Ustawa z dnia 2 marca 2000 r.
o ochronie niektórych praw konsumentów oraz
o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny

(Dz. U. Nr 22, poz. 271 z dnia 31. marca 2000r.)

Rozdział 1
Umowy zawierane poza lokalem przedsiębiorstwa

Art. 1. 1. Przedsiębiorca, który proponuje konsumentowi zawarcie umowy poza lokalem przedsiębiorstwa, okazuje przed zawarciem umowy dokument potwierdzajšcy prowadzenie działalności gospodarczej oraz dokument tożsamości. W razie zawierania umów w imieniu przedsiębiorcy zawierajšcy umowę okazuje ponadto dokument potwierdzajšcy swoje umocowanie.
2. Przez lokal przedsiębiorstwa rozumie się miejsce przeznaczone do obsługiwania publiczności i oznaczone zgodnie z przepisami o działalności gospodarczej.
3. Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się także do umowy zawartej w wyniku
zorganizowanego poza lokalem przedsiębiorstwa zbierania ofert konsumentów w czasie odwiedzin przedsiębiorcy lub osoby działajšcej w jego imieniu w miejscu pracy konsumenta, w jego mieszkaniu albo w innym miejscu jego prywatnego pobytu.
Art. 2.1. Konsument, który zawarł umowę poza lokalem przedsiębiorstwa, może od niej odstšpić bez podania przyczyn, składajšc stosowne oświadczenie na piśmie, w terminie dziesięciu dni od zawarcia umowy.
2. Nie jest dopuszczalne zastrzeżenie, że konsumentowi wolno odstšpić od umowy za zapłatš oznaczonej sumy (odstępne).
3. W razie odstšpienia umowa jest uważana za niezawartš, a konsument jest zwolniony z wszelkich zobowišzań. To, co strony świadczyły, ulega zwrotowi w stanie niezmienionym, chyba że zmiana była konieczna w granicach zwykłego zarzšdu. Jeżeli konsument dokonał jakichkolwiek przedpłat, należš się od nich odsetki ustawowe od daty dokonania przedpłaty.
Art. 3. 1. Kto zawiera z konsumentem umowę poza lokalem przedsiębiorstwa, powinien przed jej zawarciem poinformować konsumenta na piśmie o prawie odstšpienia od umowy w terminie, o którym mowa w art. 2 ust. 1, i wręczyć wzór oświadczenia o odstšpieniu, z oznaczeniem swojego imienia i nazwiska (nazwy) oraz adresem zamieszkania (siedziby); obowišzany jest także wręczyć konsumentowi pisemne potwierdzenie zawarcia umowy, stwierdzajšce jej datę i rodzaj oraz przedmiot świadczenia i cenę.
2. Konsument, na żšdanie przedsiębiorcy, poświadcza na piśmie, że został poinformowany o prawie odstšpienia i że otrzymał wzór oświadczenia o odstšpieniu od umowy.
Art. 4. Jeżeli konsument nie został poinformowany na piśmie o prawie odstšpienia od umowy, bieg terminu, o którym mowa w art. 2 ust. 1, nie rozpoczyna się. W takim wypadku konsument może odstšpić od umowy w terminie dziesięciu dni od uzyskania informacji o prawie odstšpienia. Konsument nie może jednak z tego powodu odstšpić od umowy po upływie trzech miesięcy od jej wykonania.
Art. 5. Przepisów o umowach zawieranych z konsumentami poza lokalem przedsiębiorstwa nie stosuje się do umów:

1) o charakterze cišgłym lub okresowym, zawieranych na podstawie oferty sprzedaży lub przez odwołanie się do ogłoszeń, reklam, cenników i innych informacji skierowanych do ogółu albo do poszczególnych osób, jeżeli konsument mógł uprzednio zapoznać się z treściš otrzymanej oferty lub informacji pod nieobecność drugiej strony umowy, a zarazem w tej ofercie lub informacji, jak i w umowie zastrzeżono prawo konsumenta do odstšpienia od umowy w terminie dziesięciu dni od dnia jej zawarcia,
2) sprzedaży artykułów spożywczych dostarczanych okresowo przez sprzedawcę do miejsca zamieszkania konsumenta,
3) powszechnie zawieranych w drobnych bieżšcych sprawach życia codziennego, o wartości przedmiotu umowy do równowartości 10 EURO,
4) o prace budowlane,
5) dotyczšcych nieruchomości, z wyłšczeniem usług remontowych,
6) ubezpieczenia, w tym o członkostwo w otwartych funduszach emerytalnych, oraz reasekuracji,
7) dotyczšcych papierów wartościowych oraz jednostek uczestnictwa w funduszach powierniczych i inwestycyjnych (usługi inwestycyjne).


Rozdział 2
Umowy zawierane na odległość

Art. 6. 1. Umowy zawierane z konsumentem bez jednoczesnej obecności obu stron, przy wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość, w szczególności formularza zamówienia niezaadresowanego lub zaadresowanego, listu seryjnego, reklamy prasowej z wydrukowanym formularzem zamówienia, katalogu, telefonu, radia, telewizji, automatycznego urzšdzenia wywołujšcego, wizjofonu, wideotekstu, poczty elektronicznej, telefaksu, sš umowami na odległość, jeżeli kontrahentem konsumenta jest przedsiębiorca, który w taki sposób zorganizował swojš działalność.
2. Propozycja zawarcia umowy w postaci oferty, zaproszenia do składania ofert lub zamówień albo do podjęcia rokowań powinna jednoznacznie i w sposób zrozumiały informować o zamiarze zawarcia umowy przez tego, kto jš składa.
3. Posłużenie się wizjofonem, telefaksem, pocztš elektronicznš, automatycznym
urzšdzeniem wywołujšcym i telefonem w celu złożenia propozycji zawarcia umowy może nastšpić wyłšcznie za uprzedniš zgodš konsumenta.
Art. 7. 1. Konsument, który zawarł umowę na odległość, może od niej odstšpić bez podania przyczyn, składajšc stosowne oświadczenie na piśmie, w terminie dziesięciu dni ustalonym w sposób określony w art. 10 ust. 1.
2. Nie jest dopuszczalne zastrzeżenie, że konsumentowi wolno odstšpić od umowy za zapłatš oznaczonej sumy (odstępne).
3. W razie odstšpienia od umowy umowa jest uważana za niezawartš, a konsument jest zwolniony z wszelkich zobowišzań. To, co strony świadczyły, ulega zwrotowi w stanie niezmienionym, chyba że zmiana była konieczna w granicach zwykłego zarzšdu. Jeżeli konsument dokonał jakichkolwiek przedpłat, należš się od nich odsetki ustawowe od daty dokonania przedpłaty.
Art. 8. 1. Umowa o świadczenie cišgłe lub okresowe może być zawarta na czas oznaczony albo nieoznaczony.
2. Umowę zawartš na czas dłuższy niż rok poczytuje się po upływie tego terminu za zawartš na czas nieoznaczony.
3. Jeżeli czas trwania umowy nie jest oznaczony, każda ze stron może jš wypowiedzieć bez wskazania przyczyn, z zachowaniem terminu miesięcznego, chyba że strony zastrzegły krótszy termin wypowiedzenia.
Art. 9. 1. Konsument powinien być poinformowany, przy użyciu środka porozumiewania się na odległość, najpóźniej w chwili złożenia mu propozycji zawarcia umowy, o:

1) imieniu i nazwisku (nazwie), adresie zamieszkania (siedziby) przedsiębiorcy oraz organie, który zarejestrował działalność gospodarczš przedsiębiorcy, a także numerze, pod którym przedsiębiorca został zarejestrowany,
2) istotnych właściwościach świadczenia i jego przedmiotu,
3) cenie lub wynagrodzeniu obejmujšcych wszystkie ich składniki, a w szczególności cła i podatki,
4) zasadach zapłaty ceny lub wynagrodzenia,
5) kosztach oraz terminie i sposobie dostawy,
6) prawie odstšpienia od umowy w terminie dziesięciu dni, ze wskazaniem wyjštków, o których mowa w art. 10 ust. 3,
7) kosztach wynikajšcych z korzystania ze środków porozumiewania się na odległość, jeżeli sš one skalkulowane inaczej niż wedle normalnej taryfy,
8) terminie, w jakim oferta lub informacja o cenie albo wynagrodzeniu majš charakter wišżšcy,
9) minimalnym okresie, na jaki ma być zawarta umowa o świadczenia cišgłe lub okresowe,
10) miejscu i sposobie składania reklamacji,
11) prawie wypowiedzenia umowy, o którym mowa w art. 8 ust. 3.
2. Informacje, o których mowa w ust. 1, powinny być sformułowane jednoznacznie, w sposób zrozumiały i łatwy do odczytania.
3. Przedsiębiorca jest obowišzany do potwierdzenia konsumentowi na piśmie informacji, o których mowa w ust. 1, najpóźniej w momencie rozpoczęcia spełniania świadczenia.
4. Obowišzek określony w ust. 3 nie dotyczy jednorazowych świadczeń, które same sš spełniane przy użyciu środków porozumiewania się na odległość i za które rachunek wystawia osoba fizyczna lub prawna, która w ramach swojego przedsiębiorstwa udostępnia co najmniej jeden środek porozumiewania się na odległość, dostępny dla konsumenta i przedsiębiorcy (operator środków porozumiewania się), z wyjštkiem jednak informacji, o których mowa w ust. 1 pkt 1.
Art. 10. 1. Termin dziesięciodniowy, w którym konsument może odstšpić od umowy, liczy się od dnia wydania rzeczy, a gdy umowa dotyczy świadczenia usługi - od dnia jej zawarcia.
2. W razie braku potwierdzenia informacji, o których mowa w art. 9 ust. 1, termin, w którym konsument może odstšpić od umowy, wynosi trzy miesišce i liczy się od dnia wydania rzeczy, a gdy umowa dotyczy świadczenia usługi - od dnia jej zawarcia. Jeżeli jednak konsument po rozpoczęciu biegu tego terminu otrzyma potwierdzenie, termin ulega skróceniu do dziesięciu dni od tej daty.
3. Jeżeli strony nie umówiły się inaczej, prawo odstšpienia od umowy zawartej na odległość nie przysługuje konsumentowi w wypadkach:
1) świadczenia usług rozpoczętego, za zgodš konsumenta, przed upływem terminu, o którym mowa w art. 7 ust. 1,
2) dotyczšcych nagrań audialnych i wizualnych oraz zapisanych na nośnikach programów komputerowych po usunięciu przez konsumenta ich oryginalnego opakowania,
3) umów dotyczšcych świadczeń, za które cena lub wynagrodzenie zależy wyłšcznie od ruchu cen na rynku finansowym,
4) świadczeń o właściwościach określonych przez konsumenta w złożonym przez niego zamówieniu lub ściśle zwišzanych z jego osobš,
5) świadczeń, które z uwagi na ich charakter nie mogš zostać zwrócone lub których przedmiot ulega szybkiemu zepsuciu,
6) dostarczania prasy,
7) usług w zakresie gier losowych i zakładów wzajemnych.
Art. 11. 1. Umowa nie może nakładać na konsumenta obowišzku zapłaty ceny lub wynagrodzenia przed otrzymaniem świadczenia.
2. Umowa powinna określać miejsce i sposób składania reklamacji, nie powodujšce nadmiernych trudności lub kosztów po stronie konsumenta.
Art. 12. 1. Jeżeli strony nie umówiły się inaczej, przedsiębiorca powinien wykonać umowę na odległość najpóźniej w terminie trzydziestu dni po złożeniu przez konsumenta oświadczenia woli o zawarciu umowy.
2. Jeżeli przedsiębiorca nie może spełnić świadczenia z tego powodu, że przedmiot świadczenia nie jest dostępny, powinien niezwłocznie, najpóźniej jednak w terminie trzydziestu dni od zawarcia umowy, zawiadomić o tym konsumenta i zwrócić całš otrzymanš od niego sumę pieniężnš.
3. W wypadku gdy przedsiębiorca nie może wykonać zobowišzania z powodu choćby przejściowej niemożności spełnienia świadczenia o właściwościach zamówionych przez konsumenta, przedsiębiorca może, jeżeli zawarto takie zastrzeżenie w umowie, zwolnić się z zobowišzania przez spełnienie świadczenia zastępczego, odpowiadajšcego tej samej jakości i przeznaczeniu oraz za tę samš cenę lub wynagrodzenie, informujšc zarazem konsumenta na piśmie o jego prawie nieprzyjęcia tego świadczenia i odstšpienia od umowy, ze zwrotem rzeczy na koszt przedsiębiorcy.
4. W wypadku, o którym mowa w ust. 3, konsument ma prawo odstšpić od umowy w sposób i na zasadach określonych w art. 7. Zwrot rzeczy następuje w takim wypadku na koszt przedsiębiorcy.
Art. 13. 1. W wypadku odstšpienia od umowy przez konsumenta przedsiębiorca ma obowišzek poświadczyć na piśmie zwrot świadczenia.
2. Jeżeli świadczenie konsumenta ma być spełnione z wykorzystaniem kredytu lub pożyczki udzielonych przez przedsiębiorcę albo gdy umowa przewidywała wykorzystanie kredytu udzielonego na podstawie porozumienia kredytodawcy z
przedsiębiorcš, odstšpienie od umowy zawartej na odległość jest skuteczne także wobec umowy kredytu lub pożyczki zawartej przez konsumenta.
Art. 14. Konsument może żšdać unieważnienia, na koszt przedsiębiorcy, zapłaty dokonanej kartš płatniczš w razie niewłaściwego wykorzystania tej karty w wykonaniu umowy zawartej na odległość. Nie uchyla to obowišzku naprawienia konsumentowi poniesionej przez niego szkody.
Art. 15. Spełnienie świadczenia niezamówionego przez konsumenta następuje na ryzyko przedsiębiorcy i nie nakłada na konsumenta żadnych zobowišzań
Art. 16. 1. Przepisów o umowach zawieranych na odległość nie stosuje się do umów:
1) z wykorzystaniem automatów sprzedajšcych,
2). z wykorzystaniem innych automatów umieszczonych w miejscach prowadzenia handlu,
3) dotyczšcych inwestycji kapitałowych,
4) ubezpieczenia, w tym o członkostwo w otwartych funduszach emerytalnych, oraz reasekuracji,
5) zwišzanych z wykonywaniem czynności bankowych oraz takichż czynności dokonywanych przez spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe,
6) rent,
7) dotyczšcych terminowych operacji finansowych i opcji,
8) zawartych z operatorami telekomunikacji przy wykorzystaniu publicznych automatów telefonicznych,
9) dotyczšcych nieruchomości, z wyjštkiem najmu,
10) sprzedaży z licytacji.
2. Przepisów art. 9, 10 i art. 12 ust. 1 nie stosuje się do:
1. sprzedaży artykułów spożywczych dostarczanych okresowo przez sprzedawcę do mieszkania lub miejsca pracy konsumenta,
2. świadczenia, w ściśle oznaczonym okresie, usług w zakresie zakwaterowania, transportu, rozrywek, gastronomii; w wypadku rozrywek na świeżym powietrzu przedsiębiorca może zastrzec także wyłšczenie obowišzku zawiadomienia o niemożności spełnienia świadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 2, jednak tylko we wskazanych w umowie okolicznościach.
Art. 17. Nie można w drodze umowy wyłšczyć lub ograniczyć praw konsumenta określonych w art. 1-16, także w razie dokonania wyboru prawa obcego.

Rozdział 3
Zmiany w przepisach obowišzujšcych

Art. 18. W ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 93, z 1971 r. Nr 27, poz. 252, z 1976 r. Nr 19, poz. 122, z 1982 r. Nr 11, poz. 81, Nr 19, poz. 147 i Nr 30, poz. 210, z 1984 r. Nr 45, poz. 242, z 1985 r. Nr 22, poz. 99, z 1989 r. Nr 3, poz. 11, z 1990 r. Nr 34, poz. 198, Nr 55, poz. 321 i Nr 79, poz. 464, z 1991 r. Nr 107, poz. 464 i Nr 115, poz. 496, z 1993 r. Nr 17, poz. 78, z 1994 r. Nr 27, poz. 96, Nr 85, poz. 388 i Nr 105, poz. 509, z 1995 r. Nr 83, poz. 417, z 1996 r. Nr 114, poz. 542, Nr 139, poz. 646 i Nr 149, poz. 703, z 1997 r. Nr 43, poz. 272, Nr 115, poz. 741, Nr 117, poz. 751 i Nr 157, poz. 1040, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 117, poz. 758 oraz z 1999 r. Nr 52, poz. 532) wprowadza się następujšce zmiany:
1) art. 384 otrzymuje brzmienie:

„Art. 384. §1. Ustalony przez jednš ze stron wzorzec umowy, w szczególności
ogólne warunki umów, wzory umów, regulaminy wišżš drugš stronę,
jeżeli zostały jej doręczone przy zawarciu umowy.
§2. W razie gdy posługiwanie się wzorcem jest w stosunkach danego rodzaju zwyczajowo przyjęte, wišże on także wtedy, gdy druga strona mogła się z łatwościš dowiedzieć o jego treści. Nie dotyczy to jednak umów zawieranych z udziałem konsumentów, z wyjštkiem umów powszechnie zawieranych w drobnych, bieżšcych sprawach życia codziennego.
§3. Za konsumenta uważa się osobę, która zawiera umowę z przedsiębiorcš w celu bezpośrednio nie zwišzanym z działalnościš gospodarczš.”;
2) po art. 384 dodaje się art. 384{1} w brzmieniu:
„Art. 384{1}. Wzorzec wydany w czasie trwania stosunku umownego o charakterze cišgłym wišże drugš stronę, jeżeli zostały zachowane wymagania określone w art. 384, a strona nie wypowiedziała umowy w najbliższym terminie wypowiedzenia.”;
3) art. 385 otrzymuje brzmienie:
„Art. 385. §1. W razie sprzeczności treści umowy z wzorcem umowy strony sš zwišzane umowš.
§2. Wzorzec umowy powinien być sformułowany jednoznacznie i w sposób zrozumiały. Postanowienia niejednoznaczne tłumaczy się na korzyść konsumenta.”;
4) art. 385{1} i art. 385{2} otrzymujš brzmienie:
„Art. 385{1}. §1. Postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nie uzgodnione indywidualnie nie wišżš go, jeżeli kształtujš jego prawa i obowišzki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażšco naruszajšc jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określajšcych główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny.
§2. Jeżeli postanowienie umowy zgodnie z § 1 nie wišże konsumenta, strony sš zwišzane umowš w pozostałym zakresie.
§3. Nie uzgodnione indywidualnie sš te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta.
§4. Ciężar dowodu, że postanowienie zostało uzgodnione indywidualnie, spoczywa na tym, kto się na to powołuje.
Art. 385{2}. Oceny zgodności postanowienia umowy z dobrymi obyczajami dokonuje się według stanu z chwili zawarcia umowy, bioršc pod uwagę jej treść, okoliczności zawarcia oraz uwzględniajšc umowy pozostajšce w zwišzku z umowš obejmujšcš postanowienie będšce przedmiotem oceny.”;
5) po art. 385{2} dodaje się art. 385{3} i 385{4} w brzmieniu:
„Art. 385{3}. W razie wštpliwości uważa się, że niedozwolonymi postanowieniami umownymi sš te, które w szczególności:
1) wyłšczajš lub ograniczajš odpowiedzialność względem konsumenta za szkody na osobie,
2) wyłšczajš lub istotnie ograniczajš odpowiedzialność względem konsumenta za niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowišzania,
3) wyłšczajš lub istotnie ograniczajš potršcenie wierzytelności konsumenta z wierzytelnościš drugiej strony,
4) przewidujš postanowienia, z którymi konsument nie miał możliwości zapoznać się przed zawarciem umowy,
5) zezwalajš kontrahentowi konsumenta na przeniesienie praw i przekazanie obowišzków wynikajšcych z umowy bez zgody konsumenta,
6) uzależniajš zawarcie umowy od przyrzeczenia przez konsumenta zawierania w przyszłości dalszych umów podobnego rodzaju,
7) uzależniajš zawarcie, treść lub wykonanie umowy od zawarcia innej umowy, nie majšcej bezpośredniego zwišzku z umowš zawierajšcš oceniane postanowienie,
8) uzależniajš spełnienie świadczenia od okoliczności zależnych tylko od woli kontrahenta konsumenta,
9) przyznajš kontrahentowi konsumenta uprawnienia do dokonywania wišżšcej interpretacji umowy,
10) uprawniajš kontrahenta konsumenta do jednostronnej zmiany umowy bez ważnej przyczyny wskazanej w tej umowie,
11) przyznajš tylko kontrahentowi konsumenta uprawnienie do stwierdzania zgodności świadczenia z umowš,
12) wyłšczajš obowišzek zwrotu konsumentowi uiszczonej zapłaty za świadczenie nie spełnione w całości lub części, jeżeli konsument zrezygnuje z zawarcia umowy lub jej wykonania,
13) przewidujš utratę prawa żšdania zwrotu świadczenia konsumenta spełnionego wcześniej niż świadczenie kontrahenta, gdy strony wypowiadajš, rozwišzujš lub odstępujš od umowy,
14) pozbawiajš wyłšcznie konsumenta uprawnienia do rozwišzania umowy, odstšpienia od niej lub jej wypowiedzenia,
15) zastrzegajš dla kontrahenta konsumenta uprawnienie wypowiedzenia umowy zawartej na czas nieoznaczony, bez wskazania ważnych przyczyn i stosownego terminu wypowiedzenia,
16) nakładajš wyłšcznie na konsumenta obowišzek zapłaty ustalonej sumy na wypadek rezygnacji z zawarcia lub wykonania umowy,
17) nakładajš na konsumenta, który nie wykonał zobowišzania lub odstšpił od umowy, obowišzek zapłaty rażšco wygórowanej kary umownej lub odstępnego,
18) stanowiš, że umowa zawarta na czas oznaczony ulega przedłużeniu, o ile konsument, dla którego zastrzeżono rażšco krótki termin, nie złoży przeciwnego oświadczenia,
19) przewidujš wyłšcznie dla kontrahenta konsumenta jednostronne uprawnienie do zmiany, bez ważnych przyczyn, istotnych cech świadczenia,
20). przewidujš uprawnienie kontrahenta konsumenta do określenia lub podwyższenia ceny lub wynagrodzenia po zawarciu umowy bez przyznania konsumentowi prawa odstšpienia od umowy,
21) uzależniajš odpowiedzialność kontrahenta konsumenta od wykonania zobowišzań przez osoby, za pośrednictwem których kontrahent konsumenta zawiera umowę lub przy których pomocy wykonuje swoje zobowišzanie, albo uzależniajš tę odpowiedzialność od spełnienia przez konsumenta nadmiernie ucišżliwych formalności,
22) przewidujš obowišzek wykonania zobowišzania przez konsumenta mimo niewykonania lub nienależytego wykonania zobowišzania przez jego kontrahenta,
23). wyłšczajš jurysdykcję sšdów polskich lub poddajš sprawę pod rozstrzygnięcie sšdu polubownego polskiego lub zagranicznego albo innego organu, a także narzucajš rozpoznanie sprawy przez sšd, który wedle ustawy nie jest miejscowo właściwy.
Art. 385{4}. §1. Umowa między przedsiębiorcami stosujšcymi różne wzorce umów nie obejmuje tych postanowień wzorców, które sš ze sobš sprzeczne.
§2. Umowa nie jest zawarta, gdy po otrzymaniu oferty strona niezwłocznie zawiadomi, że nie zamierza zawierać umowy na warunkach przewidzianych w § 1.”;
6) po tytule VI księgi trzeciej dodaje się tytuł VI{1} w brzmieniu:

„Tytuł VI{1}.
Odpowiedzialność za szkodę wyrzšdzonš przez produkt niebezpieczny.

Art. 449{1}. §1. Kto wytwarza w zakresie swojej działalności gospodarczej
(producent) produkt niebezpieczny, odpowiada za szkodę wyrzšdzonš komukolwiek przez ten produkt.
§2. Przez produkt rozumie się rzecz ruchomš. choćby została ona połšczona z innš rzeczš. Za produkt uważa się także zwierzęta i energię elektrycznš.
§3. Niebezpieczny jest produkt nie zapewniajšcy bezpieczeństwa, jakiego można oczekiwać, uwzględniajšc normalne użycie produktu. O tym, czy produkt jest bezpieczny, decydujš okoliczności z chwili wprowadzenia go do obrotu, a zwłaszcza sposób zaprezentowania go na rynku oraz podane konsumentowi informacje o właściwościach produktu. Produkt nie może być uznany za nie zapewniajšcy bezpieczeństwa tylko dlatego, że później wprowadzono do obrotu podobny produkt ulepszony.
Art. 449{2}. Producent odpowiada za szkodę na mieniu tylko wówczas, gdy rzecz zniszczona lub uszkodzona należy do rzeczy zwykle przeznaczanych do osobistego użytku i w taki przede wszystkim sposób korzystał z niej poszkodowany.
Art. 449{3}. §1. Producent nie odpowiada za szkodę wyrzšdzonš przez produkt niebezpieczny, jeżeli produktu nie wprowadził do obrotu albo gdy wprowadzenie produktu do obrotu nastšpiło poza zakresem jego działalności gospodarczej.
§2. Producent nie odpowiada również wtedy, gdy właściwości niebezpieczne produktu ujawniły się po wprowadzeniu go do obrotu, chyba że wynikały one z przyczyny tkwišcej poprzednio w produkcie. Nie odpowiada on także wtedy, gdy nie można było przewidzieć niebezpiecznych właściwości produktu, uwzględniajšc stan nauki i techniki w chwili wprowadzenia produktu do obrotu, albo gdy właściwości te wynikały z zastosowania przepisów prawa.
Art. 449{4}. Domniemywa się, że produkt niebezpieczny, który spowodował szkodę, został wytworzony i wprowadzony do obrotu w zakresie działalności gospodarczej producenta.
Art. 449{5}. §1. Wytwórca materiału, surowca albo części składowej produktu odpowiada tak jak producent, chyba że wyłšcznš przyczynš szkody była wadliwa konstrukcja produktu lub wskazówki producenta.
§2. Kto przez umieszczenie na produkcie swojej nazwy, znaku towarowego lub innego oznaczenia odróżniajšcego podaje się za producenta, odpowiada jak producent. Tak samo odpowiada ten, kto produkt pochodzenia zagranicznego wprowadza do obrotu krajowego w zakresie swojej działalności gospodarczej (importer).
§3. Producent oraz osoby wymienione w paragrafach poprzedzajšcych odpowiadajš solidarnie.
§4. Jeżeli nie wiadomo, kto jest producentem lub osobš określonš w § 2, odpowiada ten, kto w zakresie swojej działalności gospodarczej zbył produkt niebezpieczny, chyba że w cišgu miesišca od daty zawiadomienia o szkodzie wskaże poszkodowanemu osobę i adres producenta lub osoby określonej w § 2 zdanie pierwsze, a w wypadku towaru importowanego - osobę i adres importera.
§5. Jeżeli zbywca produktu nie może wskazać producenta ani osób określonych w § 4, zwalnia go od odpowiedzialności wskazanie osoby, od której sam nabył produkt.
Art. 449{6}. Jeżeli za szkodę wyrzšdzonš przez produkt niebezpieczny odpowiada także osoba trzecia, odpowiedzialność tej osoby i osób wymienionych w artykułach poprzedzajšcych jest solidarna. Przepisy art. 441 § 2 i 3 stosuje się odpowiednio.
Art. 449{7}. §1 . Odszkodowanie za szkodę na mieniu nie obejmuje uszkodzenia samego produktu ani korzyści, jakie poszkodowany mógłby osišgnšć w zwišzku z jego używaniem.
§2. Odszkodowanie na podstawie art. 449{1} nie przysługuje, gdy szkoda na mieniu nie przekracza kwoty będšcej równowartościš 500 EURO.
Art. 449{8}. Roszczenie o naprawienie szkody wyrzšdzonej przez produkt niebezpieczny ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i osobie obowišzanej do jej naprawienia. Jednak w każdym wypadku roszczenie przedawnia się z upływem lat dziesięciu od wprowadzenia produktu do obrotu.
Art. 449{9}. Odpowiedzialności za szkodę wyrzšdzonš przez produkt niebezpieczny nie można wyłšczyć ani ograniczyć.
Art. 449{10}. Przepisy o odpowiedzialności za szkodę wyrzšdzonš przez produkt niebezpieczny nie wyłšczajš odpowiedzialności za szkody na zasadach ogólnych, za szkody wynikłe z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowišzania oraz odpowiedzialności z tytułu rękojmi za wady i gwarancji jakości.
Art. 449{11}. Nie można w drodze umowy wyłšczyć lub ograniczyć odpowiedzialności określonej w przepisach niniejszego tytułu, także w razie dokonania wyboru prawa obcego.”;
7) po art. 555 dodaje się art. 5551 w brzmieniu:
„Art. 555{1}. Rada Ministrów, w drodze rozporzšdzenia, określi szczegółowe warunki zawierania i wykonywania umów sprzedaży między przedsiębiorcami a konsumentami, majšc na uwadze ochronę interesów konsumentów przed działaniami przedsiębiorców sprzecznymi z dobrymi obyczajami.”.
Art. 19. W ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. Nr 43, poz. 296, z 1965 r. Nr 15, poz. 113, z 1974 r. Nr 27, poz. 157 i Nr 39, poz. 231, z 1995 r. Nr 45, poz. 234, z 1982 r. Nr 11, poz. 82 i Nr 30, poz. 210, z 1983 r. Nr 5, poz. 33, z 1984 r. Nr 45, poz. 241 i 242, z 1985 r. Nr 20, poz. 86, z 1987 r. Nr 21, poz. 123, z 1988 r. Nr 41, poz. 324, z 1989 r. Nr 4, poz. 21 i Nr 33, poz. 175, z 1990 r. Nr 14, poz. 88, Nr 34, poz. 198, Nr 53, poz. 306, Nr 55, poz. 318 i Nr 79, poz. 464, z 1991 r. Nr 7, poz. 24, Nr 22, poz. 92 i Nr 115, poz. 496, z 1993 r. Nr 12, poz. 53, z 1994 r. Nr 105, poz. 509, z 1995 r. Nr 83, poz. 417, z 1996 r. Nr 24, poz. 110, Nr 43, poz. 189, Nr 73, poz. 350 i Nr 149, poz. 703, z 1997 r. Nr 43, poz. 270, Nr 54, poz. 348, Nr 75, poz. 471, Nr 102, poz. 643, Nr 117, poz. 752, Nr 121, poz. 769 i 770, Nr 133, poz. 882, Nr 139, poz. 934, Nr 140, poz. 940 i Nr 141, poz. 944, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 117, poz. 757 oraz z 1999 r. Nr 52, poz. 532) wprowadza się następujšce zmiany:
1) w art. 111 w § 1 w pkt 6 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 7 w brzmieniu:
„7) strona wnoszšca o uznanie postanowień umownych za niedozwolone.”;
2) w art. 479{1} w § 2 w pkt 3 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 4 w brzmieniu:„4) przeciwko przedsiębiorcom o uznanie postanowień umownych za niedozwolone.”;
3) po rozdziale 2 działu IVa tytułu VII księgi pierwszej części pierwszej dodaje się rozdział 3 w brzmieniu:
„Rozdział 3
Postępowanie w sprawach o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone
„Art. 479{36}. Sprawy o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone należš do właściwości Sšdu Okręgowego w Warszawie - sšdu antymonopolowego.
Art. 479{37}. W sprawach rozpoznawanych według przepisów niniejszego rozdziału art. 479{12} i art. 479{13} nie stosuje się.
Art. 479{38}. Powództwo w sprawach rozpoznawanych według przepisów niniejszego rozdziału może wytoczyć każdy, kto według oferty pozwanego mógłby zawrzeć z nim umowę zawierajšcš postanowienie, którego uznania za niedozwolone żšda się pozwem. Powództwo może wytoczyć także organizacja społeczna, do której zadań statutowych należy ochrona interesów konsumentów, powiatowy (miejski) rzecznik konsumentów oraz Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.
Art. 479{39}. Z żšdaniem uznania postanowienia wzorca umowy za niedozwolone można wystšpić również wtedy, gdy pozwany zaniechał jego stosowania, jeżeli od tego zaniechania nie minęło sześć miesięcy.
Art. 479{40}. Zaniechanie przez pozwanego, po wytoczeniu powództwa, stosowania zaskarżonego postanowienia wzorca umownego nie ma wpływu na bieg postępowania.
Art. 479{41}. W sprawach o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone sšd nie może wydać wyroku tylko na podstawie uznania powództwa. Niedopuszczalne jest też zawarcie ugody.
Art. 479{42}. §1. W razie uwzględnienia powództwa sšd w sentencji wyroku przytacza treść postanowień wzorca umowy uznanych za niedozwolone i zakazuje ich wykorzystywania.
§2. Od wyroku sšdu drugiej instancji przysługuje kasacja do Sšdu Najwyższego.
Art. 479{43}. Wyrok prawomocny ma skutek wobec osób trzecich od chwili wpisania uznanego za niedozwolone postanowienia wzorca umowy do rejestru, o którym mowa w art. 47945 § 2.
Art. 479{44}. §1. Sšd zarzšdza publikację prawomocnego wyroku w Monitorze Sšdowym i Gospodarczym.
§2. Koszty opublikowania wyroku, o którym mowa w § 1, sš zaliczane do kosztów procesu.
Art. 479{45}. §1. Odpis prawomocnego wyroku uwzględniajšcego powództwo sšd przesyła Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.
§2. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów prowadzi, na podstawie wyroków, o których mowa w § 1, rejestr postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone.
§3. Rejestr, o którym mowa w § 2, jest jawny.
§4. Rada Ministrów określi, w drodze rozporzšdzenia, wzór rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone.”.
Art. 20. W ustawie z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń (Dz.U. Nr 12, poz. 114, z 1981 r. Nr 24, poz. 124, z 1982 r. Nr 16, poz. 125, z 1983 r. Nr 6, poz. 35 i Nr 44, poz. 203, z 1984 r. Nr 54, poz. 275, z 1985 r. Nr 14, poz. 60 i Nr 23, poz. 100, z 1986 r. Nr 39, poz. 193, z 1988 r. Nr 20, poz. 135 i Nr 41, poz. 324, z 1989 r. Nr 34, poz. 180, z 1990 r. Nr 51, poz. 297, Nr 72, poz. 422 i Nr 86, poz. 504, z 1991 r. Nr 75, poz. 332 i Nr 91, poz. 408, z 1992 r. Nr 24, poz. 101, z 1994 r. Nr 123, poz. 600, z 1995 r. Nr 6, poz. 29, Nr 60, poz. 310 i Nr 95, poz. 475, z 1997 r. Nr 54, poz. 349, Nr 60, poz. 369, Nr 85, poz. 539, Nr 98, poz. 602, Nr 104, poz. 661, Nr 106, poz. 667, Nr 111, poz. 724, Nr 123, poz. 779, Nr 133, poz. 884 i Nr 141, poz. 942, z 1998 r. Nr 113, poz. 717 oraz z 1999 r. Nr 83, poz. 931 i Nr 101, poz. 1178) po art. 138 dodaje się art. 138a i art. 138b w brzmieniu:
„Art. 138a. §1. Kto, zawierajšc umowę poza lokalem przedsiębiorstwa, nie okazuje konsumentowi dokumentu potwierdzajšcego prowadzenie działalności gospodarczej oraz dokumentu tożsamości, podlega karze grzywny.
§2. Tej samej karze podlega, kto zawierajšc umowę w cudzym imieniu poza lokalem przedsiębiorstwa, nie okazuje ponadto dokumentu potwierdzajšcego swoje umocowanie.
Art. 138b. §1. Kto, będšc zobowišzany na mocy orzeczenia sšdu do zaniechania
wykorzystywania lub do odwołania zalecenia stosowania ogólnych warunków umów albo wzoru umowy, nie stosuje się do tego obowišzku, zawierajšc w umowie niedozwolone postanowienia umowne, podlega karze grzywny.
§2. Jeżeli orzeczenie sšdu, o którym mowa w § 1, dotyczy przedsiębiorcy nie będšcego osobš fizycznš, odpowiedzialność przewidzianš w § 1 ponosi osoba kierujšca przedsiębiorstwem lub osoba upoważniona do zawierania umów z konsumentami.”.
Art. 21. Przepisy art. 1-17 oraz art. 18 pkt 1-5 stosuje się do umów zawartych i nie wykonanych w dniu wejścia w życie ustawy.
Art. 22. Przepisów Kodeksu cywilnego o odpowiedzialności za szkodę wyrzšdzonš przez produkt niebezpieczny nie stosuje się, jeżeli produkt został wprowadzony do obrotu krajowego przed dniem wejścia w życie ustawy.
Art. 23. Do czasu wydania rozporzšdzenia, o którym mowa w art. 18 pkt 7, zachowuje moc rozporzšdzenie wydane na podstawie art. 384 Kodeksu cywilnego, nie dłużej jednak niż przez 2 lata.
Art. 24. Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.




 
 
 
 
 
 
 

§
§
§
§
§
§
§
§
kto wytwarza lub sprzedaje produkt niebezpieczny, ten odpowiada
za ciężki uszczerbek na zdrowiu, inne naruszenie czynności narzšdu ciała lub rozstrój zdrowia, a także za doznanš krzywdę konsumenta.

Naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. 

Na żšdanie poszkodowanego zobowišzany do naprawienia szkody powinien  wyłożyć z góry sumę potrzebnš na koszty leczenia, a jeżeli poszkodowany  stał się inwalidš, także sumę potrzebnš na koszty przygotowania do innego  zawodu. Jeżeli poszkodowany utracił całkowicie lub częściowo zdolność do  pracy zarobkowej albo jeżeli zwiększyły się jego potrzeby lub zmniejszyły  widoki powodzenia na przyszłość, może on żšdać od zobowišzanego do  naprawienia szkody odpowiedniej renty. Jeżeli w chwili wydania wyroku szkody nie da się dokładnie ustalić, poszkodowanemu może być przyznana renta tymczasowa.

Nie trzeba mieć pieniędzy, aby dochodzić swoich praw w sšdzie

Niezależni i sprawiedliwi sędziowie podejmujšcy decyzje w imieniu Rzeczpospolitej Polskiej  w każdym uzasadnionym przypadku mogš skorzystać  z przewidzianej prawem możliwości zwolnienia strony poszkodowanej od opłaty wstępnej w sprawach o odszkodowanie.
Powiatowy (miejski) rzecznik konsumentów jest zobowišzany ustawš do udzielania nieodpłatnej pomocy pomocy prawnej, kiedy konsument dozna ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, innego naruszenia czynności narzšdu ciała lub rozstroju zdrowia. W sprawach o ochronę interesów konsumentów powiatowy (miejski) rzecznik konsumentów wytacza powództwa na rzecz konsumentów (w sprawach tych do rzecznika stosuje się odpowiednio przepisy o prokuratorze), a w sprawach o wykroczenia na szkodę konsumentów jest oskarżycielem publicznym. Przedsiębiorca, do którego zwróci się rzecznik konsumentów, obowišzany jest udzielić rzecznikowi wyjaśnień i informacji będšcych przedmiotem wystšpienia oraz ustosunkować się do uwag i opinii rzecznika.
§
§
§
§
§
§
§
§

 
M
C
K
alergie, zatrucia, zakażenia, urazy
dochodzenie przyczyn  w składzie: 
żywności, napojów, kosmetyków, leków i in. produktów,
w usługach oraz w otaczajšcym środowisku 
INTERNETOWA PORADNIA MEDYCZNEGO CENTRUM KONSUMENTA
M
C
K


 

MEDYCZNE CENTRUM KONSUMENTA


Zanim zasięgniesz porady, zapoznaj się z prawami konsumenta

PRAWA KONSUMENTA

i fragmentami kodeksów:

KODEKS KARNY
KODEKS WYKROCZEŃ
KODEKS CYWILNY
 


strona główna stowarzyszenia









ALFABETYCZNY SPIS ZAWARTOŚCI
STRON INTERNETOWYCH DOMENY HALAT.PL
DOTYCZĽCYCH OCHRONY ZDROWIA