Czynem zabronionym jest zachowanie o znamionach określonych w ustawie karnej. Przestępstwami i wykroczeniami podobnymi są przestępstwa i wykroczenia należące do tego samego rodzaju; przestępstwa i wykroczenia popełnione w
celu osiągnięcia korzyści majątkowej uważa się za przestępstwa i wykroczenia podobne. Przestępstwo jest zbrodnią albo występkiem. Zbrodnią jest czyn zabroniony zagrożony karą pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3 albo karą surowszą. Występkiem jest czyn zabroniony zagrożony grzywną powyżej 30 stawek dziennych, karą ograniczenia wolności albo karą pozbawienia wolności przekraczającą miesiąc. Odpowiedzialności za wykroczenie podlega ten, kto popełnia czyn społecznie szkodliwy, zabroniony przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia pod groźbą kary aresztu, ograniczenia wolności, grzywny do 5.000 złotych lub nagany. Przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu bierze się pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków,  jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia.

Zbrodnię można popełnić tylko umyślnie; występek można popełnić także nieumyślnie, jeżeli ustawa tak stanowi. Czyn zabroniony popełniony jest umyślnie, jeżeli sprawca ma zamiar jego popełnienia, to jest chce go popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi.  Czyn zabroniony popełniony jest nieumyślnie, jeżeli sprawca nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia go jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość popełnienia tego czynu przewidywał albo mógł przewidzieć.Sprawca ponosi surowszą odpowiedzialność, którą ustawa uzależnia od określonego następstwa czynu zabronionego, jeżeli następstwo to przewidywał albo mógł przewidzieć. Wykroczenie można popełnić zarówno umyślnie, jak i nieumyślnie, chyba że ustawa przewiduje odpowiedzialność tylko
za wykroczenie umyślne. Wykroczenie umyślne zachodzi wtedy, gdy sprawca ma zamiar popełnienia czynu zabronionego, to jest chce go popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia na to się godzi. Wykroczenie nieumyślne zachodzi, jeżeli sprawca nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość popełnienia tego czynu przewidywał albo mógł przewidzieć.

Czyn zabroniony uważa się za popełniony

• w czasie, w którym sprawca działał lub zaniechał działania, do którego był obowiązany.
• w miejscu, w którym sprawca działał lub zaniechał działania, do którego był obowiązany,

albo gdzie skutek stanowiący znamię czynu zabronionego nastąpił lub według zamiaru sprawcy miał nastąpić.

Art. 70. § 1. Kto, będąc niezdolny do czynności, której nieumiejętne wykonanie może wywołać niebezpieczeństwo dla życia
lub zdrowia człowieka, taką czynność przedsiębierze albo kto porucza ją osobie do jej wykonania niezdolnej lub wbrew
obowiązkowi nadzoru dopuszcza do wykonania takiej czynności przez osobę niezdolną,
- podlega karze aresztu albo grzywny.
§ 2. Tej samej karze podlega, kto wbrew obowiązkowi zachowania trzeźwości znajduje się w stanie po użyciu alkoholu lub
podobnie działającego środka i podejmuje w tym stanie czynności zawodowe.
§ 3. W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1 lub 2, można orzec podanie orzeczenia do publicznej wiadomości w
szczególny sposób.
Art. 71. Kto przez wadliwe wykonanie urządzeń lub uczynienie ich niezdatnymi do funkcjonowania zgodnie z przeznaczeniem
albo przez niewłaściwe ich użytkowanie lub samowolne uruchomienie wywołuje stan niebezpieczny dla życia lub zdrowia
człowieka,
- podlega karze aresztu albo grzywny.
Art. 72. Kto wbrew swemu obowiązkowi nie dokonuje odpowiedniego zabezpieczenia miejsca niebezpiecznego dla życia lub
zdrowia człowieka,
- podlega karze aresztu albo grzywny.
Art. 73. Kto wbrew swemu obowiązkowi nie zawiadamia odpowiedniego organu lub osoby o wiadomym mu
niebezpieczeństwie grożącym życiu lub zdrowiu człowieka albo mieniu w znacznych rozmiarach,
- podlega karze aresztu albo grzywny.

(...)

Art. 83. § 1. Kto nieostrożnie obchodzi się z materiałami wybuchowymi, łatwo zapalnymi lub substancjami promieniotwórczymi
albo wykracza przeciwko przepisom o wyrobie, sprzedaży, przechowywaniu, używaniu lub przewożeniu takich materiałów,
- podlega karze aresztu, grzywny albo karze nagany.
§ 2. W razie popełnienia wykroczenia można orzec przepadek przedmiotów stanowiących przedmiot wykroczenia.

Art. 109. § 1. Kto zanieczyszcza wodę służącą do picia lub do pojenia zwierząt, znajdującą się poza urządzeniami
przeznaczonymi do zaopatrywania ludności w wodę,
- podlega karze grzywny do 1.500 złotych albo karze nagany.
§ 2. Tej samej karze podlega, kto umyślnie zanieczyszcza wodę w pływalni, kąpielisku lub w innym obiekcie o podobnym
przeznaczeniu.
Art. 110. Kto zatrudnia przy pracy wymagającej bezpośredniego stykania się ze środkami spożywczymi lub używkami osobę,
która w myśl przepisów o zwalczaniu chorób nie może być zatrudniona przy tego rodzaju pracy lub której stan zdrowia
utrudnia utrzymanie higieny osobistej,
- podlega karze grzywny.
Art. 111. § 1. Kto nie dopełnia obowiązku zapewnienia należytego stanu sanitarnego, zwłaszcza w zakresie utrzymania
czystości oraz używania przez pracowników wymaganego ubioru:
1) w zakładzie produkującym lub wprowadzającym do obrotu środki spożywcze, używki, substancje dodatkowe dozwolone,
2) w miejscu uzyskiwania mleka,
- podlega karze grzywny.
§ 2. Tej samej karze podlega, kto wbrew obowiązkowi nie przestrzega warunków sanitarnych w produkcji lub w obrocie
środkami spożywczymi, używkami lub substancjami dodatkowymi dozwolonymi.
Art. 112. Kto trudniąc się handlem okrężnym (obwoźnym, obnośnym) środkami spożywczymi lub używkami nie przestrzega
wymagań sanitarnych albo wprowadza do obrotu środki spożywcze zabronione w takim handlu,
- podlega karze grzywny.
Art. 113. Kto nie zachowuje należytej czystości przy świadczeniu usług w zakładach żywienia zbiorowego, w kąpieliskach,
zakładach fryzjerskich, kosmetycznych, pralniczych lub noclegowych albo kto dopuszcza do takich czynności osobę dotkniętą
chorobą zakaźną,
- podlega karze grzywny.
Art. 114. Kto odmawia udzielenia organowi służby zdrowia wyjaśnień mogących mieć znaczenie dla wykrycia gruźlicy,
choroby wenerycznej lub innej choroby zakaźnej lub źródła zakażenia albo dla zapobiegania szerzeniu się takich chorób,
- podlega karze grzywny albo karze nagany.
Art. 115. § 1. Kto, pomimo zastosowania środków egzekucji administracyjnej, nie poddaje się obowiązkowemu szczepieniu
ochronnemu przeciwko gruźlicy lub innej chorobie zakaźnej albo obowiązkowemu badaniu stanu zdrowia, mającemu na celu
wykrycie lub leczenie gruźlicy, choroby wenerycznej lub innej choroby zakaźnej,
- podlega karze grzywny do 1.500 złotych albo karze nagany.
§ 2. Tej samej karze podlega, kto, sprawując pieczę nad osobą małoletnią lub bezradną, pomimo zastosowania środków
egzekucji administracyjnej, nie poddaje się określonemu w § 1 szczepieniu ochronnemu lub badaniu.
Art. 116. § 1. Kto, wiedząc o tym, że:
1) jest chory na gruźlicę, chorobę weneryczną lub inną chorobę zakaźną albo podejrzany o tę chorobę,
2) styka się z chorym na chorobę określoną w punkcie 1 lub z podejrzanym o to, że jest chory na gruźlicę lub inną chorobę
zakaźną,
3) jest nosicielem zarazków choroby określonej w punkcie 1 lub podejrzanym o nosicielstwo,
nie przestrzega nakazów lub zakazów zawartych w przepisach o zapobieganiu tym chorobom lub o ich zwalczaniu albo nie
przestrzega wskazań lub zarządzeń leczniczych wydanych na podstawie tych przepisów przez organy służby zdrowia,
- podlega karze grzywny albo karze nagany.
§ 2. Tej samej karze podlega, kto sprawując pieczę nad osobą małoletnią lub bezradną, nie dopełnia obowiązku
spowodowania, aby osoba ta zastosowała się do określonych w § 1 nakazów, zakazów, wskazań lub zarządzeń leczniczych.
Art. 117. Kto, mając obowiązek utrzymania czystości i porządku w obrębie nieruchomości, nie wykonuje swoich obowiązków
lub nie stosuje się do wskazań i nakazów wydanych przez właściwe organy w celu zabezpieczenia należytego stanu sanitarnego
i zwalczania chorób zakaźnych,
- podlega karze grzywny do 1.500 złotych albo karze nagany.
Art. 118. § 1. Kto:
1) dokonuje uboju zwierzęcia bez wymaganego zezwolenia lub niezgodnie z warunkami określonymi w tym zezwoleniu,
2) usuwa części zwierzęcia przed wykonaniem wymaganego badania po uboju,
3) nie poddaje mięsa badaniu, jeżeli takie badanie jest wymagane
- podlega karze grzywny.
§ 2. Kto wprowadza do obrotu mięso:
1) bez wymaganego oznakowania i świadectwa,
2) o ograniczonej przydatności do spożycia lub niezdatne do spożycia, wbrew określonemu sposobowi jego wykorzystania
- podlega karze aresztu albo grzywny.
§ 3. W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 1 i 2, można orzec przepadek mięsa, chociażby nie stanowiło
własności sprawcy wykroczenia.

Art. 133. § 1. Kto nabywa w celu odprzedaży z zyskiem bilety wstępu na imprezy artystyczne, rozrywkowe lub sportowe albo
kto bilety takie sprzedaje z zyskiem,
- podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.
§ 2. Usiłowanie oraz podżeganie i pomocnictwo są karalne.
Art. 134. § 1. Kto przy sprzedaży towaru lub świadczeniu usług oszukuje nabywcę co do ilości, wagi, miary, gatunku, rodzaju
lub ceny, jeżeli nabywca poniósł lub mógł ponieść szkodę nie przekraczającą 100 złotych,
- podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.
§ 2. Tej samej karze podlega, kto przy nabyciu produktów rolnych lub hodowlanych oszukuje dostawcę co do ilości, wagi,
miary, gatunku lub ceny, jeżeli dostawca poniósł lub mógł ponieść szkodę nie przekraczającą 100 złotych.
§ 3. Usiłowanie wykroczenia określonego w § 1 lub 2 oraz podżeganie i pomocnictwo są karalne.
Art. 135. Kto, zajmując się sprzedażą towarów w przedsiębiorstwie handlu detalicznego lub w przedsiębiorstwie
gastronomicznym, ukrywa przed nabywcą towar przeznaczony do sprzedaży lub umyślnie bez uzasadnionej przyczyny
odmawia sprzedaży takiego towaru,
- podlega karze grzywny.
Art. 136. § 1. Kto z towarów przeznaczonych do sprzedaży umyślnie usuwa utrwalone na nich oznaczenie określające ich
cenę, termin przydatności do spożycia lub datę produkcji, jakość, gatunek lub pochodzenie,
- podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.
§ 2. Kto przeznacza do sprzedaży towary z usuniętym trwałym oznaczeniem ich ceny, terminu przydatności do spożycia lub
daty produkcji, jakości, gatunku lub pochodzenia albo towary niewłaściwie oznaczone,
- podlega karze ograniczenia wolności albo grzywny do 1.500 złotych.
§ 3. Usiłowanie wykroczenia określonego w § 1 oraz podżeganie do niego i pomocnictwo są karalne.
Art. 137. § 1. Kto w przedsiębiorstwie handlowym lub usługowym narusza przepisy o obowiązku uwidaczniania cen,
- podlega karze grzywny do 1.500 złotych albo karze nagany.
§ 2. Kierownik punktu sprzedaży detalicznej lub zakładu gastronomicznego, który nie ma faktur albo innych dowodów
dostawy lub przyjęcia na towary przechowywane w punkcie sprzedaży detalicznej lub zakładzie gastronomicznym,
- podlega karze aresztu albo grzywny.
Art. 138. Kto, zajmując się zawodowo świadczeniem usług, żąda i pobiera za świadczenie zapłatę wyższą od obowiązującej
albo umyślnie bez uzasadnionej przyczyny odmawia świadczenia, do którego jest obowiązany,
- podlega karze grzywny.
Art. 138a. § 1. Kto, zawierając umowę poza lokalem przedsiębiorstwa, nie okazuje konsumentowi dokumentu
potwierdzającego prowadzenie działalności gospodarczej oraz dokumentu tożsamości, podlega karze grzywny.
§ 2. Tej samej karze podlega, kto zawierając umowę w cudzym imieniu poza lokalem przedsiębiorstwa, nie okazuje ponadto
dokumentu potwierdzającego swoje umocowanie.
Art. 138b. § 1. Kto, będąc zobowiązany na mocy orzeczenia sądu do zaniechania wykorzystywania lub do odwołania
zalecenia stosowania ogólnych warunków umów albo wzoru umowy, nie stosuje się do tego obowiązku, zawierając w umowie
niedozwolone postanowienia umowne, podlega karze grzywny.
§ 2. Jeżeli orzeczenie sądu, o którym mowa w § 1, dotyczy przedsiębiorcy nie będącego osobą fizyczną, odpowiedzialność
przewidzianą w § 1 ponosi osoba kierująca przedsiębiorstwem lub osoba upoważniona do zawierania umów z konsumentami.

Art. 415. Kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest  do jej naprawienia.
 Art. 416. Osoba prawna jest obowiązana do naprawienia szkody  wyrządzonej z winy jej organu.
Art. 417. § 1. Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność za szkodę  wyrządzoną przez funkcjonariusza państwowego przy wykonywaniu powierzonej  mu czynności.
§ 2. Funkcjonariuszami państwowymi w rozumieniu niniejszego tytułu są  pracownicy organów władzy, administracji lub gospodarki państwowej. Za  funkcjonariuszy państwowych uważa się również osoby działające na zlecenie  tych organów, osoby powołane z wyboru, sędziów i prokuratorów oraz  żołnierzy sił zbrojnych.
Art. 418. § 1. Jeżeli szkoda została wyrządzona przez funkcjonariusza  państwowego wskutek wydania orzeczenia lub zarządzenia, Skarb Państwa  ponosi odpowiedzialność tylko wtedy, gdy przy wydaniu orzeczenia lub  zarządzenia nastąpiło naruszenie prawa ścigane w trybie postępowania  karnego lub dyscyplinarnego, a wina sprawcy szkody została stwierdzona  wyrokiem karnym lub orzeczeniem dyscyplinarnym albo uznana przez organ  przełożony nad sprawcą szkody.
§ 2. Brak stwierdzenia winy w wyroku karnym lub orzeczeniu  dyscyplinarnym nie wyłącza odpowiedzialności Skarbu Państwa za szkodę,  jeżeli wszczęciu albo prowadzeniu postępowania dyscyplinarnego stoi na  przeszkodzie okoliczność wyłączająca ściganie.
Art. 419. W wypadku gdy Skarb Państwa nie ponosi według przepisów  niniejszego tytułu odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez  funkcjonariusza państwowego przy wykonywaniu powierzonej mu czynności,  poszkodowany może żądać całkowitego lub częściowego naprawienia szkody  przez Skarb Państwa, jeżeli doznał uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia  albo utracił żywiciela, a z okoliczności, zwłaszcza ze względu na  niezdolność poszkodowanego do pracy albo ze względu na jego ciężkie  położenie materialne, wynika, że wymagają tego zasady współżycia  społecznego.
Art. 420. Jeżeli szkoda została wyrządzona przez funkcjonariusza  państwowej osoby prawnej, odpowiedzialność za szkodę ponosi zamiast Skarbu  Państwa ta osoba prawna.
Art. 421. Przepisów powyższych o odpowiedzialności Skarbu Państwa za  szkodę wyrządzoną przez funkcjonariusza państwowego nie stosuje się, jeżeli  odpowiedzialność ta jest uregulowana w przepisach szczególnych.
Art. 422. Za szkodę odpowiedzialny jest nie tylko ten, kto ją  bezpośrednio wyrządził, lecz także ten, kto inną osobę do wyrządzenia szkody nakłonił albo był jej pomocny, jak również ten, kto świadomie  skorzystał z wyrządzonej drugiemu szkody.
(...)
Art. 429. Kto powierza wykonanie czynności drugiemu, ten jest  odpowiedzialny za szkodę wyrządzoną przez sprawcę przy wykonywaniu  powierzonej mu czynności, chyba że nie ponosi winy w wyborze albo że  wykonanie czynności powierzył osobie, przedsiębiorstwu lub zakładowi, które  w zakresie swej działalności zawodowej trudnią się wykonywaniem takich  czynności.
Art. 430. Kto na własny rachunek powierza wykonanie czynności osobie,  która przy wykonywaniu tej czynności podlega jego kierownictwu i ma  obowiązek stosować się do jego wskazówek, ten jest odpowiedzialny za szkodę  wyrządzoną z winy tej osoby przy wykonywaniu powierzonej jej czynności.
(...)
Art. 441. § 1. Jeżeli kilka osób ponosi odpowiedzialność za szkodę  wyrządzoną czynem niedozwolonym, ich odpowiedzialność jest solidarna.
§ 2. Jeżeli szkoda była wynikiem działania lub zaniechania kilku osób,  ten, kto szkodę naprawił, może żądać od pozostałych zwrotu odpowiedniej  części zależnie od okoliczności, a zwłaszcza od winy danej osoby oraz od  stopnia, w jakim przyczyniła się do powstania szkody.
§ 3. Ten, kto naprawił szkodę, za którą jest odpowiedzialny mimo braku  winy, ma zwrotne roszczenie do sprawcy, jeżeli szkoda powstała z winy  sprawcy.
Art. 442. § 1. Roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem  niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym  poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej  naprawienia. Jednakże w każdym wypadku roszczenie przedawnia się z upływem  lat dziesięciu od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wyrządzające szkodę.
§ 2. Jeżeli szkoda wynikła ze zbrodni lub występku, roszczenie o  naprawienie szkody ulega przedawnieniu z upływem lat dziesięciu od dnia  popełnienia przestępstwa bez względu na to, kiedy poszkodowany dowiedział  się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia.
Art. 443. Okoliczność, że działanie lub zaniechanie, z którego szkoda  wynikła, stanowiło niewykonanie lub nienależyte wykonanie istniejącego  uprzednio zobowiązania, nie wyłącza roszczenia o naprawienie szkody z  tytułu czynu niedozwolonego, chyba że z treści istniejącego uprzednio  zobowiązania wynika co innego.
Art. 444. § 1. W razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju  zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty.  Na żądanie poszkodowanego zobowiązany do naprawienia szkody powinien  wyłożyć z góry sumę potrzebną na koszty leczenia, a jeżeli poszkodowany  stał się inwalidą, także sumę potrzebną na koszty przygotowania do innego  zawodu.
§ 2. Jeżeli poszkodowany utracił całkowicie lub częściowo zdolność do  pracy zarobkowej albo jeżeli zwiększyły się jego potrzeby lub zmniejszyły  widoki powodzenia na przyszłość, może on żądać od zobowiązanego do  naprawienia szkody odpowiedniej renty.
§ 3. Jeżeli w chwili wydania wyroku szkody nie da się dokładnie  ustalić, poszkodowanemu może być przyznana renta tymczasowa.
Art. 445. § 1. W wypadkach przewidzianych w artykule poprzedzającym  sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia  pieniężnego za doznaną krzywdę.
§ 2. Przepis powyższy stosuje się również w wypadku pozbawienia  wolności oraz w wypadku, gdy kobietę skłoniono za pomocą podstępu, gwałtu  lub nadużycia stosunku zależności do poddania się czynowi nierządnemu.
§ 3. Roszczenie o zadośćuczynienie przechodzi na spadkobierców tylko  wtedy, gdy zostało uznane na piśmie albo gdy powództwo zostało wytoczone za  życia poszkodowanego.
Art. 446. § 1. Jeżeli wskutek uszkodzenia ciała lub wywołania  rozstroju zdrowia nastąpiła śmierć poszkodowanego, zobowiązany do  naprawienia szkody powinien zwrócić koszty leczenia i pogrzebu temu, kto je  poniósł.
§ 2. Osoba, względem której ciążył na zmarłym ustawowy obowiązek  alimentacyjny, może żądać od zobowiązanego do naprawienia szkody renty  obliczonej stosownie do potrzeb poszkodowanego oraz do możliwości  zarobkowych i majątkowych zmarłego przez czas prawdopodobnego trwania  obowiązku alimentacyjnego. Takiej samej renty mogą żądać inne osoby  bliskie, którym zmarły dobrowolnie i stale dostarczał środków utrzymania,  jeżeli z okoliczności wynika, że wymagają tego zasady współżycia  społecznego.
§ 3. Sąd może ponadto przyznać najbliższym członkom rodziny zmarłego  stosowne odszkodowanie, jeżeli wskutek jego śmierci nastąpiło znaczne  pogorszenie ich sytuacji życiowej.

Art. 449{1}. §1. Kto wytwarza w zakresie swojej działalności gospodarczej (producent) produkt niebezpieczny, odpowiada za szkodę wyrządzoną komukolwiek przez ten produkt.
§2. Przez produkt rozumie się rzecz ruchomą. choćby została ona połączona z inną rzeczą. Za produkt uważa się także zwierzęta i energię elektryczną.
§3. Niebezpieczny jest produkt nie zapewniający bezpieczeństwa, jakiego można oczekiwać, uwzględniając normalne użycie produktu. O tym, czy produkt jest bezpieczny, decydują okoliczności z chwili wprowadzenia go do obrotu, a zwłaszcza sposób zaprezentowania go na rynku oraz podane konsumentowi informacje o właściwościach produktu. Produkt nie może być uznany za nie zapewniający bezpieczeństwa tylko dlatego, że później wprowadzono do obrotu podobny produkt ulepszony.
Art. 449{2}. Producent odpowiada za szkodę na mieniu tylko wówczas, gdy rzecz zniszczona lub uszkodzona należy do rzeczy zwykle przeznaczanych do osobistego użytku i w taki przede wszystkim sposób korzystał z niej poszkodowany.
Art. 449{3}. §1. Producent nie odpowiada za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny, jeżeli produktu nie wprowadził do obrotu albo gdy wprowadzenie produktu do obrotu nastąpiło poza zakresem jego działalności gospodarczej.
§2. Producent nie odpowiada również wtedy, gdy właściwości niebezpieczne produktu ujawniły się po wprowadzeniu go do obrotu, chyba że wynikały one z przyczyny tkwiącej poprzednio w produkcie. Nie odpowiada on także wtedy, gdy nie można było przewidzieć niebezpiecznych właściwości produktu, uwzględniając stan nauki i techniki w chwili wprowadzenia produktu do obrotu, albo gdy właściwości te wynikały z zastosowania przepisów prawa.
Art. 449{4}. Domniemywa się, że produkt niebezpieczny, który spowodował szkodę, został wytworzony i wprowadzony do obrotu w zakresie działalności gospodarczej producenta.
Art. 449{5}. §1. Wytwórca materiału, surowca albo części składowej produktu odpowiada tak jak producent, chyba że wyłączną przyczyną szkody była wadliwa konstrukcja produktu lub wskazówki producenta.
§2. Kto przez umieszczenie na produkcie swojej nazwy, znaku towarowego lub innego oznaczenia odróżniającego podaje się za producenta, odpowiada jak producent. Tak samo odpowiada ten, kto produkt pochodzenia zagranicznego wprowadza do obrotu krajowego w zakresie swojej działalności gospodarczej (importer).
§3. Producent oraz osoby wymienione w paragrafach poprzedzających odpowiadają solidarnie.
§4. Jeżeli nie wiadomo, kto jest producentem lub osobą określoną w § 2, odpowiada ten, kto w zakresie swojej działalności gospodarczej zbył produkt niebezpieczny, chyba że w ciągu miesiąca od daty zawiadomienia o szkodzie wskaże poszkodowanemu osobę i adres producenta lub osoby określonej w § 2 zdanie pierwsze, a w wypadku towaru importowanego - osobę i adres importera.
§5. Jeżeli zbywca produktu nie może wskazać producenta ani osób określonych w § 4, zwalnia go od odpowiedzialności wskazanie osoby, od której sam nabył produkt.
Art. 449{6}. Jeżeli za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny odpowiada także osoba trzecia, odpowiedzialność tej osoby i osób wymienionych w artykułach poprzedzających jest solidarna. Przepisy art. 441 § 2 i 3 stosuje się odpowiednio.
Art. 449{7}. §1 . Odszkodowanie za szkodę na mieniu nie obejmuje uszkodzenia samego produktu ani korzyści, jakie poszkodowany mógłby osiągnąć w związku z jego używaniem.
§2. Odszkodowanie na podstawie art. 449{1} nie przysługuje, gdy szkoda na mieniu nie przekracza kwoty będącej równowartością 500 EURO.
Art. 449{8}. Roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej przez produkt niebezpieczny ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i osobie obowiązanej do jej naprawienia. Jednak w każdym wypadku roszczenie przedawnia się z upływem lat dziesięciu od wprowadzenia produktu do obrotu.
Art. 449{9}. Odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny nie można wyłączyć ani ograniczyć.
Art. 449{10}. Przepisy o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny nie wyłączają odpowiedzialności za szkody na zasadach ogólnych, za szkody wynikłe z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania oraz odpowiedzialności z tytułu rękojmi za wady i gwarancji jakości.
Art. 449{11}. Nie można w drodze umowy wyłączyć lub ograniczyć odpowiedzialności określonej w przepisach niniejszego tytułu, także w razie dokonania wyboru prawa obcego.