SEMINARIA
MEDYCZNEGO CENTRUM KONSUMENTA
 
 

SEMINARIUM # 1: TOLERANCJA WAGOWA, CZĘŚĆ I
"KONTROLA ILOŚCIOWA WYROBÓW OPAKOWANYCH
W UREGULOWANIACH PRAWNYCH POLSKI I UNII EUROPEJSKIEJ"
WARSZAWA, 3. MARCA 1998r.

SEMINARIUM # 13: TOLERANCJA WAGOWA, CZĘŚĆ II
"NIEDOBORY WAGI (OBJĘTOŚCI) ŻYWNOŚCI, NAPOJÓW,
CHEMII GOSPODARCZEJ I KOSMETYKÓW
W OPAKOWANIACH JEDNOSTKOWYCH"
WARSZAWA, 12. LIPCA 2000r.

EFEKTY SEMINARIUM # 13  ZAREJESTROWANE
W DWÓCH WIODĄCYCH POLSKICH GAZETACH CODZIENNYCH

Ustawa
z dnia 11 maja 2001 r.
Prawo o miarach


SEMINARIUM # 1: TOLERANCJA WAGOWA, CZĘŚĆ I
"KONTROLA ILOŚCIOWA WYROBÓW OPAKOWANYCH
W UREGULOWANIACH PRAWNYCH POLSKI I UNII EUROPEJSKIEJ"

WYSTĄPIENIA PROGRAMOWE

dr Zbigniew Hałat, prezes Medycznego Centrum Konsumenta
Narastające problemy zaufania konsumenta do jakości produktu

mgr Jerzy Marcinek, Wiceprezes Polskiego Komitetu Normalizacyjnego
Normalizacja jako narzędzie ochrony konsumenta

mgr Bogumił Ciaś, Zastępca Głównego  Inspektora, Państwowa Inspekcja Handlowa
Jakość produktów konsumpcyjnych w świetle ocen organów kontroli państwowej

mgr inż. Jan Kaliszewski, dyrektor Medycznego Centrum Konsumenta
Kontrola ilościowa wyrobów  opakowanych w uregulowaniach prawnych Polski i UE
udostępnione streszczenie referatu

mgr Kazimierz Kacprzak, kierownik Laboratorium Pomiaru Masy, Główny Urząd Miar
Cel i procedura kontroli towarów paczkowanych

mec. Jadwiga Gunerka, prawnik w Głównym Inspektoracie Państwowej Inspekcji Handlowej
Aspekty prawne kontroli ilościowej wyrobów opakowanych

mgr Elżbieta Nitecka, Foundation of Assistance Programmes for Agriculture (FAPA)
Rola FAPA w transferze wiedzy i umiejętności

PYTANIA I ODPOWIEDZI

DYSKUSJA

DYSKUSJA NAD PROGRAMEM SEMINARIÓW MCK W 1998r.



 
 

mgr inż. Jan Kaliszewski, dyrektor Medycznego Centrum Konsumenta
Kontrola ilościowa wyrobów  opakowanych w uregulowaniach prawnych Polski i UE

    ASPEKT NORMALIZACYJNO-PRAWNY.
    Akty legislacyjne.
Ustawa z dnia 3 kwietnia 1993 roku (Dz. U. Nr 55 poz. 251) wprowadziła zasadnicze zmiany systemu normalizacji w Polsce. W myśl ustawy Polska Norma jest normą krajową a nie jak dotychczas państwową i jest dokumentem dobrowolnym a nie obligatoryjnym (art. 19 ust.1). Jednakże wprowadzenie obowiązku stosowania PN leży w kompetencji organów administracji państwowej. Minister może odpowiednim rozporządzeniem wprowadzić obowiązek stosowania PN w przypadkach określonych w art. 19 ust. 2.

W nowo opracowywanych normach zrezygnowano z umieszczania wymagań dotyczących tzw. tolerancji wagowych (objętościowych). Obszar zagadnień odnoszących się do wymagań metrologicznych co do ilości wyrobu w opakowaniu jednostkowym oraz zgodności nominalnej (deklarowanej) masy (objętości) z rzeczywistą masą (objętością) wyrobu uregulowany zostanie aktem administracyjnym w postaci rozporządzenia Prezesa Głównego Urzędu Miar.

Działania legislacyjne podejmowane są w ramach procesu dostosowawczego polskiego prawa do uregulowań Unii Europejskiej.

Wymagania dotyczące ilości wyrobu, dopuszczalne błędy zawartości wyrobu w opakowaniu jednostkowym (“tolerancje”), wymagania dotyczące oznakowania i procedur wykonywania kontroli będą zgodne z postanowieniami Dyrektywy Nr 76 /211/ EEC Rady Wspólnoty Europejskiej.

    Kalendarz wprowadzania w życie aktów legislacyjnych.
Kalendarz wprowadzania w życie aktów legislacyjnych dotyczących kontroli ilościowej wyrobów opakowanych obejmuje 3 etapy:
    Rodzaje opakowań jednostkowych.
Wymagania metrologiczne będą dotyczyć wyrobów opakowanych w następujące rodzaje opakowań jednostkowych:
    ASPEKT METROLOGICZNY.
    Wymagania dotyczące ilości nominalnej wyrobów opakowanych.
    Zalecane wartości ilości nominalnych wyrobów opakowanych.
Pakowanie (na przykładzie napojów) powinien uwzględniać zalecane ilości nominalne według tablicy 1.

Tablica 1.

Napoje:
Ilości nominalne napoju opakowanego:
Woda, woda mineralna, woda gazowana 0,125 ; 0,20 ; 0,25 ; 0,33 ; 0,50 ; 0,75 ; 1,0 ; 1,5 ; 2,0 ; 5,0
Lemoniady (z wyjątkiem sporządzonym z wody mineralnej) i inne napoje gazowane i niegazowane 0,125 ; 0,20 ; 0,25 ; 0,33 ; 0,50 ; 0,75 ; 1,0 ; 1,5 ; 2,0

Pakowanie napojów w innych ilościach nominalnych niż zalecane (np. 0,6 l) jest dopuszczalne jeżeli na opakowaniu jednostkowym oznaczono cenę jednostkową napoju.

    Jednostki objętości i ich oznaczenia stosowane w oznakowaniu wyrobów opakowanych.
Zastosowana w oznakowaniu jednostka miary powinna być dobrana zależnie od wartości wielkości mierzonej według tablicy 2.

Tablica 2.

Ilość nominalna wyrobu:
Oznaczenie jednostki miary:
od 0,125 do 1,0 l
ml (mL) lub cm sześć.
Od 1,0 l do 1000 l
l (L) lub dm sześć.
    Oznakowanie ilości nominalnej wyrobu opakowanego.
Wartość liczbowa ilości nominalnej wyrobu może zawierać ułamek dziesiętny z nie więcej niż trzema znakami po przecinku. Oznakowanie ilości nominalnej napoju powinno stanowić czytelny nadruk umieszczony na kontrastowym tle, na eksponowanej części opakowania; oznakowanie może być również odlane z formy lub wytłoczone na szklanej, metalowej lub plastikowej powierzchni opakowania.

Oznaczenie jednostki objętości wyrobu powinno być oddzielone od wartości liczbowej ilości nominalnej wyrobu pojedynczą spacją (odstępem).

Oznakowanie napoju opakowanego powinno być trwałe i estetyczne, odporne na ścieranie i działanie wilgoci.

    Wysokość cyfr i liter oznakowania ilości nominalnej wyrobu.
Eksponowana część opakowania jednostkowego wyrobu przeznaczona do umieszczenia oznakowania powinna obejmować: Do przeznaczonej do oznakowania powierzchni opakowania nie powinny być zaliczane: górna i dolna powierzchnia opakowania, kołnierze puszek, występy i szyjki butelek i słoi.

Minimalna wysokość cyfr i liter oznakowania ilości nominalnej wyrobu na opakowaniu podana jest w tablicy 3 w zależności od ilości nominalnej wyrobu opakowanego.

Tablica 3.

Ilość nominalna wyrobu

(ml)

Minimalna wysokość cyfr i liter

(mm)

od 125 do 200
3
od 200 do 1000
4
powyżej 1000
6

 
    Wyznaczanie ilości rzeczywistej wyrobu w opakowaniu jednostkowym.
Ilość rzeczywistą napoju w opakowaniu jednostkowym wyrażoną w jednostkach objętości wyznacza się:
    Wyznaczanie średniej ilości rzeczywistej wyrobu w opakowaniu jednostkowym.
Partia wystarczająca do pobrania próbki w celu wyznaczenia średniej ilości wyrobu w opakowaniu jednostkowym metodą statystyczną powinna zawierać co najmniej 100 opakowań jednostkowych.

Średnią ilość rzeczywistą (x) wyrobu w opakowaniu jednostkowym wyznacza się według wzoru:

n
S x I
i = 1
x = _________
n
gdzie:
S x i - suma wyznaczonych ilości rzeczywistych wyrobu w opakowaniach jednostkowych wchodzących w skład próbki

n - liczność próbki

Średnia ilość rzeczywista wyrobu w opakowaniu jednostkowym nie powinna być mniejsza niż:

x Suma Qn - 0,64 S

gdzie:

n - ilość nominalna (deklarowana) wyrobu
S - odchylenie standardowe

Dopuszczalne błędy zawartości wyrobu w opakowaniu jednostkowym.

Napoje w opakowaniach jednostkowych powinny spełniać wymagania metrologiczne dotyczące:

Dopuszczalna ujemna wartość błędu ilości (dopuszczalny niedobór) wyrobu w opakowaniu jednostkowym (błąd T) podany jest w tablicy 4.

Tablica 4


Ilość minimalna Qn wyrobu w opakowaniu jednostkoym

(ml)

Dopuszczalna ujemna wartość błędu ilości (błąd T) wyrażona w:
  procentach Qn                              ml
201 do 300
         -                                            9
301 do 500
         3                                            -
501 do 1000
         -                                           15
1001 do 10000
        1,5                                          -

Wartość błędu T wyrażoną w procentach Qn zaokrągla się przy przeliczaniu na jednostki objętości do:

W kontrolowanej partii nie więcej niż 2% opakowań jednostkowych może mieć błąd co najwyżej dwukrotnie większy niż błąd T podany w tablicy 4.

Dodatniej wartości błędu ilości (nadmiar ilości) nie określa się.

Błąd pomiaru podczas wyznaczaniailości rzeczywistej wyrobu w opakowaniu jednostkowym nie powinien przekraczać wartości 0,2 błędu T.

    Kontrola ilościowa i ocena partii.
Kontroli podlega partia wyrobów opakowanych, która w wyniku tej kontroli jest przyjęta (zaakceptowana) lub odrzucona (zdyskwalifikowana).

Jeżeli partia brana jest z linii produkcyjnej, to liczność partii stanowią wszystkie opakowania jednostkowe zapakowane w czasie jednej godziny przy maksymalnej wydajności linii.

Jeżeli partia nie jest brana z linii produkcyjnej to wielkość partii powinna być ograniczona do 10 000 opakowań jednostkowych.

Próbki podlegają kontroli wyrywkowej jednostopniowej i ocenie według tablicy 5.

Tablica 5

Liczność partii

(szt)

Liczność próbki

(szt)

Liczba wadliwych opakowań jednostkowych

(szt)

    kwalifikująca partię     dyskwalifikująca partię
100 i więcej
20
od 0 do 1                                powyżej 1

Jeżeli liczba wadliwych opakowań jednostkowych wyznaczona w wyniku badania próbki jest nie większa niż 1, to należy przyjąć tę partię wyrobów. W przeciwnym razie partię napojów należy odrzucić.

    Znak zgodności
Znak zgodności e oznacza, że:

SEMINARIUM # 13: TOLERANCJA WAGOWA, CZĘŚĆ II

"NIEDOBORY WAGI (OBJĘTOŚCI) ŻYWNOŚCI, NAPOJÓW,
CHEMII GOSPODARCZEJ I KOSMETYKÓW
W OPAKOWANIACH JEDNOSTKOWYCH"
WARSZAWA, 12. LIPCA 2000r.
 

WYSTĄPIENIA PROGRAMOWE

dr Zbigniew Hałat
Prezes Medycznego Centrum Konsumenta
Straty zdrowotne w następstwie oszustw na wadze i objętości
udostępnione streszczenie referatu

mgr inż. Kazimierz Kacprzak
Główny Urząd Miar
Kontrola ilościowa towarów paczkowanych - dostosowanie prawa polskiego do wymagań Unii Europejskiej
udostępniony konspekt referatu

Dyrektor Bogumił Ciaś
Biuro Kontroli
Główny Inspektorat, Inspekcja Handlowa
Ochrona interesów konsumenta poprzez kontrole  ilości nominalnej towarów paczkowanych
udostępnione streszczenie referatu

mgr inż. Jan Kaliszewski
Stowarzyszenie Ochrony Zdrowia Konsumentów
Praktyka rynkowa w informowaniu konsumenta o masie i objętości produktów opakowanych
udostępnione streszczenie referatu

DYSKUSJA



dr Zbigniew Hałat
Prezes Medycznego Centrum Konsumenta
Straty zdrowotne w następstwie oszustw na wadze i objętości

Wprowadzanie w błąd nabywcy szybkozbywalnych dóbr konsumpcyjnych ma w powojennej historii naszego kraju bogatą i barwną tradycję. Tak w gospodarce nakazowo-rozdzielczej, jak i obecnie, to producent decyduje o zakresie i rozmiarze oszustwa, którego ofiarą codziennie padają miliony konsumentów.

Kolejny – trzynasty już – numer obecnego seminarium Medycznego Centrum Konsumenta zachęca do niemiłej refleksji w sprawie tematyki minionego tuzina spotkań: każde zajmowało się sprawami z małymi wyjątkami do dzisiaj przez władze publiczne zaniedbanymi ze szkodą dla interesów ekonomicznych i zdrowotnych zwykłych ludzi.

A ponieważ każdy z nas jest  równocześnie i konsumentem i podatnikiem,  warto podkreślić, że za nasze ciężko zapracowane pieniądze należy się nam i dobry towar i skuteczna działalność aparatu państwowego, który jest obsadzony przez wynajętych przez nas wszystkich parlamentarzystów, ministrów, urzędników, ekspertów, specjalistów, funkcjonariuszy służb publicznych i wielu, wielu innych beneficjentów demokracji .

Trudno mówić o dobrym towarze i skutecznej dzialalności organów państwa, w sytuacji, gdy na wielką skalę naruszane  są  żywotne interesy konsumenta i podatnika, co wykazano, omawiając następujące aspekty oceny jakości szybkozbywalnych dóbr konsumpcyjnych:
- tożsamość (żelatyna, soja  i in. – Seminarium # 2, # 7)
- skład (substancje dodatkowe – Seminarium # 3 , # 5, # 11)
- jakość zdrowotna (kancerogeny, hormony, bakterie, pleśnie – Seminarium # 4, # 7, #12)
- ostrzeżenia zdrowotne (organizmy genetycznie zmodyfikowane – Seminarium # 6, # 8, #9)
- dumping jakościowy (zmowa przemysłu, władz i mediów – Seminarium # 2, # 9, # 10)

Tematyka tolerancji wagowej - zgodności nominalnej (deklarowanej) masy (objętości)                  z rzeczywistą masą (objętością) wyrobów przemysłu spożywczego i chemicznego była przedmiotem Seminarium  # 1 w marcu 1998r. Obecne nasilenie niedoborów wykazuje, że nawet w najłatwiejszym do sprawdzenia parametrze jakości handlowej, jakim jest pomiar masy i objętości,  konsument jest bezkarnie w Polsce oszukiwany. Stąd prosta droga do konkluzji, że w zakresie oszustw bardziej trudnych do wykrycia, a zwłaszcza dotyczących jakości zdrowotnej, sytuacja jest jeszcze gorsza. co potwierdziły oceny z poprzednich seminariów.

Straty zdrowotne w następstwie oszustw na wadze i objętości można podzielić na kilka grup:



mgr inż. Kazimierz Kacprzak
Główny Urząd Miar
Kontrola ilościowa towarów paczkowanych - dostosowanie prawa polskiego do wymagań Unii Europejskiej

1. Cel kontroli ilościowej

2. Definicja towaru paczkowanego: towar paczkowany, zwany także „paczką”, jest to przeznaczony do sprzedaży towar umieszczony w opakowaniu jednostkowym, którego deklarowana ilość, odmierzona bez udziału (obecności) nabywcy, nie powinna ulec zmianie bez otworzenia lub uszkodzenia opakowania lub widocznego naruszenia zawartości paczki. Wyroby piekarnicze bez opakowania, zaopatrzone w etykietkę, traktuje się tak, jak towary paczkowane.

3. Definicje towarzyszące:

4. Podstawowe dyrektywy Unii Europejskiej dotyczące kontroli ilościowej towarów paczkowanych: 5. Podstawowe wymagania dotyczące zawartości towarów paczkowanych oznaczonych „e” (system „średni”): 6. System „minimum” – podstawowe wymaganie: zawartość żadnej paczki nie może być mniejsza niż ilość nominalna.
System stosowany do towarów bez oznaczenia „e”.

7. WELMEC – organizacja krajów członkowskich Unii Europejskiej w dziedzinie metrologii prawnej, uzgadniająca procedury i interpretację dyrektyw oraz inne problemy wyłaniające się przy wdrażaniu dyrektyw.
Grupa robocza WG-6 „Towary paczkowane” opracowuje dokumenty, np. Poradnik dla inspektorów, Poradnik dla paczkujących.

8. Aktualny stan prawny w kraju w dziedzinie kontroli ilościowej towarów paczkowanych.
Opracowywany jest obecnie projekt ustawy dotyczącej kontroli towarów paczkowanych, w której planuje się określić:

Prace nad projektem ustawy koordynowane są przez Ministerstwo Gospodarki.

9. Dotychczasowe działania Głównego Urzędu Miar w zakresie kontroli ilościowej towarów paczkowanych:

10. Obwieszczenie Prezesa GUM
Obwieszczenie podaje wymagania metrologiczne dotyczące ilości rzeczywistej towarów paczkowanych, wymagania dotyczące oznakowania paczek oraz zalecane wartości ilości nominalnej towarów paczkowanych (w Unii Europejskiej są to ilości dozwolone).
Obwieszczenie ma na celu poinformowania podmiotów gospodarczych zainteresowanych paczkowaniem towarów o wymaganiach obowiązujących w Unii Europejskiej a przez to przygotowanie ich do wprowadzenia w Polsce kontroli ilościowej towarów paczkowanych, stanowiącej jeden z elementów ochrony interesów konsumentów.
 
 



mgr Bogumił Ciaś
Dyrektor Biura Kontroli
Główny Inspektorat, Inspekcja Handlowa
Ochrona interesów konsumenta poprzez kontrole  ilości nominalnej towarów paczkowanych

1. Kontrola ilości nominalnej towarów paczkowanych na zgodność z deklarowaną przez paczkującego jest jednym z wielu zadań Inspekcji Handlowej.

Dane co do ilości lub wagi towaru muszą być dokładne. Przy obecnym stanie techniki rozbieżności w stosunku do wskazanych na etykiecie wielkości nie powinny występować. Jeżeli występują, to powinny mieścić się we wskazanych na towarze lub opakowaniu granicach ±. Inspekcja Handlowa nie kwestionuje ich również jeżeli mieszczą się w tolerancjach podanych w nieobowiązującym Obwieszczeniu Głównego Urzędu Miar z dnia 3 kwietnia 1997r. w sprawie wymagań dotyczących kontroli ilościowej towarów paczkowanych.

Przepisy ustawy z 3 kwietnia 1993r. Prawo o miarach (Dz. U. Nr 55, poz. 248) nakazują posługiwać się w naszym kraju oznaczeniami miary i wagi w systemie Międzynarodowego Układu Jednostek Miar (SI). Podawanie zatem na towarze jednostek w innym systemie miar, np. w galonach, calach, których przeciętny nabywca nie rozumie jest sprzeczne z obowiązującym w Polsce prawem.

Przepisy szczególne wprowadzają dalej idące wymogi, jak np. zawartość środków spożywczych należy podawać według wagi netto. Należy także wymienić liczbę porcji wyrobu jeżeli dzieli się on na porcje. Na wyrobach w zalewie należy podać masę netto po oddzieleniu zalewy.

Wspomnieć należy również przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 1993r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz..U. Nr 47, poz. 47 ze zm.), w rozumieniu której używanie opakowań o rozmiarach sugerujących większą zawartość niż w rzeczywistości ma to miejsce należy traktować równorzędnie z podaniem nieprawdziwych informacji. Praktyki takie stosowane są  w odniesieniu do środków piorących i kosmetyków oraz niektórych wyrobów cukierniczych. Każdorazowo sprawy tego typu były  przekazywane do Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Tylko większe opakowanie, które jest uzasadnione względami technicznymi nie narusza zakazu wprowadzania w błąd nabywcy.

W praktyce kontrolnej Inspekcji Handlowej najczęściej mamy do czynienia z zaniżaniem zawartości netto w stosunku do zadeklarowanej na opakowaniu.
Nieprawidłowości w tym zakresie traktowane są jako działania na szkodę ekonomicznych interesów konsumentów.

W 1999r. z tego tytułu Inspekcja Handlowa zakwestionowała towary o łącznej wartości 1658,3 tys. zł, co stanowiło około 12 % wartości objętych badaniem.

Najgorzej w kontroli wypadły:

Niedobory w opakowaniach wynosiły od 1 % do 7 %. W jednej z badanych partii niezgodność na niekorzyść konsumenta była rażąco wysoka - brakowało 20 % produktu w stosunku do ilości deklarowanej.

Bardziej rzetelni w tym zakresie okazali się producenci zagraniczni - zakwestionowano jedynie 2 % napojów importowanych, podczas gdy krajowych - 28 %, przy czym uchybienia te najczęściej ujawniano w jogurtach (w co trzeci opakowaniu), zdecydowanie rzadziej w kefirach.

Przyczyn niedoborów w tych produktach należało jednak upatrywać w nieprawidłowym ustawieniu maszyn dozujących oraz braku kontroli tego parametru w ciągu cyklu produkcyjnego. Dlatego też zdarzały się przypadki większej zawartości napojów w opakowaniach jednostkowych niż deklarowano na etykiecie,

Ponadto należy wymienić koncentrat pomidorowy ( zakwestionowano 5,7 % ), konserwy mięsne (6,8 %).

Podczas kontroli kompleksowych przeprowadzonych w I kwartale 2000 r. bardzo dużo uwag Inspekcja wniosła do rzetelności przedsiębiorców paczkujących przyprawy ziołowe i korzenne. Niedowagi posiadało 20,6% skontrolowanych przypraw. Różnice masy netto na niekorzyść konsumentów, po uwzględnieniu ustalonej przez konfekcjonera tolerancji (w większości było to 2%, ale stwierdzono również ustalenie tolerancji dla opakowań 10g na 2g czyli na 20%) wynosiły do:

- 11,4% dla opakowań 7g,
- 52% dla opakowań 10g,
- 35% dla opakowań 15g,
- 38% dla opakowań 20g,
- 10,8% dla opakowań 25g,
- 9% dla opakowań 30g,
- 3,5% dla opakowań 40g,
- 2,4% dla opakowań 50g,
- 1,2% dla opakowań 100g,

Wśród przypraw najwięcej z powodu zaniżenia masy netto w stosunku do deklarowanej zakwestionowano: tymianku (82,2%), imbiru (76,7%), oregano (42,3%), gorczycy (40,4%), pieprzu tureckiego (39,9%), ziela angielskiego (30,5%), bazylii (31,6%) oraz pieprzu czarnego (21,1%).

Przedsiębiorcy, których przyprawy posiadały masę netto niższą od deklarowanej, jako przyczynę tego stanu rzeczy podawali niedopatrzenie pracowników odpowiedzialnych za regulację wag, a także stosowanie sprzętu o małej dokładności np. wag uchylnych o dokładności 1g.

Fakt zakwestionowania przez Inspekcję Handlową ponad 20% kontrolowanych opakowań jednostkowych przypraw, świadczy o tym, iż producenci świadomie wykorzystywali brak regulacji prawnych w tym zakresie, a oszczędności powstałe przy konfekcjonowaniu pozwalały na zwiększenie wydajności produkcji i osiągnięcie dodatkowych zysków.

Podsumowując niedobory w opakowaniach jednostkowych z wyjątkiem przypraw z reguły nie przekraczały 10% w stosunku do ilości deklarowanej, gorzej wyglądało to w przypadku deklarowania na opakowaniach udziału składników mięsnych w zalewie. W marynatach rybnych stwierdzono zaniżenie udziału ryby nawet do 46%, w konserwach rybnych – do 19%.

Z innych nieprawidłowości dotyczących podawania udziału składników na opakowaniach należało nagminne zaniżanie zawartości nadzienia mięsnego w mrożonych wyrobach kulinarnych – parametrów zgodnie z obowiązującą normą dowolnie ustalanych przez samych producentów. Powyższe świadczyło o przypadkach prowadzenia produkcji praktycznie bez receptur i instrukcji technologicznych i tworzeniu niezbędnych dokumentów dopiero na potrzeby organu kontroli.

2. Podczas przeprowadzonej w II kwartale 1998 r ogólnokrajowej kontroli środków do prania i mycia, wyrobów chemii gospodarczej oraz wyrobów kosmetycznych i perfumeryjnych Inspekcja Handlowa z powodu obniżenia zawartości nominalnej w stosunku do deklarowanej przez producentów na etykietach zakwestionowała ok. 2 % sprawdzonych opakowań.

Dotyczyło to takich produktów jak: proszki do prania  (zaniżenie do 6,6 %), proszki do czyszczenia naczyń i urządzeń sanitarnych (do 6,2 %), płyny do mycia naczyń (do 5,4 %), szampony do włosów ( do 5 % ).

Z innych nieprawidłowości w zakresie kontroli ilościowej w opakowaniach należy wymienić oszukańcze oznakowanie zachęcające do nabycia wyrobów poprzez podawanie informacji nie zawsze prawdziwych, np. umieszczanie na opakowaniach jednostkowych napisu „gratis” z podaniem określonej ilości produktu, sugerującego potencjalnym nabywcom, że dokonując zakupu tego wyrobu robią „dobry interes" ponieważ otrzymują dodatkową ilość towaru za niższą cenę.

Zdarzało się, że tego typu napisy umieszczano nawet w sytuacjach, kiedy dany produkt posiadał obniżoną w stosunku do deklarowanej zawartość netto.
Przykładem z kontroli były dwie partie proszków do prania, które pomimo obniżonej masy netto posiadały oszukańczą informację „10% gratis – 660g w cenie 600g” – w rzeczywistości w opakowaniach jednostkowych było nawet o 24 g proszku mniej po uwzględnieniu tolerancji.

Tego typu informacja w zestawieniu z zaniżeniem nominalnej zawartości opakowania wprowadzała w błąd konsumenta co do ilości a tym samym i wartości nabywanego towaru.

Podczas kontroli podawanie niejednoznacznych informacji o zawartości ujawniono m.in. w:

- uniwersalnym płynie do zmywania „1050g+50g gratis” – na fakturze dostawy podano 1000g+50g promocja”,

- paście do zębów „100ml+25ml gratis” – na fakturze dostawy podano zawartość „75+25ml”,

- proszku do prania „500g+50g gratis” – z faktury dostawy oraz wyjaśnień producenta wynikało, że zbadane partie proszku posiadały gramaturę „500g w tym 50g gratis”,

Przykładem nieuczciwych praktyk stosowanych przez producentów ujawnionych w trakcie kontroli, była także partia proszku do prania pieluszek i bielizny niemowlęcej, do którego zastosowano nieuzasadnione względami technicznymi opakowania o rozmiarach sugerujących większą zawartość, niż w rzeczywistości miało to miejsce ( pudełka napełniono proszkiem do około  połowy ich wysokości), a informację o zawartości netto umieszczono na opakowaniu w miejscu mało widocznym i w sposób mało czytelny.

3. Zaniżenie zawartości netto opakowań jednostkowych jest niewątpliwym naruszeniem interesów ekonomicznych konsumentów. Konsument płacąc określoną cenę w zamian otrzymuje towar w mniejszej ilości od tej za którą zapłacił.
Biorąc pod uwagę skalę tego  zjawiska nie zawsze można przyjąć wyjaśnienia producentów, którzy wykryte nieprawidłowości próbują tłumaczyć niedoskonałością urządzeń dozujących ( paczkujących ).

W przypadku ujawnienia przez Inspekcję Handlową obniżonej zawartości w stosunku do deklarowanej stosowane są następujące sankcje:
- powiadomienie właściwego terytorialnie urzędu skarbowego,
- ukaranie grzywną w drodze mandatu karnego,
- skierowanie wniosku do kolegium ds. wykroczeń,
- wstrzymanie od obrotu do czasu usunięcia nieprawidłowości.

Skuteczna walka z zaniżaniem zawartości ilościowej towarów paczkowanych wymaga opracowania przez Rząd stosownego aktu prawnego nakładającego odpowiednie obowiązki na producentów i jednostki paczkujące oraz zadania dla organów kontrolnych.

W chwili obecnej nie ma żadnych przepisów obowiązujących w tym zakresie, wcześniej sprawy te regulowały Polskie Normy lub normy branżowe, jednakże prawie z wszystkich norm zapisy dotyczące zawartości netto i tolerancji zostały już usunięte.

Dokumentem instruującym producentów i organa kontroli jest Obwieszczenie Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 3 kwietnia 1997 r. w sprawie wymagań dotyczących kontroli ilościowej towarów paczkowanych.

Niezbędne jest, o czym Inspekcja Handlowa niejednokrotnie sygnalizowała w przekazywanych informacjach o wynikach kontroli, przyspieszenie prac nad wprowadzeniem przepisów dotyczących kontroli ilościowej towarów paczkowanych zgodnie z Dyrektywą 76/211/EEC z 20 stycznia 1976 r. w sprawie ujednolicenia ustawodawstwa państw członkowskich odnoszącą się do przygotowania według masy lub według objętości niektórych paczkowanych towarów, podanych w ww. obwieszczeniu Prezesa Głównego Urzędu Miar.

Dokument ten  stanowi implementację dyrektyw Unii Europejskiej do prawa polskiego lecz nie posiada cech obligatoryjności.


mgr inż. Jan Kaliszewski
Stowarzyszenie Ochrony Zdrowia Konsumentów
Praktyka rynkowa w informowaniu konsumenta o masie i objętości produktów opakowanych

Przebudowa struktur administracyjnych w Polsce po 1989 roku pociągnęła za sobą podział Polskiego Komitetu Normalizacji, Jakości i Miar – organu centralnego, odpowiedzialnego za ustanawianie Polskich Norm (PN) oraz opiniowanie i rejestrację norm branżowych (BN) i norm zakładowych (ZN), które regulowały w najdrobniejszych szczegółach cechy produktów będących w obrocie gospodarczym oraz określały wymagania jakościowe w stosunku do nich.

Powstały na wzór przedwojenny, który przetrwał do drugiej połowy lat sześćdziesiątych Polski Komitet Normalizacyjny zajmujący się całością problemów normalizacji oraz Główny Urząd Miar, którego obszar zainteresowań stanowi metrologia.

Ustawa z dnia 3 kwietnia 1993 roku, opublikowana w Dzienniku Ustaw Nr 55, pozycja 251 wprowadziła zmianę systemu normalizacji w Polsce. Polska Norma jest odtąd dokumentem do dobrowolnego stosowania, jednakże minister zainteresowanego resortu może wprowadzić obowiązek stosowania PN w przypadkach określonych w ustawie.

Nowe normy w odróżnieniu od starych nie zawierają wymagań odnośnie tolerancji wagowych (objętościowych) dla deklarowanej ilości towaru opakowanego. Tę problematykę przekazano Prezesowi Głównego Urzędu Miar, który wydał Obwieszczenie z dnia 3 kwietnia 1997 roku w sprawie wymagań dotyczących kontroli ilościowej towarów paczkowanych.

W związku z perspektywą integracji Polski z Unią Europejską przeprowadzany jest proces dostosowawczy polskiego prawa do uregulowań unijnych. W krajach Unii Europejskiej przepisem, który określa wymagania dotyczące oznakowania i procedur wykonywania kontroli ilościowej towarów opakowanych jest Dyrektywa 76/211/EEC Rady Wspólnoty Europejskiej.

Odnośnie deklaracji dotyczącej ilości (masy lub objętości) towaru opakowanego zgodnie z polskim ustawodawstwem dotyczącym znakowania żywności:

Ponadto:

„znakowanie środka spożywczego nie powinno wprowadzać w błąd konsumenta tekstem lub rysunkiem w zakresie istoty środka spożywczego, rodzaju, właściwości, ilości, pochodzenia lub metod produkcji, przypisywania środkowi spożywczemu działania lub właściwości, których nie posiada”.

Zgodnie z Obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 3 kwietnia 1997 roku w sprawie wymagań dotyczących kontroli ilościowej towarów paczkowanych:

„wymagania dotyczące kontroli ilościowej towarów paczkowanych obejmują:

Wymagania dotyczące oznakowania na opakowaniu towaru paczkowanego, obejmują: Wymagania te nie dotyczą innych oznakowań (napisów) niż wymienione w ust.1, umieszczanych na opakowaniach towarów paczkowanych, określonych w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z 15.07.1994r. w sprawie znakowania środków spożywczych, używek i substancji dodatkowych, przeznaczonych do obrotu (Dz. U. Nr 86, poz. 402).

Jak wynika z powyższego w Obwieszczeniu Prezesa Głównego Urzędu Miar znajduje się delegacja do Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej o znakowaniu, a więc te akty prawne korespondują ze sobą, a nawet są komplementarne.

W Obwieszczeniu podane są wymagania metrologiczne dotyczące ilości rzeczywistej towarów paczkowanych :

„Towary paczkowane powinny spełniać wymagania metrologiczne dotyczące:

Wartości dopuszczalnej ujemnej wartości błędu ilości (dopuszczalny niedobór ilości towaru w paczce), zwana „błędem T” zależą od ilości nominalnej towaru w paczce i podane są w Obwieszczeniu. Na przykład dla ilości nominalnej towaru w paczce od 5 do 50 gramów lub mililitrów wartość ta może wynosić 9%, od 301 do 500 g lub ml – 3%, a od 15001 do 25000 – 1,0%.

W celu sprawdzenia, czy partia towaru paczkowanego spełnia podane wyżej wymagania należy przeprowadzić czynności kontrolne:

Następnie dokonuje się wyznaczenia ilości rzeczywistej towaru w paczce: Po wyznaczeniu ilości rzeczywistej dokonuje się oznakowania towaru  zgodnie z zasadami podanymi w Obwieszczeniu.

Po przeprowadzeniu całej procedury kontroli ilościowej towaru opakowanego przez producenta, a więc:
- dokonaniu pomiaru masy lub objętości za pomocą legalizowanego urządzenia pomiarowego,
- sporządzenia dokumentacji pomiaru,
- archiwizacji danych dla kontroli zewnętrznej,
wytwórca lub dystrybutor towaru jest upoważniony do umieszczenia na opakowaniu jednostkowym znaku zgodności „e”, który oznacza dla konsumenta, że:

Po ponad trzech latach od wydania Obwieszczenia Prezesa Głównego Urzędu Miar w sprawie wymagań dotyczących kontroli ilościowej towarów paczkowanych, Stowarzyszenie Ochrony Zdrowia Konsumentów postanowiło dokonać wstępnej fotografii praktyki rynkowej dotyczącej omawianego zagadnienia w obrocie towarami opakowanymi.

Dokonano wyrywkowego przeglądu oznakowania towarów opakowanych będących w sprzedaży w hipermarketach:

w Warszawie, Łodzi, Radomiu, Lublinie, Częstochowie i Czeladzi.

Sprawdzono stan oznakowania w następujących grupach towarowych:

W każdej grupie towarowej sprawdzono po 5 asortymentów pochodzące od różnych producentów. W grupie badanych towarów wyprodukowanych w Polsce i opatrzonych znakiem „e” dokonano 50 wyrywkowych pomiarów masy i objętości za pomocą wagi elektronicznej i cylindra miarowego.

Na podstawie przeprowadzonych ww. badań wstępnych można stwierdzić, że:


EFEKTY SEMINARIUM # 13  ZAREJESTROWANE
W DWÓCH WIODĄCYCH POLSKICH GAZETACH CODZIENNYCH
 

"GAZETA WYBORCZA"  14. LIPCA 2000r.

Zważ, co kupujesz

Seminarium poświęcone niedoborom wagi towarów

W tym roku ujawniliśmy zjawisko przerażające. Stwierdziliśmy, że w niektórych opakowaniach, np. przypraw ziołowych – czyli artykułów drogich  – brakowało aż 40 procent produktu – ogłasza Bogumił Ciaś, dyrektor biura kontroli Inspekcji Handlowej.

Czy kupując produkty spożywcze, chemię gospodarczą, kosmetyki, jesteśmy oszukiwani? Na  to pytanie próbowali odpowiedzieć uczestnicy seminarium poświęconego niedoborom wagi i objętości towarów jednostkowych  pt. „Tolerancja wagowa”.

Wyniki badań Inspekcji Handlowej wskazują, że blisko 12 proc. kupowanych przez nas towarów waży mniej niż deklaruje producent na opakowaniu.

W produktach przemysłowych największe braki zanotowano w opakowaniach proszków do prania – nawet o kilka gramów w jednym opakowaniu – relacjonuje Bogumił Ciaś. Niezgodność z danymi na etykiecie stwierdzono też m. in. w przypadku 14,4 proc. słoików z majonezem, 18,3 proc. butelek olejów roślinnych, 9,6 proc. wyrobów mlecznych (z czego najwięcej w serach topionych). A to oznacza, że kupując kilogram soli, której waga netto jest o kilka gram niższa od deklarowanej na opakowaniu, płacimy po prostu więcej.

Próżnia niebezpieczna dla zdrowia

Niedobór produktu w opakowaniu to niższa zawartość aminokwasów, tłuszczów, węglowodanów, witamin i substancji mineralnych. Dla osób, które nie maja szans na uzupełnienie tych składników z innych źródeł, jak tylko przez żywność paczkowaną, informacje na opakowaniu są bardzo ważne.

- Dzieci, osoby chore, np. diabetycy, swój jadłospis opierają na danych zawartych w informacjach na opakowaniu. Wprowadzanie w błąd tych nabywców może być groźne dla ich zdrowia – tłumaczy dr Zbigniew Hałat, prezes Medycznego Centrum Konsumenta.

- Okazuje się, że niebagatelne znaczenie ma też to, że ktoś kalkuluje na ile prań lub zmywań naczyń  starczy kupiona przez niego paczka proszku czy płynu do mycia naczyń – są takie gospodarstwa domowe, w których liczy się każda złotówka. Niedobory środków czystości prowadzą do zatruć pokarmowych,  chorób skóry. Przełożenie więc tego zjawiska na sytuację zdrowotną społeczeństwa jest oczywiste – dodaje dr Hałat.

Promocja powietrza

Kontrola Inspekcji Handlowej ujawniła również oszustwa polegające na tym, że w dużym opakowaniu nie umieszczono takiej ilości produktu, której można byłoby się spodziewać. Konsument miał fałszywe przekonanie, że kupuje dużą ilość, podczas gdy w środku było powietrze i trochę produktu, za który zapłacił. Inspektorzy stwierdzali, że niektóre paczki są napełniane tylko do połowy.

Bardzo często zdarzały się manipulacje w czasie promocji, gdy pisano, że 10 proc. produktu jest gratis, podczas gdy wyjściowa ilość od razu nie była taka,  jak deklarował producent. Znów dotyczyło to głównie środków czystości.

Obrona konieczna

- Zachęcam wszystkich do ważenia produktów paczkowanych. Jeśli w supermarkecie jest waga kontrolna, należy z niej korzystać.  W ten sposób możemy przekonać się sami, czy jesteśmy oszukiwani – mówi dr Zbigniew Hałat. – Jeśli takiej wagi nie ma ,to możemy korzystać z urządzeń w stoisku z warzywami i owocami. Warzywa i owoce, które się tam waży, i tak wymagają obróbki wstępnej – przed zjedzeniem trzeba je oczyścić i dokładnie umyć. Środki czystości, które będziemy chcieli zważyć, są szczelnie zabezpieczone.

Gdy producent  nas oszuka

Konsument, który padł ofiarą oszustwa na wadze, nie jest bezradny. Przede wszystkim powinien skierować się do Inspekcji Handlowej. W przypadku stwierdzenia niedoborów towarów robimy najpierw dokładne wyliczenia,  potem powiadamiamy urząd skarbowy. Ten ma prawo naliczyć karę w wysokości 150 proc. wartości brakującego towaru. Następnie na nieuczciwych producentów nakładamy grzywny w postaci mandatów, a także zgłaszamy wnioski do kolegiów do spraw wykroczeń. Jednocześnie wycofujemy dany produkt z obrotu. Producent ma wtedy możliwość uzupełnienia towaru lub zaniżenia ceny – twierdzi Bogumił Ciaś z IH.

Hubert Wójcik

"RZECZPOSPOLITA"  28. LIPCA 2000r.

Hiper- i supermarkety pod kontrolą

Tanie, lecz przeterminowane

Duże sieci handlowe oferują klientom produkty przeterminowane, nie trzymające wagi, na których nadal widnieje cena promocyjna, choć faktycznie obowiązuje wyższa. Takie są wyniki kontroli Inspekcji Handlowej w 27 hiper- i supermarketach. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów dał szansę tym sklepom, by dobrowolnie wycofały się z nieuczciwych praktyk.

- Wielkie sieci handlowe wyraźnie nadużywają zaufania konsumentów. Jestem zdziwiony praktykami stosowanymi przez firmy o uznanej renomie, po których należałoby się spodziewać dżentelmeńskich zachowań. Oczekuję, że zaniechają działań sprzecznych z etyką kupiecką. Zarówno urząd, jak i podległa mi Inspekcja Handlowa będą nadal kontrolować i egzekwować przestrzeganie praw konsumenta w wielkopowierzchniowych obiektach - powiedział "Rz" Tadeusza Aziewicz, prezes UOKiK.

 Jak stwierdza UOKiK, niektóre praktyki kwalifikują się nawet jako przestępstwa lub wykroczenia. Większość to czyny nieuczciwej konkurencji.

 W około 30 proc. obiektów klienci musieli płacić za towar według masy brutto. Dotyczy to głównie serów, ciast, wyrobów garmażeryjnych, mięsa, wędlin i sałatek.

Paczkowane wędliny miały od 6 do 16 g mniej, niż widniało na opakowaniu, owoce cytrusowe - nawet o 46 g. Na produktach są umieszczone ceny promocyjne, a do kasy fiskalnej wprowadza się ceny wyższe. Cenniki też nie zawsze odpowiadają rzeczywistości. W 48 proc. sklepach oferowano przeterminowane artykuły spożywcze (zwłaszcza przetwory rybne, mleczne i wyroby cukiernicze), a także przemysłowe, m.in. dezodoranty, farby i lakiery. W ponad 3/4 kontrolowanych marketów towary były niewłaściwie oznaczone, bez podania daty przydatności do spożycia, wagi, informacji o składnikach produktu, adresu lub nazwy producenta. W wielu sklepach do sprzętu nie dołączano instrukcji w języku polskim. Oferowano też wyroby, których pochodzenia nie można było w ogóle ustalić.

 W 18 marketach Inspekcja Handlowa zakwestionowała 138 partii towarów (11 proc. ogółu), na których nie było znaku bezpieczeństwa "B" lub atestu PZH, tymczasem producenci i importerzy mają obowiązek umieszczać ten znak na określonych towarach. Niektóre sklepy załatwiają reklamacje z dużym opóźnieniem. W jednym do zakończenia kontroli czekało 118 z tytułu gwarancji.

 Praktyki takie psują renomę hiper- i supermarketom. Sklepy te decydują o wyborze producentów i dostawców. Mają więc wpływ na jakość oferowanych towarów. Ponoszą więc pełną odpowiedzialność za nieprawidłowości sprzedaży - podkreśla UOKiK.

 Urząd wystąpił do kierowników tych obiektów, by wycofali się z nieuczciwych praktyk dobrowolnie. W przeciwnym razie sprawy trafią do sądu.

H.F.


Ustawa

z dnia 11 maja 2001 r.

Prawo o miarach.

(Dz. U. z dnia 22 czerwca 2001 r. Nr 63, poz. 636)

Rozdział 1

Przepisy ogólne

Art. 1. Celem ustawy jest zapewnienie jednolitości miar i wymaganej dokładności pomiarów wielkości fizycznych w Rzeczypospolitej Polskiej.

Art. 2. 1. Ustawa reguluje zagadnienia:

1) legalnych jednostek miar i państwowych wzorców jednostek miar,

2) prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych,

3) kompetencji i zadań organów administracji rządowej właściwych w sprawach miar, zwanych dalej "organami administracji miar",

4) sprawowania nadzoru nad wykonywaniem przepisów ustawy.

2. W sprawach nieokreślonych w niniejszej ustawie, dotyczących przyrządów pomiarowych, stosuje się przepisy regulujące zagadnienia oceny zgodności wyrobów oraz akredytacji, zawarte w ustawie z dnia 28 kwietnia 2000 r. o systemie oceny zgodności, akredytacji oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 43, poz. 489), zwanej dalej "ustawą o ocenie zgodności".

Art. 3. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób prowadzenia i organizację działalności w celu zapewnienia jednolitości miar i dokładności pomiarów związanych z obronnością i bezpieczeństwem państwa, z uwzględnieniem wymagań dotyczących:

1) procedur pomiarowych,

2) prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych,

3) odniesienia do państwowych wzorców jednostek miar,

4) realizacji zobowiązań wynikających z wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych.

Art. 4. Użyte w ustawie określenia oznaczają: 1) legalna jednostka miary - jednostkę miary, której stosowanie jest nakazane lub dozwolone przepisem prawnym,

2) wzorzec jednostki miary - przyrząd pomiarowy przeznaczony do zdefiniowania, zrealizowania, zachowania lub odtwarzania jednostki miary albo jednej lub wielu wartości danej wielkości fizycznej i służący jako odniesienie,

3) państwowy wzorzec jednostki miary - wzorzec jednostki miary uznany urzędowo w Rzeczypospolitej Polskiej za podstawę do przypisywania wartości innym wzorcom jednostki miary danej wielkości fizycznej,

4) Międzynarodowy Układ Jednostek Miar (SI) - spójny układ jednostek miar, przyjęty i zalecany przez Generalną Konferencję Miar,

5) przyrząd pomiarowy - urządzenie, układ pomiarowy lub jego elementy, przeznaczone do wykonania pomiarów samodzielnie lub w połączeniu z jednym lub wieloma urządzeniami dodatkowymi; wzorce miary i materiały odniesienia są traktowane jako przyrządy pomiarowe,

6) wzorzec miary - urządzenie przeznaczone do odtwarzania lub dostarczania jednej lub wielu znanych wartości danej wielkości fizycznej w sposób niezmienny podczas jego stosowania,

7) materiał odniesienia - materiał lub substancję, których jedna lub więcej wartości ich właściwości są dostatecznie jednorodne i określone w stopniu umożliwiającym stosowanie do wzorcowania przyrządu pomiarowego, oceny metody pomiarowej lub przypisania wartości właściwościom innych materiałów,

8) wymagania metrologiczne - wymagania zasadnicze i szczegółowe, którym musi odpowiadać przyrząd pomiarowy, zdefiniowane we właściwych przepisach,

9) prawna kontrola metrologiczna - działanie zmierzające do wykazania, że przyrząd pomiarowy spełnia wymagania metrologiczne określone we właściwych przepisach,

10) ocena zgodności - działanie zmierzające do wykazania, że należycie zidentyfikowany przyrząd pomiarowy lub proces jego wytwarzania jest zgodny z wymaganiami zasadniczymi i szczegółowymi, zdefiniowanymi we właściwych przepisach,

11) procedury oceny zgodności (moduły) - procedury w rozumieniu ustawy o ocenie zgodności, zdefiniowane we właściwych przepisach,

12) zatwierdzenie typu - wykazanie na podstawie wyników przeprowadzonych badań, że typ przyrządu pomiarowego spełnia wymagania metrologiczne określone we właściwych przepisach,

13) legalizacja - sprawdzenie, stwierdzenie i poświadczenie dowodem legalizacji, że przyrząd pomiarowy spełnia wymagania metrologiczne określone we właściwych przepisach; pojęcie to obejmuje:

a) legalizację pierwotną - legalizację przyrządu pomiarowego po raz pierwszy po wyprodukowaniu, przed wprowadzeniem go do obrotu lub użytkowania,

b) legalizację ponowną - każdą kolejną legalizację przyrządu pomiarowego,

c) legalizację jednostkową - legalizację pierwotną przyrządu pomiarowego w wykonaniu jednostkowym, skonstruowanego dla określonego, szczególnego zastosowania; obejmuje ona swoim zakresem badania wykonywane w ramach zatwierdzenia typu,

14) wzorcowanie - czynności ustalające relację między wartościami wielkości mierzonej wskazanymi przez przyrząd pomiarowy a odpowiednimi wartościami wielkości fizycznych, realizowanymi przez wzorzec jednostki miary,

15) wprowadzenie do obrotu - przekazanie przyrządu pomiarowego po raz pierwszy sprzedawcy bądź użytkownikowi przez producenta, jego przedstawiciela lub importera,

16) wprowadzenie do użytkowania - zastosowanie przyrządu pomiarowego po raz pierwszy do celu, dla którego jest on przeznaczony,

17) punkt legalizacyjny - miejsce wykonywania przez organy administracji miar czynności związanych z legalizacją dużej ilości określonych rodzajów przyrządów pomiarowych u producenta, importera albo u przedsiębiorcy dokonującego napraw lub instalacji.

Rozdział 2

Legalne jednostki miar i państwowe wzorce jednostek miar

Art. 5. 1. Legalnymi jednostkami miar są:

1) jednostki Międzynarodowego Układu Jednostek Miar (SI),

2) jednostki nienależące do Międzynarodowego Układu Jednostek Miar (SI), lecz dopuszczone do stosowania w drodze rozporządzenia Rady Ministrów,

oraz ich dziesiętne podwielokrotności i wielokrotności, przy uwzględnieniu zobowiązań wynikających z wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych.

2. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia:

1) nazwy, definicje i oznaczenia,

2) przedrostki i ich oznaczenia przeznaczone do tworzenia dziesiętnych podwielokrotności i wielokrotności,

3) zasady pisowni oznaczeń

- jednostek miar, o których mowa w ust. 1, przy uwzględnieniu zobowiązań wynikających z wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych.
Art. 6. 1. Obowiązek stosowania legalnych jednostek miar dotyczy użytkowania przyrządów pomiarowych, wykonywania pomiarów i wyrażania wartości wielkości fizycznych w gospodarce, ochronie zdrowia i bezpieczeństwa publicznego oraz przy czynnościach o charakterze administracyjnym.

2. Jednostki miar inne niż określone w art. 5 mogą być stosowane w gospodarce w dziedzinach: transportu morskiego, lotniczego i kolejowego, na mocy porozumień międzynarodowych.

Art. 7. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb uznawania wzorców jednostek miar za państwowe wzorce jednostek miar oraz niezbędną dokumentację wzorców, uwzględniając obowiązki jednostek organizacyjnych ubiegających się o uznanie wzorców za państwowe wzorce jednostek miar, jak również powiązanie tych wzorców z międzynarodowymi wzorcami jednostek miar lub wzorcami w innych krajach.

Rozdział 3

Prawna kontrola metrologiczna

Art. 8. 1. Prawnej kontroli metrologicznej podlegają przyrządy pomiarowe, stosowane:

1) w ochronie zdrowia, życia i środowiska,

2) w ochronie bezpieczeństwa i porządku publicznego,

3) w ochronie praw konsumenta,

4) przy pobieraniu opłat, podatków i niepodatkowych należności budżetowych oraz ustalaniu opustów, kar umownych, wynagrodzeń i odszkodowań, a także przy pobieraniu i ustalaniu podobnych należności i świadczeń,

5) przy dokonywaniu kontroli celnej,

6) w obrocie handlowym.

2. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, przyrządy pomiarowe, o których mowa w ust. 1, z uwzględnieniem dziedzin pomiarowych oraz zobowiązań wynikających z wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych.

3. Prawna kontrola metrologiczna przed wprowadzeniem przyrządów pomiarowych do obrotu lub użytkowania wykonywana jest zgodnie z procedurami oceny zgodności (modułami), a w szczególności poprzez badania typu potwierdzone decyzją zatwierdzenia typu, legalizację pierwotną lub legalizację jednostkową, natomiast dla przyrządów pomiarowych będących w użytkowaniu - poprzez legalizację ponowną.

4. Warunkiem dopuszczenia przyrządów pomiarowych do legalizacji pierwotnej jest uzyskanie zatwierdzenia typu, z wyjątkiem przyrządów pomiarowych, o których mowa w art. 9 pkt 6.

Art. 9. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia:

1) warunki i tryb zgłaszania przyrządów pomiarowych do prawnej kontroli metrologicznej, ustalając w szczególności podmioty uprawnione do zgłaszania przyrządów pomiarowych, miejsce dokonywania kontroli metrologicznych, zakres badań oraz warunki techniczne użytkowania i wymaganą dokumentację, jak również obowiązki zgłaszającego,

2) szczegółowy tryb wykonywania prawnej kontroli metrologicznej, uwzględniający procedury oceny zgodności (moduły) dla określonych rodzajów przyrządów pomiarowych przed ich wprowadzeniem do obrotu lub użytkowania oraz sposób dokumentowania zatwierdzenia typu, okres ważności decyzji zatwierdzenia typu, jak również zasady wydawania decyzji zatwierdzenia typu ograniczonych: krótszym okresem ważności, liczbą przyrządów pomiarowych lub warunkami technicznymi ich użytkowania, a także warunki i tryb cofania decyzji zatwierdzenia typu,

3) wymagania metrologiczne, którym powinny odpowiadać przyrządy pomiarowe podlegające prawnej kontroli metrologicznej, uwzględniając rodzaje dowodów tej kontroli, a także warunki właściwego stosowania i warunki techniczne ich użytkowania,

4) wzory znaków zatwierdzenia typu, uwzględniając wymiary, kształt, datę nadania oraz miejsce ich umieszczenia,

5) wzory dowodów oceny zgodności i legalizacji ponownej, uwzględniając wymiary, kształt, datę nadania, miejsce umieszczenia oraz okresy ich ważności,

6) rodzaje przyrządów pomiarowych, które są legalizowane bez zatwierdzenia typu,

7) wymagania warunkujące udzielenie notyfikacji do dokonywania czynności oceny zgodności i wydanie upoważnień do legalizacji ponownej określonych rodzajów przyrządów pomiarowych, uwzględniając w szczególności wyposażenie techniczne i kwalifikacje personelu niezbędne do wykonywania tych zadań oraz do zapewnienia bezstronności formułowania ocen,

8) rodzaje przyrządów pomiarowych, które są naprawiane lub instalowane wyłącznie przez upoważnionych przedsiębiorców, dokonujących odpowiednio napraw lub instalacji, oraz stawiane im wymagania w zakresie posiadanego wyposażenia i kwalifikacji,

9) wartości podstawowych stałych fizycznych i liczbowe dane odniesienia dla właściwości substancji i materiałów

- przy uwzględnieniu zobowiązań wynikających z wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych.
Rozdział 4

Kompetencje i zadania organów administracji miar

Art. 10. Organami administracji miar są:

1) Prezes Głównego Urzędu Miar, będący centralnym organem administracji rządowej, zwany dalej "Prezesem",

2) dyrektorzy okręgowych urzędów miar, zwani dalej "dyrektorami",

3) naczelnicy obwodowych urzędów miar, zwani dalej "naczelnikami".

Art. 11. 1. Prezes wykonuje swoje zadania przy pomocy Głównego Urzędu Miar, zwanego dalej "Urzędem".

2. Dyrektorzy i naczelnicy wykonują swoje zadania przy pomocy podległych im urzędów.

Art. 12. 1. Prezesa powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów.

2. Wiceprezesów Urzędu powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów na wniosek Prezesa.

3. Dyrektorów powołuje i odwołuje Prezes.

4. Naczelników powołuje i odwołuje Prezes na wniosek właściwego dyrektora.

Art. 13. Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, tworzy i znosi okręgowe i obwodowe urzędy miar, a także określa ich obszar działania i siedziby, przy uwzględnieniu lokalnych potrzeb, rozwoju gospodarczego oraz tradycji poszczególnych województw i powiatów, jak również warunków ekonomicznych działania urzędów.

Art. 14. Organizację Urzędu określi statut, nadany przez Prezesa Rady Ministrów w drodze rozporządzenia, a okręgowych urzędów miar - regulaminy nadane przez Prezesa, przy uwzględnieniu potrzeb gospodarki oraz możliwości kadrowych i finansowych urzędów.

Art. 15. Urząd oraz okręgowe urzędy miar są jednostkami budżetowymi w rozumieniu ustawy o finansach publicznych.

Art. 16. Do zakresu działania Prezesa w sprawach miar należy:

1) budowa, utrzymywanie i modernizacja państwowych wzorców jednostek miar, przechowywanych i stosowanych w Urzędzie, oraz prowadzenie prac rozwojowych w tym zakresie,

2) informowanie, w drodze obwieszczenia, o spełnieniu przez wzorce jednostek miar warunków określonych dla państwowych wzorców jednostek miar,

3) zapewnienie, w drodze porównań, powiązania państwowych wzorców jednostek miar z międzynarodowymi wzorcami jednostek miar lub wzorcami jednostek miar w innych krajach,

4) zapewnienie przekazywania wartości legalnych jednostek miar od państwowych wzorców jednostek miar do przyrządów pomiarowych,

5) sprawowanie nadzoru nad działalnością jednostek organizacyjnych i laboratoriów spoza administracji miar, będących właścicielami państwowych wzorców jednostek miar, utrzymujących i udostępniających te wzorce,

6) zatwierdzanie typów przyrządów pomiarowych na podstawie wyników przeprowadzonych badań i nadawanie znaków zatwierdzenia typu, w drodze decyzji, jak również cofanie decyzji zatwierdzenia typu,

7) wydawanie certyfikatów zgodności w ramach systemu Międzynarodowej Organizacji Metrologii Prawnej,

8) wykonywanie prawnej kontroli metrologicznej oraz uznawanie za równoważną prawnej kontroli metrologicznej w Rzeczypospolitej Polskiej odpowiedniej kontroli wykonanej przez właściwe zagraniczne instytucje metrologiczne,

9) udzielanie i cofanie, w drodze decyzji, notyfikacji do dokonywania czynności oceny zgodności lub upoważnień do legalizacji ponownej określonych rodzajów przyrządów pomiarowych po sprawdzeniu spełnienia wymagań, dotyczących w szczególności wyposażenia technicznego i kwalifikacji personelu, niezbędnych do wykonywania tych zadań oraz do zapewnienia bezstronności formułowania ocen,

10) udzielanie i cofanie, w drodze decyzji, upoważnień do wykonywania napraw lub instalacji określonych rodzajów przyrządów pomiarowych po sprawdzeniu spełnienia wymagań niezbędnych do wykonywania tych czynności,

11) sprawowanie nadzoru nad jednostkami, o których mowa w pkt 9 i 10, w zakresie działalności wynikającej z udzielonych im upoważnień,

12) reprezentowanie Rzeczypospolitej Polskiej w metrologicznych organizacjach międzynarodowych i regionalnych oraz współdziałanie z krajowymi i zagranicznymi instytucjami prowadzącymi działania w zakresie miar,

13) prowadzenie rejestru zatwierdzonych typów przyrządów pomiarowych,

14) wydawanie Dziennika Urzędowego Głównego Urzędu Miar,

15) wydawanie publikacji popularyzujących i promujących zagadnienia miar,

16) szkolenie specjalistyczne w dziedzinie miar,

17) przygotowywanie projektów rozporządzeń, wydawanych przez organy administracji rządowej, w sprawach należących do jego zakresu działania,

18) opiniowanie nadsyłanych do Urzędu projektów aktów prawnych,

19) inicjowanie prac legislacyjnych w sprawach miar,

20) inicjowanie prac normalizacyjnych w sprawach miar,

21) wykonywanie innych zadań przewidzianych w odrębnych ustawach lub powierzonych przez Prezesa Rady Ministrów.

Art. 17. 1. Prezes może, na wniosek podmiotów, o których mowa w art. 4 pkt 17, w uzgodnieniu z właściwymi dyrektorami, tworzyć na czas określony punkty legalizacyjne, uwzględniając potrzeby gospodarki oraz możliwości organizacyjne i kadrowe urzędów.

2. Prezes może znosić punkty legalizacyjne, jeżeli stwierdzi niecelowość lub nieopłacalność ich utrzymywania, gdy wystąpią trudności kadrowe uniemożliwiające obsługę punktu lub gdy punkt przestanie spełniać wymagania określone przy jego utworzeniu.

3. Informacje o utworzeniu lub zniesieniu punktów legalizacyjnych są ogłaszane w Dzienniku Urzędowym Głównego Urzędu Miar.

Art. 18. 1. Obwieszczenia Prezesa w sprawach, o których mowa w art. 16 pkt 2, 9 i 10, ogłaszane są w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" oraz przekazywane właściwym instytucjom i organizacjom zagranicznym, stosownie do wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych.

2. Informacje w sprawach, o których mowa w art. 16 pkt 6, ogłaszane są w Dzienniku Urzędowym Głównego Urzędu Miar oraz przekazywane właściwym instytucjom i organizacjom zagranicznym, stosownie do wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych.

Art. 19. Urząd może wykonywać inne prace metrologiczne, zgodnie z kompetencjami i możliwościami technicznymi, w tym wzorcowanie i ekspertyzy przyrządów pomiarowych oraz czynności metrologiczne związane z kontrolą towarów paczkowanych, a także udzielać konsultacji i prowadzić doradztwo techniczne w zakresie doboru i stosowania przyrządów pomiarowych.

Art. 20. 1. Do zakresu działania dyrektorów i naczelników, stosownie do właściwości terytorialnej podległych im urzędów, należy:

1) badanie przyrządów pomiarowych w celu zapewnienia wykonania zadań, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2, a w szczególności legalizacja przyrządów pomiarowych oraz czynności metrologiczne związane z kontrolą towarów paczkowanych,

2) realizowanie zadań w zakresie sprawowania nadzoru nad wykonywaniem przepisów ustawy oraz współdziałanie z administracją publiczną w tym zakresie,

3) wykonywanie innych zadań powierzonych przez Prezesa.

2. Okręgowe i obwodowe urzędy miar mogą wykonywać inne prace metrologiczne, zgodnie z kompetencjami i możliwościami technicznymi, w tym wzorcowanie i ekspertyzy przyrządów pomiarowych.

Rozdział 5

Nadzór nad wykonywaniem przepisów ustawy

Art. 21. 1. Organy administracji miar sprawują nadzór nad wykonywaniem przepisów ustawy poprzez:

1) wydawanie zaleceń pokontrolnych i sprawdzanie stanu ich realizacji,

2) kierowanie wniosków o ukaranie do właściwego organu orzekającego w sprawach o wykroczenia,

3) stosowanie egzekucji obowiązków niepieniężnych, zgodnie z przepisami o postępowaniu egzekucyjnym w administracji,

4) kierowanie do właściwego organu zawiadomień o popełnieniu przestępstwa w przypadku uzasadnionych podejrzeń o fałszowanie dowodów oceny zgodności lub legalizacji ponownej,

5) wycofanie z obrotu lub użytkowania, w drodze decyzji, przyrządów pomiarowych niespełniających wymagań metrologicznych.

2. Organy administracji miar sprawują nadzór, o którym mowa w ust. 1, na podstawie kontroli przeprowadzanych przez upoważnionych pracowników urzędów miar, którzy po okazaniu legitymacji i pisemnego upoważnienia są uprawnieni do: 1) wstępu na teren nieruchomości lub pomieszczeń, gdzie przeprowadzana jest kontrola,

2) badania dokumentów oraz zbierania ustnych i pisemnych wyjaśnień w sprawach objętych zakresem kontroli,

3) zbierania i zabezpieczania dowodów naruszenia przepisów ustawy,

4) legitymowania osób, w uzasadnionych przypadkach, w celu ustalenia ich tożsamości,

5) nakładania grzywien w drodze mandatu karnego.

3. Kontroli, o której mowa w ust. 2, w zakresie stosowania legalnych jednostek miar lub przyrządów pomiarowych, o których mowa w art. 6 i art. 8 ust. 1, podlegają osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej "kontrolowanymi".

4. Kontrolowani są uprawnieni do:

1) uzyskania informacji o swoich prawach oraz o zakresie przeprowadzanej kontroli,

2) obecności podczas wszystkich czynności pracowników urzędów miar, wykonywanych podczas kontroli,

3) podpisania protokołu kontroli albo podania w ciągu 7 dni od dnia doręczenia protokołu pisemnego uzasadnienia przyczyny odmowy jego podpisania.

Art. 22. 1. Do kontroli wykonywania przepisów ustawy uprawnione są także, w ramach swoich kompetencji, inne jednostki administracji publicznej, a w szczególności inspekcja handlowa, inspekcja sanitarna oraz urzędy górnicze.

2. Organy administracji miar współdziałają w zakresie sprawowania nadzoru nad wykonywaniem przepisów ustawy z jednostkami, o których mowa w ust. 1.

3. Organy lub upoważnieni pracownicy administracji miar mogą wezwać, w pilnych przypadkach także ustnie, pomoc funkcjonariuszy policji, jeżeli natrafią na opór, który uniemożliwia lub utrudnia sprawowanie nadzoru nad wykonywaniem przepisów ustawy.

Art. 23. 1. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady przeprowadzania kontroli, jak również wzory upoważnień do kontroli, legitymacji oraz protokołów.

2. Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, określi w szczególności:

1) zakres i tryb przeprowadzania kontroli, w tym zakres i tryb udostępniania przyrządów pomiarowych oraz dokumentacji związanej z tymi przyrządami,

2) zakres współdziałania z jednostkami administracji publicznej, o których mowa w art. 22 ust. 1.

Rozdział 6

Opłaty za czynności organów administracji miar i podległych im urzędów

Art. 24. 1. Pobiera się opłaty za czynności wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy, związane z:

1) prawną kontrolą metrologiczną przyrządów pomiarowych,

2) uznawaniem za równoważne prawnej kontroli metrologicznej w Rzeczypospolitej Polskiej odpowiednich kontroli wykonanych przez właściwe zagraniczne instytucje metrologiczne,

3) uznawaniem wzorców jednostek miar za państwowe wzorce jednostek miar i sprawowaniem nadzoru nad jednostkami i laboratoriami spoza administracji miar będącymi właścicielami tych wzorców,

4) udzielaniem notyfikacji do dokonywania czynności oceny zgodności lub upoważnień do legalizacji ponownej,

5) udzielaniem upoważnień do wykonywania napraw lub instalacji przyrządów pomiarowych,

6) sprawowaniem nadzoru nad jednostkami, o których mowa w pkt 4 i 5, w zakresie działalności wynikającej z udzielonych im notyfikacji lub upoważnień,

7) kontrolą towarów paczkowanych,

8) tworzeniem punktów legalizacyjnych.

2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określa, w drodze rozporządzenia, wysokość i tryb pobierania opłat, o których mowa w ust. 1, uwzględniając wysokość uzasadnionych kosztów oraz wskaźnik wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych.

3. Opłaty, o których mowa w ust. 1, uiszcza wnioskodawca.

4. Nieuiszczone w terminie opłaty podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Art. 25. Za inne czynności, wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy na podstawie dobrowolnych wniosków zgłaszających, związane z:

1) badaniem przyrządów pomiarowych i wydawaniem certyfikatów zgodności w ramach systemu Międzynarodowej Organizacji Metrologii Prawnej,

2) wzorcowaniem i ekspertyzami przyrządów pomiarowych,

3) dostarczaniem odbiorcom wzorców miar i materiałów odniesienia,

4) udzielaniem konsultacji i prowadzeniem doradztwa technicznego w zakresie doboru i stosowania przyrządów pomiarowych,

5) szkoleniem specjalistycznym w dziedzinie miar na rzecz jednostek i podmiotów spoza administracji miar,

- pobiera się wynagrodzenia określane w umowach cywilnoprawnych.
Rozdział 7

Sankcje za naruszenie przepisów ustawy

Art. 26. 1. Kto wbrew przepisom ustawy:

1) wyraża wartości wielkości fizycznych w jednostkach miar innych niż legalne w dziedzinach, o których mowa w art. 6 ust. 1,

2) wprowadza do obrotu lub użytkowania, stosuje bądź przechowuje w stanie gotowości do użycia przyrządy pomiarowe, podlegające prawnej kontroli metrologicznej, bez wymaganych dowodów tej kontroli lub niespełniające wymagań metrologicznych,

3) użytkuje przyrządy pomiarowe w dziedzinach, o których mowa w art. 8 ust. 1, niezgodnie z warunkami właściwego ich stosowania,

4) dokonuje czynności oceny zgodności lub legalizacji ponownej określonych rodzajów przyrządów pomiarowych bez stosownych notyfikacji lub upoważnień,

5) naprawia lub instaluje określone rodzaje przyrządów pomiarowych bez stosownych upoważnień,

6) świadomie utrudnia organom administracji miar wykonywanie ich zadań w zakresie sprawowania nadzoru

- podlega karze grzywny.
2. Postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, prowadzi się na podstawie przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

Rozdział 8

Przepisy dostosowujące, przejściowe i końcowe

Art. 27. Przyrządy pomiarowe zalegalizowane lub uwierzytelnione przed dniem wejścia w życie ustawy, niespełniające jej przepisów, mogą być nadal legalizowane, o ile spełniają wymagania dotychczasowych przepisów, lecz nie dłużej niż przez 10 lat od dnia wejścia w życie ustawy.

Art. 28. W sprawach wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

Art. 29. Do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych prawna kontrola metrologiczna odbywa się na podstawie przepisów dotychczasowych, nie dłużej jednak niż przez 1 rok od dnia wejścia w życie ustawy.

Art. 30. W ustawie z dnia 3 kwietnia 1993 r. - Prawo probiercze (Dz. U. Nr 55, poz. 249 i z 2000 r. Nr 120, poz. 1268) wprowadza się następujące zmiany:

1) w art. 1 dodaje się ust. 3 i 4 w brzmieniu: "3. Dyrektorów okręgowych urzędów probierczych powołuje i odwołuje Prezes Urzędu.

4. Naczelników obwodowych urzędów probierczych powołuje i odwołuje Prezes Urzędu na wniosek właściwych dyrektorów okręgowych urzędów probierczych.";

2) dodaje się art. 1a w brzmieniu: "Art. la. 1. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres działania organów i urzędów administracji probierczej.

2. Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, tworzy i znosi okręgowe i obwodowe urzędy probiercze, a także określa ich obszar działania i siedziby, przy uwzględnieniu lokalnych potrzeb oraz tradycji poszczególnych województw i powiatów, jak również warunków ekonomicznych działania tych urzędów.

3. Organizację okręgowych urzędów probierczych określają regulaminy nadane przez Prezesa Urzędu, przy uwzględnieniu możliwości kadrowych i finansowych urzędów."

Art. 31. W ustawie z dnia 28 kwietnia 2000 r. o systemie oceny zgodności, akredytacji oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 43, poz. 489) wprowadza się następujące zmiany:

1) w art. 5 w pkt 9 po wyrazie "ministra" dodaje się wyrazy "lub kierownika urzędu centralnego,";

2) w art. 26 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

"2. Notyfikacji udziela, odpowiednio, minister lub kierownik urzędu centralnego właściwy ze względu na przedmiot oceny zgodności, zwany dalej Ministrem, w drodze decyzji administracyjnej."

Art. 32. Traci moc ustawa z dnia 3 kwietnia 1993 r. o utworzeniu Głównego Urzędu Miar (Dz. U. Nr 55, poz. 247, z 1998 r. Nr 37, poz. 202 i z 2000 r. Nr 120, poz. 1268).

Art. 33. Traci moc ustawa z dnia 3 kwietnia 1993 r. - Prawo o miarach (Dz. U. Nr 55, poz. 248, z 1997 r. Nr 43, poz. 272 i Nr 121, poz. 770 oraz z 2000 r. Nr 43, poz. 489 i Nr 120, poz. 1268).

Art. 34. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r., z wyjątkiem przepisów art. 9 pkt 8, art. 16 pkt 10, art. 24 ust. 1 pkt 5, art. 26 ust. 1 pkt 5 i art. 31, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej: A. Kwaśniewski




 

SEMINARIA MEDYCZNEGO CENTRUM KONSUMENTA


MEDYCZNE CENTRUM KONSUMENTA



ALFABETYCZNY SPIS ZAWARTOŚCI
STRON INTERNETOWYCH DOMENY HALAT.PL
DOTYCZĄCYCH OCHRONY ZDROWIA