Obszerny zbiór wierszy Mieczysława Hałata TY JESTEŚ PRZEŚLICZNĄ RÓŻĄ dla mężczyzn jest podręcznikiem ekspresji miłosnych uczuć, dla kobiet – kryterium głębi namiętności obecnych i byłych wybrańców. Kto ma szczęście-nieszczęście przeżywać niezwykłą pasję, niech sam sprawdzi jakie wrażenie na najbliższej istocie wywrą utwory zebrane w rozdziałach „Prawdziwa miłość nigdy się kończy, trwa wiecznie”, „Jam nie Romeo”, „Szukam śladu twoich stóp”, „Jesteście dla nas wszystkim”, „Przed przeznaczeniem nikt ujść nie zdoła”. 

Z kolei wiersze z rozdziału „Czy to latem czy to zimą” rzucają snop światła na przyczyny obudzenia się zdolności twórczych poety i użycia przez niego polszczyzny dobitnej  i trafiającej do serca każdego czytelnika. Oto niemal wszystkie utwory powstały w Sulistrowiczkach, wioseczce leżącej pod Ślężą, świętą górą Prasłowian. 

O tej tajemniczej górze, od której pochodzi nazwa całej śląskiej krainy, ks. kan. Ryszard Staszak, twórca i kustosz sanktuarium pod wezwaniem  Ślężańskiej Matki Bożej Dobrej Rady w Sulistrowiczkach, powiedział 
"Kiedyś szukano tu Boga - 
dzisiaj ludzie szukają tu kontaktu z Bogiem, którego już znają". 

Kiedy wieczorem spożywam kolację,
to zawsze patrzę na śliczne zasłony całe w serduszka,
które kiedyś wyczarowała i zawiesiła w oknie
dobra i śliczna Czarodziejka, kochana ma Wróżka.

Na tych zasłonach jest wiele tysięcy serduszek,
ale ja te tysiące serduszek, drobniutkich niczym okruszki,
zamieniłbym, dopłacając jeszcze wiele za jedno serduszko,
które bije w piersiach prześlicznej Wróżki.

„Śliczne zasłony całe w serduszka” na życzenie poety zostały sfotografowane i  uwidocznione na okładce, co jeszcze bardziej podkreśla dosłowność przekazu literackiego, wręcz szokującą w załganym świecie kamuflażu, pozerstwa i pokrętnej nieprawdy.

Formująca się pod Ślężą przez tysiące lat prasłowiańska odpowiedzialność za słowo ma swój łącznik z czasami chrześcijańskimi w osobie pierwszego kanonizowanego Polaka, którym był św. Andrzej Świerad (Andreas Zoeradus, Zorardus, Sveread, Svorad, Sourad - patron Słowacji i Węgier) działający na początku drugiego tysiąclecia po n. Ch. w ziemi Ślężan pod Górą Sobótką w eremie nad brzegiem rzeki Oława (wg. OFFICIA PROPRIA. DIECEZIUM POLONIAE: ...in terra Silesianorum apud montem Sobótka in eremo ad ripam fluuri Oława...)

Fragment tytułowego wiersza „Tam gdzie swe czerwone korale gubi jarzębina” odnosi się do fascynacji poety pięknem w każdej jego postaci:

Tam gdzie rosną stare drzewa, tam gdzie pachnie
świerkiem, jodłą, sosną i modrzewiem.
A cały stary, gęsty las rozbrzmiewa
prześlicznym, ptasim śpiewem.

Tam gdzie pachnie ślicznie konwalia,
gdzie swe czerwone korale gubi jarzębina.
Tam w mym pałacu przebywała razem ze mną
moja śliczna i urocza dziewczyna.

Święte gaje a nie kamienne świątynie były miejscem kultu religijnego Prasłowian i Słowian, a Ślężanie zanim poznali Dobrą Nowinę po swojemu przekazywali z pokolenia na pokolenie opis piękna dzieła stworzenia, rzadko rzeźbiąc w kamieniu, częściej – poprzez przekaz tradycji - w ludzkiej duszy. Materialne pamiątki  z przeszłości mogą pozostać nieodkryte, zrabowane, bądź poddane fałszywej interpretacji. Jednak na zawsze pozostanie „natchnione Słowian życie”, którego odbudowa na Dolnym Śląsku została zapoczątkowana przed sześćdziesięciu laty, tj. w 1945r., zgodnie z proroczym wpisem do księgi gości schroniska na szczycie Ślęży dokonanym w 1848 r. przez polskiego poetę Romana Zmorskiego: 
"Na słowiańskiej góry szczycie 
pod jasną nadziei gwiazdą 
zapisuję wróżby słowa 
wróci - 
- wróci w stare gniazdo 
stare prawo, stara mowa 
i natchnione Słowian życie" 

A co tworzy człowieka i zbliża go do Boga? Przecież nie oglądanie telewizyjnych seriali, odurzanie się alkoholem, pogoń za pieniądzem, szukanie przygód i coraz to nowszych form rozrywki. 

Każdy, kto uczestniczył wraz z nieprzebraną rzeszą innych ludzi w znaku odejścia Ojca Świętego Jana Pawła II do Domu Ojca, wie dobrze, że człowieczeństwo osoby ludzkiej buduje siła przeżytych uczuć: od współcierpienia  po uniesienie. 

W dzisiejszej Polsce łatwo dostrzec tych, którzy nie skorzystali z nauki owych dni. 

Należy im współczuć i podać pomocną lekturę. Może obcując z poezją wnoszącą do ich życia ogromny ładunek dobrych emocji, sami odkryją argumenty na rzecz przyjęcia za swoje dwóch życiowych dewiz św. Andrzeja Świerada, pierwszego kanonizowanego Polaka, który przed tysiącem lat prowadził pracę misyjną we Wrocławiu, na Ziemi Ślężańskiej, na Podhalu, w Skałce i na górze Zabor pod Nitrą. Brzmią one następująco: NEC LANGVOR (nie bądź leniwym i gnuśnym) i NEC RUDIS (nie bądź prostakiem).
Dzięki wieloletniej niestrudzonej działalności prof. dr med. Gerwazego Świderskiego ze świeradowych zaleceń mogą korzystać współcześni.

TY JESTEŚ PRZEŚLICZNĄ RÓŻĄ (rok wydania 2002)
CO MI W SERCU I DUSZY GRAŁO I ŚPIEWAŁO (rok wydania 2003)
TYSIĄCE SERDUSZEK (rok wydania 2004),
TAM GDZIE SWE CZERWONE KORALE GUBI JARZĘBINA 
(rok wydania 2005)