotych albo karze nagany.
Art. 101.
Kto uchyla się od obowiązku oczyszczania i usuwania z odcinków dróg publicznych o twardej nawierzchni, przechodzących przez obszary o zabudowie ciągłej lub skupionej poza miastami i osiedlami, błota, kurzu, śniegu lub lodu,
- podlega karze grzywny do 1.000 złotych albo karze nagany.
Art. 102.
Kto uchyla się od obowiązku utrzymania w należytym stanie zjazdów z dróg publicznych do przyległych nieruchomości,
- podlega karze grzywny do 1.000 złotych albo karze nagany.
Art. 103.
Kto bez ważnej przyczyny uchyla się od nałożonego obowiązku świadczeń osobistych lub rzeczowych, mających na celu zwalczanie zagrożenia przerwania komunikacji na skutek zasp śnieżnych, powodzi lub usuwisk, albo wykonuje te świadczenia nienależycie,
- podlega karze grzywny albo karze nagany.
Art. 103a.
§ 1. Kto wykonuje międzynarodowy transport drogowy:
1) bez wymaganej koncesji,
2) bez wymaganego zezwolenia na przewóz osób lub rzeczy albo nie przestrzega warunków w nim określonych,
3) bez wymaganego zezwolenia na przewóz, który zaczyna się i kończy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pojazdem zarejestrowanym za granicą (kabotaż),
4) bez dokumentów wymaganych zgodnie z umową europejską, dotyczącą międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR),
5) bez świadectwa wymaganego zgodnie z umową o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów (ATP),
6) bez zezwolenia na przejazd pojazdu, z ładunkiem lub bez ładunku, o masie, naciskach osi lub wymiarach przekraczających wielkości określone w odrębnych przepisach,
7) bez formularza jazdy lub z nieprawidłowo wypełnionym formularzem, przy wykonywaniu przewozu okazjonalnego, wahadłowego lub przewozu osób na potrzeby własne,
8) bez uiszczenia opłat obowiązujących w międzynarodowym transporcie drogowym,
9) nie przestrzegając przepisów o czasie pracy i odpoczynku kierowców,
- podlega karze grzywny.
§ 2. Orzekanie w sprawach wymienionych w ust. 1 następuje na wniosek właściwego organu kontroli lub organu udzielającego koncesji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego.

Prawo o ruchu drogowym

Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602)

Art. 45.

1. Zabrania się:
1) kierowania pojazdem, prowadzenia kolumny pieszych, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt osobie w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu,
(...)

Art. 126.

1. Badanie w celu ustalenia zawartości w organizmie alkoholu przeprowadza się przy użyciu urządzeń elektronicznych dokonujących pomiaru stężenia alkoholu w wydychanym powietrzu.

2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli stan osoby podlegającej badaniu uniemożliwia jego przeprowadzenie urządzeniem elektronicznym. W takim przypadku ustalenie zawartości w organizmie alkoholu następuje na podstawie badania krwi lub moczu.

3. Badanie w celu ustalenia zawartości w organizmie alkoholu może być przeprowadzone również w razie braku zgody kierującego, o czym należy go uprzedzić.

4. Warunki oraz sposób przeprowadzania badań, o których mowa w ust. 1 i 2, określają odrębne przepisy.

Art. 127.

1. Badanie w celu ustalenia w organizmie obecności środka działającego podobnie do alkoholu przeprowadza się przy użyciu metod nie wymagających badania laboratoryjnego.

2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli stan osoby podlegającej badaniu uniemożliwia jego przeprowadzenie metodą nie wymagającą badania laboratoryjnego. W takim przypadku ustalenie w organizmie obecności środka działającego podobnie do alkoholu następuje na podstawie badania krwi lub moczu.

3. Badanie w celu ustalenia w organizmie obecności środka działającego podobnie do alkoholu może być przeprowadzone również w razie braku zgody kierującego, o czym należy go uprzedzić.

4. Minister Zdrowia i Opieki Społecznej określi, w drodze rozporządzenia, warunki i sposób przeprowadzania badań na obecność w organizmie środków działających podobnie do alkoholu.

Art. 128.

1. W razie uczestniczenia w wypadku drogowym, w którym jest zabity lub ranny, kierujący pojazdem jest poddawany badaniu na zawartość w organizmie alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu.

2. Badaniu, o którym mowa w ust. 1, można poddać także inną osobę, jeżeli zachodzi uzasadnione podejrzenie, że mogła kierować pojazdem uczestniczącym w wypadku drogowym, w którym jest zabity lub ranny.

3. Osoby, o których mowa w ust. 1 i 2, mają prawo żądać od organu kontroli ruchu drogowego przeprowadzenia badania krwi lub moczu w celu ustalenia zawartości w organizmie alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu.

Art. 135.

1. Policjant:
1) zatrzyma prawo jazdy za pokwitowaniem w razie:
a) stwierdzenia, że kierujący pojazdem znajduje się w stanie nietrzeźwości lub stanie po użyciu alkoholu albo środka działającego podobnie do alkoholu,
b) stwierdzenia zniszczenia prawa jazdy w stopniu powodującym jego nieczytelność,
c) podejrzenia podrobienia lub przerobienia prawa jazdy,
d) gdy upłynął termin ważności prawa jazdy,
e) gdy wobec kierującego pojazdem wydane zostało postanowienie lub decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy,
f) gdy wobec kierującego pojazdem orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów lub wydano decyzję o cofnięciu prawa jazdy,
g) przekroczeniu przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego,
h) przekroczenia przez kierującego pojazdem, w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy, liczby 20 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego,
2) może zatrzymać prawo jazdy za pokwitowaniem w razie uzasadnionego podejrzenia, że kierowca popełnił przestępstwo lub wykroczenie, za które może być orzeczony zakaz prowadzenia pojazdów.
2. Pokwitowanie zatrzymania prawa jazdy z przyczyn, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b)-d) oraz w pkt 2, uprawnia do kierowania pojazdem w ciągu 7 dni.

Art. 136.

1. Zatrzymane prawo jazdy, z wyjątkiem przypadku określonego w art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. c), Policja przekazuje niezwłocznie, nie później niż w ciągu 7 dni, według właściwości, kolegium do spraw wykroczeń albo innemu organowi uprawnionemu do orzekania w sprawach o wykroczenia w trybie dyscyplinarnym, prokuratorowi lub kierownikowi rejonowego urzędu rządowej administracji ogólnej.

2. W razie przeprowadzenia badania krwi lub moczu dla oceny trzeźwości lub zawartości środka działającego podobnie do alkoholu, prawo jazdy przekazuje się wraz z wynikiem tego badania. Jeżeli jednak wynik tego badania nie został uzyskany w ciągu 30 dni od dnia zatrzymania prawa jazdy, należy niezwłocznie zwrócić je właścicielowi.
 


Ustawa

z dnia 27 kwietnia 2001 r.

o zmianie ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, ustawy o radiofonii i telewizji oraz ustawy o opłacie skarbowej.

(Dz. U. z dnia 13 czerwca 2001 r.Nr 60, poz. 610)

Art. 1. W ustawie z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. Nr 35, poz. 230, z 1984 r. Nr 34, poz. 184, z 1987 r. Nr 33, poz. 180, z 1989 r. Nr 35, poz. 192, z 1990 r. Nr 34, poz. 198 i Nr 73, poz. 431, z 1991 r. Nr 73, poz. 321 i Nr 94, poz. 419, z 1993 r. Nr 40, poz. 184, z 1996 r. Nr 127, poz. 593, z 1997 r. Nr 88, poz. 554, Nr 113, poz. 732 i Nr 121, poz. 770, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 oraz z 2000 r. Nr 12, poz. 136 i Nr 120, poz. 1268) wprowadza się następujące zmiany:

 

1) w art. 3 w ust. 2, 5 i 6, w art. 31 w ust. 3, w art. 37 w ust. 3 oraz w art. 38 użyte w różnych przypadkach wyrazy "Minister Zdrowia i Opieki Społecznej" zastępuje się użytymi w odpowiednich przypadkach wyrazami "minister właściwy do spraw zdrowia" oraz w art. 28 w ust. 2 wyrazy "Minister Zdrowia i Opieki Społecznej" zastępuje się wyrazami "Minister właściwy do spraw zdrowia";

2) po art. 2 dodaje się art. 21 w brzmieniu:

"Art. 21. Użyte w ustawie określenia oznaczają: 1) najbliższa okolica punktu sprzedaży napojów alkoholowych - obszar mierzony od granicy obiektu, zamknięty trwałą przeszkodą o charakterze faktycznym, taką jak krawędź jezdni, zabudowa, która ze względu na swój charakter uniemożliwia dostęp oraz kontakt wzrokowy i głosowy, mur bez przejść oraz ciek wodny bez bliskich przepraw,

2) promocja napojów alkoholowych - publiczną degustację napojów alkoholowych, rozdawanie rekwizytów związanych z napojami alkoholowymi, organizowanie premiowanej sprzedaży napojów alkoholowych, a także inne formy publicznego zachęcania do nabywania napojów alkoholowych z wyłączeniem konkursów opartych na zakupie napojów alkoholowych,

3) reklama napojów alkoholowych - publiczne rozpowszechnianie znaków towarowych napojów alkoholowych lub symboli graficznych z nimi związanych, a także nazw i symboli graficznych przedsiębiorców produkujących napoje alkoholowe, nieróżniących się od nazw i symboli graficznych napojów alkoholowych, służące popularyzowaniu znaków towarowych napojów alkoholowych; za reklamę nie uważa się informacji używanych do celów handlowych pomiędzy przedsiębiorcami zajmującymi się produkcją, obrotem hurtowym i handlem napojami alkoholowymi,

4) sponsorowanie - bezpośrednie lub pośrednie finansowanie lub współfinansowanie działalności osób fizycznych, osób prawnych lub jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej dla upowszechniania, utrwalania lub podniesienia renomy nazwy, producenta lub dystrybutora, znaku towarowego lub innego oznaczenia indywidualizującego przedsiębiorcę, jego działalność, towar lub usługę,

5) informowanie o sponsorowaniu - prezentowanie informacji zawierającej nazwę sponsora lub jego znak towarowy w związku ze sponsorowaniem,

6) wydzielone stoisko - miejsce ekspozycji napojów alkoholowych w punkcie sprzedaży, w którym sprzedawca prowadzi bezpośrednią sprzedaż napojów alkoholowych, za ladą wydzielającą to miejsce od pozostałej części punktu; w przypadku punktów prowadzących sprzedaż samoobsługową wydzielonym stoiskiem jest oddzielony od pozostałych ciąg handlowy lub lada zamknięte własną kasą fiskalną rejestrującą prowadzoną sprzedaż; w wydzielonym stoisku nie powinny być sprzedawane inne towary niż napoje alkoholowe,

7) obrót hurtowy napojami alkoholowymi - zakup napojów alkoholowych w celu dalszej ich odsprzedaży przedsiębiorcom posiadającym właściwe zezwolenia.";

3) w art. 3 w ust. 3 w pkt 8 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 9 w brzmieniu:

"9) podejmowanie interwencji w związku z naruszeniem przepisów określonych w art. 131 i 15 ustawy oraz występowanie przed sądem w charakterze oskarżyciela publicznego.";

4) w art. 41:

a) w ust. 1 w pkt 5 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 6 w brzmieniu: "6) podejmowanie interwencji w związku z naruszeniem przepisów określonych w art. 131 i 15 ustawy oraz występowanie przed sądem w charakterze oskarżyciela publicznego.", b) w ust. 2 dodaje się zdanie drugie w brzmieniu:
"W celu realizacji programu zarząd gminy może powołać pełnomocnika.", c) ust. 3 otrzymuje brzmienie: "3. Zarządy gmin powołują gminne komisje rozwiązywania problemów alkoholowych, w szczególności inicjujące działania w zakresie określonym w ust. 1 oraz podejmujące czynności zmierzające do orzeczenia o zastosowaniu wobec osoby uzależnionej od alkoholu obowiązku poddania się leczeniu w zakładzie lecznictwa odwykowego.", d) w ust. 5 po wyrazach "rada gminy" dodaje się wyrazy "w gminnych programach rozwiązywania problemów alkoholowych"; 5) w art. 5 wyrazy "Minister Oświaty i Wychowania" zastępuje się wyrazami "Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania";

6) w art. 6 wyrazy "Ministrowie: Zdrowia i Opieki Społecznej oraz Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki, a także Oświaty i Wychowania" zastępuje się wyrazami "Minister właściwy do spraw zdrowia oraz minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego, a także minister właściwy do spraw oświaty i wychowania";

7) w art. 7 wyrazy "Ministrowie: Kultury i Sztuki oraz Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki, Przewodniczący Komitetu do Spraw Radia i Telewizji «Polskie Radio i Telewizja»" zastępuje się wyrazami "Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego, jednostki publicznej radiofonii i telewizji";

8) art. 9 i 91 otrzymują brzmienie:

"Art. 9. 1. Obrót hurtowy w kraju napojami alkoholowymi o zawartości powyżej 18% alkoholu może być prowadzony tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez ministra właściwego do spraw gospodarki.

2. Obrót hurtowy w kraju napojami alkoholowymi o zawartości do 18% alkoholu może być prowadzony tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez marszałka województwa.

3. Organ, o którym mowa w ust. 2, wydaje zezwolenie na obrót hurtowy przedsiębiorcom posiadającym siedziby na terenie województwa.

4. Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, rodzaj dokumentów wymaganych przy składaniu wniosków o wydanie zezwoleń na obrót hurtowy napojami alkoholowymi, wzory wniosków oraz wzory informacji o sprzedaży napojów alkoholowych.

Art. 91. 1. Zezwolenia, o których mowa w art. 9 ust. 1 i 2, wydaje się oddzielnie na obrót hurtowy następującymi rodzajami napojów alkoholowych:

1) o zawartości do 4,5% alkoholu oraz na piwo,

2) o zawartości powyżej 4,5% do 18% alkoholu, z wyjątkiem piwa,

3) o zawartości powyżej 18% alkoholu.

2. Zezwolenia na obrót hurtowy wydaje się na czas oznaczony: 1) napojami alkoholowymi, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2 - nie dłuższy niż 2 lata,

2) napojami alkoholowymi, o których mowa w ust. 1 pkt 3 - nie dłuższy niż rok.

3. Dla zezwoleń, o których mowa w ust. 1 pkt 3, określa się limit w wysokości minimum 500 tys. litrów 100% alkoholu rocznie.

4. Przepisu ust. 3 nie stosuje się w odniesieniu do przedsiębiorców zaopatrujących statki, pociągi i samoloty. Maksymalny limit dla tych przedsiębiorców określa się w wysokości 2 tys. litrów 100% alkoholu rocznie.";

9) dodaje się art. 92-96 w brzmieniu: "Art. 92. 1. Za wydanie zezwoleń oraz decyzji wprowadzających w zezwoleniach dodatkowe miejsca działalności gospodarczej pobierane są opłaty.

2. Opłaty, o których mowa w ust. 1, wnoszone są na rachunek organu zezwalającego.

3. Opłaty za wydanie zezwoleń, o których mowa w art. 91 ust. 1 pkt 1 i 2, ustala się w wysokości odpowiadającej równowartości 1 000 euro, ustalonej w dniu dokonywania opłaty według kursu kupna walut obcych ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski.

4. Opłatę, o której mowa w ust. 3, podwyższa się o:

1) 50% w przypadku przedsiębiorców, których wartość sprzedaży hurtowej napojów alkoholowych w roku poprzednim przekroczyła równowartość 25 000 euro, ustaloną przy zastosowaniu kursu kupna walut obcych, ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski, z dnia 31 grudnia tego roku,

2) 100% w przypadku przedsiębiorców, których wartość sprzedaży hurtowej napojów alkoholowych w roku poprzednim przekroczyła równowartość 50 000 euro, ustaloną przy zastosowaniu kursu kupna walut obcych, ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski, z dnia 31 grudnia tego roku,

3) 200% w przypadku przedsiębiorców, których wartość sprzedaży hurtowej napojów alkoholowych w roku poprzednim przekroczyła równowartość 100 000 euro, ustaloną przy zastosowaniu kursu kupna walut obcych, ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski, z dnia 31 grudnia tego roku,

4) 300% w przypadku przedsiębiorców, których wartość sprzedaży hurtowej napojów alkoholowych w roku poprzednim przekroczyła równowartość 200 000 euro, ustaloną przy zastosowaniu kursu kupna walut obcych, ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski, z dnia 31 grudnia tego roku.

5. Opłata, o której mowa w ust. 4, wnoszona jest wraz z pisemnym oświadczeniem o wartości sprzedaży hurtowej napojów alkoholowych w roku poprzednim.

6. Opłatę za wydanie zezwolenia, o którym mowa w art. 91 ust. 1 pkt 3, ustala się w wysokości równowartości 10 500 euro za 500 tys. litrów 100% alkoholu, ustalonej według kursu kupna walut obcych, ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w dniu dokonywania opłaty.

7. Opłatę, o której mowa w ust. 6, dla przedsiębiorców zaopatrujących statki, pociągi i samoloty ustala się stosownie do deklarowanego obrotu (nie więcej niż 2 tys. litrów 100% alkoholu rocznie).

8. Opłata za wydanie decyzji wprowadzającej dodatkowe miejsca działalności gospodarczej w stosunku do wymienionych w wydanych zezwoleniach, o których mowa w art. 91 ust. 1, wynosi 50% stawki określonej dla zezwolenia.

Art. 93. 1. Opłaty, o których mowa w art. 92 ust. 1, mogą być wykorzystane przez zarządy województw wyłącznie na finansowanie zadań określonych w art. 4 ust. 1.

2. Zarządy województw mogą zlecać, w drodze porozumień, jednostkom samorządu powiatowego zadania z zakresu profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych oraz przekazywać środki finansowe na ich realizację.

Art. 94. Warunkiem prowadzenia działalności na podstawie zezwoleń, o których mowa w art. 91 ust. 1, jest:

1) przekazywanie organowi zezwalającemu informacji o wielkości sprzedaży napojów alkoholowych,

2) sprzedaż napojów alkoholowych, wymienionych w zezwoleniu, wyłącznie przedsiębiorcom posiadającym zezwolenie na obrót hurtowy tymi napojami lub zezwolenie na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych,

3) prowadzenie obrotu hurtowego tylko napojami alkoholowymi oznaczonymi znakami skarbowymi akcyzy, o ile wymóg oznaczania tymi znakami wynika z innych przepisów,

4) zaopatrywanie się w napoje alkoholowe, wymienione w zezwoleniu, u producentów oraz u przedsiębiorców posiadających zezwolenie na obrót hurtowy tymi napojami,

5) posiadanie tytułu prawnego do korzystania ze stacjonarnego magazynu dostosowanego do przechowywania napojów alkoholowych,

6) niezaleganie przez przedsiębiorcę z realizacją ciążących na nim zobowiązań podatkowych oraz wynikających z ubezpieczeń społecznych i zdrowotnych,

7) wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie objętym zezwoleniem tylko przez przedsiębiorcę w nim oznaczonego i wyłącznie w miejscach wymienionych w zezwoleniu,

8) zgłaszanie organowi zezwalającemu zmian stanu faktycznego i prawnego przedsiębiorcy, w stosunku do danych zawartych w zezwoleniu, w terminie 14 dni od dnia powstania zmiany,

9) przestrzeganie innych warunków określonych przepisami prawa.

Art. 95. 1. Zezwolenia, o których mowa w art. 91 ust. 1, cofa się w przypadku: 1) nieprzestrzegania warunków określonych w art. 94,

2) wprowadzenia do obrotu napojów alkoholowych pochodzących z nielegalnych źródeł,

3) powtarzającego się zakłócania porządku publicznego w miejscu obrotu,

4) popełnienia przestępstwa w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przez osobę odpowiedzialną za działalność przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie,

5) przedstawienia fałszywych danych w oświadczeniu, o którym mowa w art. 92 ust. 5,

6) orzeczenia wobec przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną albo wobec osoby odpowiedzialnej za działalność przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie zakazu prowadzenia działalności gospodarczej objętej zezwoleniem.

2. Zezwolenia, o których mowa w art. 91 ust. 1, wygasają w przypadku: 1) likwidacji przedsiębiorstwa lub zawiadomienia o zaprzestaniu prowadzenia hurtowego obrotu napojami alkoholowymi,

2) utraty warunków wymaganych do uzyskania zezwolenia,

3) upływu terminu ważności zezwolenia,

4) zmiany przedsiębiorcy, któremu udzielono zezwolenia.

3. Na wniosek przedsiębiorcy, którego zezwolenie wygasło z przyczyn wymienionych w ust. 2, organ zezwalający może określić termin przeznaczony na wyprzedaż posiadanych zapasów napojów alkoholowych. Termin ten nie może być dłuższy niż 6 miesięcy od dnia wygaśnięcia zezwolenia.

4. Przedsiębiorca, któremu cofnięto zezwolenie, może wystąpić z wnioskiem o ponowne wydanie zezwoleń, o których mowa w art. 91 ust. 1, nie wcześniej niż po upływie 3 lat od dnia wydania decyzji o jego cofnięciu.

Art. 96. Sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% alkoholu (z wyjątkiem piwa), przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, prowadzi się w wyodrębnionych punktach sprzedaży, którymi są:

1) sklepy branżowe ze sprzedażą napojów alkoholowych,

2) wydzielone stoiska w innych placówkach handlowych.";

10) w art. 11 skreśla się ust. 3;

11) w art. 111:

a) ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2. Opłatę, o której mowa w ust. 1, pobiera się corocznie w wysokości odpowiadającej: 1) równowartości 125 euro, ustalonej przy zastosowaniu kursu kupna walut obcych, ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski, z dnia wydania zezwolenia, za każdy rok objęty zezwoleniem na sprzedaż napojów zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa,

2) równowartości 125 euro, ustalonej przy zastosowaniu kursu kupna walut obcych, ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski, z dnia wydania zezwolenia, za każdy rok objęty zezwoleniem na sprzedaż napojów zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa),

3) równowartości 500 euro, ustalonej przy zastosowaniu kursu kupna walut obcych, ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski, z dnia wydania zezwolenia, za każdy rok objęty zezwoleniem na sprzedaż napojów zawierających powyżej 18% alkoholu.",

b) w ust. 3: - w pkt 1 wyraz "ECU" zastępuje się wyrazem "euro",

- w pkt 2 wyraz "ECU" zastępuje się wyrazem "euro",

- dodaje się pkt 3 i 4 w brzmieniu:

"3) o 300% w przypadku punktów sprzedaży, których wartość sprzedaży wyrobów alkoholowych w roku poprzednim przekroczyła równowartość 60 000 euro, ustaloną przy zastosowaniu kursu kupna walut obcych, ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski, z dnia 31 grudnia tego roku,

4) o 500% w przypadku punktów sprzedaży, których wartość sprzedaży wyrobów alkoholowych w roku poprzednim przekroczyła równowartość 100 000 euro, ustaloną przy zastosowaniu kursu kupna walut obcych, ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski, z dnia 31 grudnia tego roku.";

12) w art. 12:

a) w ust. 1 na końcu zdania dodaje się wyrazy "jak i w miejscu sprzedaży",

b) w ust. 3 po wyrazach "poza miejscem sprzedaży" dodaje się wyrazy "jak i w miejscu sprzedaży";

13) w art. 13: a) w ust. 2 po wyrazie "sprzedaży" dodaje się wyrazy "i podawania",

b) skreśla się ust. 3;

14) po art. 13 dodaje się art. 131 w brzmieniu:
"Art. 131. 1. Zabrania się reklamy i promocji na obszarze kraju napojów alkoholowych, z wyjątkiem piwa, którego reklama i promocja jest dozwolona, pod warunkiem iż nie jest kierowana do małoletnich lub prowadzona poprzez budowanie skojarzeń z: 1) atrakcyjnością seksualną,

2) relaksem lub wypoczynkiem,

3) sportem,

4) nauką, pracą lub sukcesem zawodowym,

5) zdrowiem lub sukcesem życiowym.

2. Reklama i promocja piwa, o której mowa w ust. 1, nie może być prowadzona: 1) w telewizji, radiu, kinie i teatrze między godziną 6oo a 23oo,

2) na kasetach wideo i innych nośnikach,

3) w prasie młodzieżowej i dziecięcej,

4) na okładkach dzienników i czasopism,

5) na słupach, tablicach oraz innych stałych i ruchomych powierzchniach wykorzystywanych do reklamy,

6) przy udziale małoletnich.

3. Zabrania się reklamy, promocji produktów i usług, których nazwa, znak towarowy, kształt graficzny lub opakowanie wykorzystuje podobieństwo lub jest tożsame z oznaczeniem napoju alkoholowego lub innym symbolem obiektywnie odnoszącym się do napoju alkoholowego.

4. Zabrania się reklamy i promocji przedsiębiorców oraz innych podmiotów, które w swoim wizerunku reklamowym wykorzystują nazwę, znak towarowy, kształt graficzny lub opakowanie związane z napojem alkoholowym, jego producentem lub dystrybutorem.

5. Zabrania się informowania o sponsorowaniu przez producentów i dystrybutorów napojów zawierających do 18% alkoholu imprez sportowych, koncertów muzycznych oraz innym imprez masowych w jakikolwiek inny sposób niż poprzez umieszczanie na zaproszeniu, bilecie, plakacie lub tablicy informacyjnej związanej z określoną imprezą nazwy lub znaku towarowego producenta lub dystrybutora, z zastrzeżeniem ust. 6.

6. Informowanie, o którym mowa w ust. 5, może być prowadzone w radiu i telewizji pod warunkiem, iż będzie ograniczone wyłącznie do podania nazwy producenta lub dystrybutora napojów zawierających do 18% alkoholu, a informacja ta nie będzie prezentowana w telewizji przez osobę fizyczną lub z wykorzystaniem wizerunku postaci ludzkiej.

7. Zabrania się informowania o, innym niż określone w ust. 5, sponsorowaniu przez producentów i dystrybutorów napojów zawierających do 18% alkoholu oraz informowania o sponsorowaniu przez producentów i dystrybutorów napojów zawierających powyżej 18% alkoholu.

8. Zakaz określony w ust. 1 dotyczy również wydawnictw promocyjno-reklamowych przekazywanych przez producentów, dystrybutorów lub handlowców napojów alkoholowych klientom detalicznym.

9. Zakazy określone w ust. 1-8 nie obejmują reklamy i promocji napojów alkoholowych prowadzonej wewnątrz pomieszczeń hurtowni lub punktów prowadzących wyłącznie sprzedaż napojów alkoholowych oraz wewnątrz punktów prowadzących sprzedaż napojów alkoholowych do spożycia w miejscu sprzedaży.

10. Zakazy określone w ust. 1-8 dotyczą osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, które uczestniczą w prowadzeniu reklamy w charakterze zleceniodawcy, zleceniobiorcy i realizatora niezależnie od sposobu i formy jej prezentacji.";

15) w art. 14: a) w ust. 1 w pkt 4 wyraz "krajowej" zastępuje się wyrazem "publicznej",

b) po ust. 1 dodaje się ust. 2a w brzmieniu:

"2a. Zabrania się spożywania napojów alkoholowych na ulicach, placach i w parkach, z wyjątkiem miejsc przeznaczonych do ich spożycia na miejscu, w punktach sprzedaży tych napojów.", c) w ust. 5 po wyrazach "za zezwoleniem" dodaje się wyrazy "i tylko w miejscach do tego wyznaczonych",

d) w ust. 7 wyrazy "Minister Komunikacji oraz Minister-Kierownik Urzędu Gospodarki Morskiej" zastępuje się wyrazami "Minister właściwy do spraw transportu oraz minister właściwy do spraw gospodarki morskiej";

16) w art. 15 dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2 w brzmieniu:
"2. W przypadku wątpliwości co do pełnoletności nabywcy sprzedający lub podający napoje alkoholowe uprawniony jest do żądania okazania dokumentu stwierdzającego wiek nabywcy."; 17) w art. 16: a) w ust. 3 wyrazy "przepadkowi z mocy prawa" zastępuje się wyrazami "przekazaniu do depozytu",

b) w ust. 4 wyrazy "Ministrowie Obrony Narodowej i Spraw Wewnętrznych" zastępuje się wyrazami "Minister Obrony Narodowej i minister właściwy do spraw wewnętrznych";

18) w art. 18: a) w ust. 4 wyrazy "Ministra Spraw Wewnętrznych" zastępuje się wyrazami "ministra właściwego do spraw wewnętrznych",

b) w ust. 6 w pkt 6 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 7 w brzmieniu:

"7) orzeczenia wobec przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną albo wobec osoby odpowiedzialnej za działalność przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie zakazu prowadzenia działalności gospodarczej objętej zezwoleniem.", c) w ust. 7 wyrazy "właściwej komisji rady gminy" zastępuje się wyrazami "gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych"; 19) w art. 181 po ust. 3 dodaje się ust. 4 i 5 w brzmieniu:
"4. Przedsiębiorcom, których działalność polega na organizacji przyjęć, zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych mogą być wydawane na okres do dwóch lat. Do zezwoleń tych nie stosuje się przepisów art. 18 ust. 2 i 5 oraz ust. 8 pkt 1 i 3.

5. Opłata za zezwolenia, o których mowa w ust. 4, wnoszona jest do kasy gminy przed wydaniem zezwolenia, w wysokości zgodnej z ustaloną w art. 111 ust. 2 i 3.";

20) art. 182 otrzymuje brzmienie: "Art. 182. Dochody z opłat za wydane na podstawie art. 18 lub art. 181 zezwolenia oraz dochody z opłat określonych w art. 111 wykorzystywane będą na realizację gminnych programów profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych i nie mogą być przeznaczane na inne cele."; 21) po art. 182 dodaje się art. 183 w brzmieniu: "Art. 183. Do zezwoleń, o których mowa w art. 9, 18 i 181, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178, z 2000 r. Nr 86, poz. 958 i Nr 114, poz. 1193 oraz z 2001 r. Nr 49, poz. 509), o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej."; 22) w art. 33 w ust. 2 wyrazy "Minister Spraw Wewnętrznych w porozumieniu z Ministrami Sprawiedliwości oraz Zdrowia i Opieki Społecznej" zastępuje się wyrazami "Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości i ministrem właściwym do spraw zdrowia";

23) w art. 40:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1. Osoby w stanie nietrzeźwości, które swoim zachowaniem dają powód do zgorszenia w miejscu publicznym lub w zakładzie pracy, znajdują się w okolicznościach zagrażających ich życiu lub zdrowiu albo zagrażają życiu lub zdrowiu innych osób, mogą zostać doprowadzone do izby wytrzeźwień, zakładu opieki zdrowotnej lub innej właściwej placówki utworzonej lub wskazanej przez jednostkę samorządu terytorialnego albo do miejsca zamieszkania lub pobytu.", b) po ust. 3 dodaje się ust. 3a-3c w brzmieniu: "3a. Osobie doprowadzonej do izby wytrzeźwień, jednostki Policji, zakładu opieki zdrowotnej lub innej właściwej placówki utworzonej lub wskazanej przez jednostkę samorządu terytorialnego w warunkach, o których mowa w ust. 1, przysługuje zażalenie do sądu. W zażaleniu osoba doprowadzona lub zatrzymana może domagać się zbadania zasadności i legalności doprowadzenia, jak również decyzji o zatrzymaniu oraz prawidłowości ich wykonania.

3b. Zażalenie przekazuje się sądowi rejonowemu miejsca doprowadzenia lub zatrzymania w terminie 7 dni od daty doprowadzenia bądź zatrzymania. Do rozpoznania zażalenia stosuje się przepisy Kodeksu postępowania karnego.

3c. W przypadku stwierdzenia bezzasadności lub nielegalności doprowadzenia lub zatrzymania albo poważnych nieprawidłowości związanych z ich wykonywaniem sąd rejonowy zawiadamia o tym prokuratora i organy przełożone nad organami, które dokonały doprowadzenia bądź zatrzymania.",

c) ust. 6 otrzymuje brzmienie: "6. O umieszczeniu w izbie wytrzeźwień zawiadamia się niezwłocznie: 1) w przypadku małoletnich - ich rodziców lub opiekunów oraz sąd opiekuńczy,

2) w przypadku innych osób - na ich żądanie, wskazane przez nie osoby.";

24) w art. 41:

a) skreśla się ust. 1,

b) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

"2. Pieniądze, przedmioty wartościowe i napoje alkoholowe znajdujące się przy osobach, o których mowa w art. 40 ust. 1, zatrzymuje się w depozycie."; 25) art. 42 otrzymuje brzmienie: "Art. 42. 1. Wobec osób przyjętych do izb wytrzeźwień, które stwarzają zagrożenie dla życia lub zdrowia własnego lub innej osoby, niszczą przedmioty znajdujące się w ich otoczeniu, może być zastosowany przymus bezpośredni, polegający na przytrzymywaniu lub unieruchomieniu.

2. Przytrzymywanie jest doraźnym, krótkotrwałym unieruchomieniem osoby z użyciem siły fizycznej.

3. Unieruchomienie jest dłużej trwającym obezwładnieniem osoby z użyciem pasów, uchwytów, prześcieradeł lub kaftana bezpieczeństwa.

4. Przymus bezpośredni może trwać tylko do czasu ustania przyczyn jego zastosowania.

5. Za doprowadzenie i pobyt w izbie wytrzeźwień lub jednostce Policji pobierane są opłaty.

6. Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb doprowadzania i przyjmowania osób, o których mowa w art. 40, do izb wytrzeźwień, jednostek Policji, innych placówek utworzonych lub wskazanych przez jednostki samorządu terytorialnego oraz zwalniania z tych izb, jednostek i placówek, a także organizację izb wytrzeźwień oraz innych placówek, z uwzględnieniem wymagań dotyczących kwalifikacji pracowników i warunków technicznych pomieszczeń, zakres opieki zdrowotnej nad doprowadzonymi tam osobami oraz maksymalną wysokość opłat związanych z pobytem w izbie wytrzeźwień, innej placówce utworzonej lub wskazanej przez jednostkę samorządu terytorialnego lub w jednostce Policji.";

26) art. 43 otrzymuje brzmienie: "Art. 43. 1. Kto sprzedaje lub podaje napoje alkoholowe w wypadkach, kiedy jest to zabronione, albo bez wymaganego zezwolenia lub wbrew jego warunkom, podlega grzywnie.

2. Tej samej karze podlega kierownik zakładu handlowego lub gastronomicznego, który nie dopełnia obowiązku nadzoru i przez to dopuszcza do popełnienia w tym zakładzie przestępstwa określonego w ust. 1.

3. W razie popełnienia przestępstwa określonego w ust. 1 albo 2 można orzec przepadek napojów alkoholowych, chociażby nie były własnością sprawcy, można także orzec zakaz prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na sprzedaży lub podawaniu napojów alkoholowych.

4. Orzekanie w sprawach o przestępstwa określone w ust. 1 i 2 następuje na podstawie przepisów o postępowaniu karnym.";

27) dodaje się art. 431 w brzmieniu: "Art. 431. 1. Kto spożywa napoje alkoholowe wbrew zakazom określonym w art. 14 ust. 1 i 2a-6 albo nabywa lub spożywa napoje alkoholowe w miejscach nielegalnej sprzedaży, albo spożywa napoje alkoholowe przyniesione przez siebie lub inną osobę w miejscach wyznaczonych do ich sprzedaży lub podawania,

podlega karze grzywny.

2. Usiłowanie wykroczenia określonego w ust. 1 jest karalne.

3. W razie popełnienia wykroczenia określonego w ust. 1 można orzec przepadek napojów alkoholowych, chociażby nie były własnością sprawcy.";

28) w art. 451 wyrazy "art. 44 i art. 45" zastępuje się wyrazami "art. 431-45";

29) w art. 452 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

"1. Kto wbrew postanowieniom zawartym w art. 131 prowadzi reklamę lub promocję napojów alkoholowych lub informuje o sponsorowaniu imprezy masowej, z zastrzeżeniem art. 131 ust. 5 i 6,

podlega grzywnie od 10 000 do 500 000 złotych.";

30) w art. 453 po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu: "1a. W razie popełnienia przestępstwa określonego w ust. 1 można orzec przepadek napojów alkoholowych, chociażby nie były własnością sprawcy, można także orzec zakaz prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na hurtowym obrocie napojami alkoholowymi."; 31) w art. 46 ust. 1 otrzymuje brzmienie: "1. Napojem alkoholowym w rozumieniu niniejszej ustawy jest produkt przeznaczony do spożycia zawierający alkohol etylowy w stężeniu przekraczającym 0,5%."; 32) w art. 47 w ust. 2 wyrazy "Minister Zdrowia i Opieki Społecznej w porozumieniu z Ministrami: Sprawiedliwości, Spraw Wewnętrznych oraz Pracy, Płac i Spraw Socjalnych" zastępuje się wyrazami "Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości, ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz ministrem właściwym do spraw pracy". Art. 2. W ustawie z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 1993 r. Nr 7, poz. 34, z 1995 r. Nr 66, poz. 335 i Nr 142, poz. 701, z 1996 r. Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 88, poz. 554 i Nr 121, poz. 770, z 1999 r. Nr 90, poz. 999, z 2000 r. Nr 29, poz. 356 i 358 i Nr 73, poz. 852 oraz z 2001 r. Nr 42, poz. 469) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 16b w ust. 1 w pkt 2 na końcu dodaje się wyrazy "z wyjątkiem piwa, którego reklama jest dozwolona z zastrzeżeniem art. 131 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. Nr 35, poz. 230, z 1984 r. Nr 34, poz. 184, z 1987 r. Nr 33, poz. 180, z 1989 r. Nr 35, poz. 192, z 1990 r. Nr 34, poz. 198 i Nr 73, poz. 431, z 1991 r. Nr 73, poz. 321 i Nr 94, poz. 419, z 1993 r. Nr 40, poz. 184, z 1996 r. Nr 127, poz. 593, z 1997 r. Nr 88, poz. 554, Nr 113, poz. 732 i Nr 121, poz. 770, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 2000 r. Nr 12, poz. 136 i Nr 120, poz. 1268 oraz z 2001 r. Nr 60, poz. 610)";

2) w art. 17 w ust. 6 wyrazy "art. 16b ust. 1 pkt 1" zastępuje się wyrazami "art. 16b ust. 1 pkt 1 i 2, z zastrzeżeniem art. 131 ust. 5 i 6 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi".

Art. 3. W ustawie z dnia 9 września 2000 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. Nr 86, poz. 960 i z 2001 r. Nr 5, poz. 43) w załączniku w części IV skreśla się pkt 16.

Art. 4. 1. Zezwolenia na obrót hurtowy napojami alkoholowymi udzielone przez Ministra Gospodarki przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy pozostają w mocy do czasu upływu terminu ich ważności.

2. Do spraw o wydanie zezwoleń, o których mowa w ust. 1, wszczętych a niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy mają zastosowanie przepisy tej ustawy.

Art. 5. 1. Rada gminy podejmuje uchwałę o rozwiązaniu dotychczasowej gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych w ciągu 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

2. Zarząd gminy podejmie uchwałę o powołaniu gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych w ciągu 30 dni od dnia wejścia w życie uchwały rady gminy w sprawie rozwiązania dotychczasowej gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych.

Art. 6. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:

1) art. 1 pkt 13 lit. b) i pkt 14 - w zakresie art. 131 ust. 1-3 i 5-10 - oraz pkt 29, które wchodzą w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia,

2) art. 1 pkt 14 - w zakresie art. 131 ust. 4, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.,

3) art. 1 pkt 31, który wchodzi w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia.



Aktualny stan wiedzy medycznej oparty o oszacowania epidemiologiczne opublikowane  w  październiku 2005r. przez naukowców Szkoły Zdrowia Publicznego Uniwersytetu Harvard pozwala przypisać dziewięciu zagrożeniom zdrowia częściowe sprawstwo zgonów z powodu dwunastu typów nowotworów złośliwych:
  1. Picie nawet najmniejszej ilości alkoholu - 5%
  2. Palenie nawet najmniejszej ilości tytoniu – 21%
  3. Spożycie owoców i warzyw poniżej 550 - 650 g/dzień (dotyczy dorosłych)  - 5%
  4. Zanieczyszczenie powietrza w  domach w wyniku użycia paliw stałych (węgla) bez odpowiedniej wentylacji – 0,5%
  5. Zanieczyszczenie powietrza w  miastach pyłem (dotyczy stężenia pyłu zawieszonego z separacją frakcji PM2,5  powyżej 7,5 mikrograma/metr szesc. i frakcji PM10 powyżej 15 mikrogramów/metr szesc.) - 1% 
  6. Nadwaga i otyłość, gdy wskaźnik masy ciała przekracza  20 - 22 kg/m2 – 2%
  7. Brak wysiłku fizycznego odpowiadającego co najmniej wartości 400 KJ, gdy czas trwania umiarkowanego wysiłku fizycznego nie przekracza 2 i pół godziny na tydzień,–  2%
  8. Sprzęt do wstrzyknięć w zakładach opieki zdrowotnej przenoszący wirusowe zapalenie wątroby typu B i C –  2%
  9. Współżycie płciowe z mężczyzną przenoszącym wirusy brodawczaka ludzkiego – 3%


Wszystkie powyższe zagrożenia są sprawcami zaledwie 35% wszystkich przypadków raka. Ich działanie potęguje się wzajemnie i wpływa synergistycznie na działanie tysięcy innych substancji i czynników rakotwórczych, do których należą np. azbest i radon.

więcej:

RAK - ZAPOBIEGANIE ZACHOROWANIOM
ELIMINACJA CZYNNIKÓW RAKOTWÓRCZYCH
I INNE ZASADY PREWENCJI RAKA


 



ALFABETYCZNY SPIS ZAWARTOŚCI
STRON INTERNETOWYCH DOMENY HALAT.PL
DOTYCZĄCYCH OCHRONY ZDROWIA