Zamiast skutecznie nadzorować szpitale i przychodnie Państwowa Inspekcja Sanitarna od dziewięciu lat zajmuje się głównie odpłatną reklamą szczepionek przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu B. Dbałość o higienę procedur zabiegowych chroni pacjentów i personel medyczny nie tylko przed wirusowym zapaleniem wątroby typu B i C, ale przed szeregiem innych zakażeń, jak n. p. HIV.  Szczepienie przeciwko wzw B chroni TYLKO PRZED TĄ CHOROBĄ. 

Międzynarodowa Agencja Badań nad Rakiem wśród wielu czynników rakotwórczych wymienia zakażenie wirusami zapalenia wątroby typu B i typu C.

W latach 1990-1995 w Polsce zarejestrowano ponad 75 tysięcy zachorowań. U dwóch na pięciu chorych nie pojawia się najbardziej alarmujący objaw, jakim jest żółtaczka, więc wiele osób nie zgłasza się do lekarza. Po dwóch-trzech miesiącach pobytu w szpitalu pacjent musi prowadzić oszczędzający tryb życia, stosować kosztowną dietę, nieraz przechodzi na rentę inwalidzką. Śmiertelność w okresie ostrym choroby wynosi 2-3%. Po wirusowym zapaleniu wątroby typu B u ok. 15%, a po wirusowym zapaleniu wątroby typu C u 70%, pojawiają się następstwa w postaci przewlekłego zapalenia wątroby, marskości wątroby i pierwotnego raka wątroby. Leczenie interferonem kosztuje 7 tys. zł, jest jednak nieskuteczne w przypadku typu C spotykanego w Polsce. Zaopatrzenie szpitali w interferon sięga kilku procent zapotrzebowania.

Nosicielstwo pochorobowe dotyczy 10% dorosłych i aż 90% dzieci. Liczbę nosicieli w Polsce szacuje się na ok. 800 000 osób (2% populacji generalnej i 4,5% pracowników służby zdrowia, zwłaszcza wśród specjalności zabiegowych, ale też i nieostrożnych adeptów zawodu).

Na Zachodzie wirusowe zapalenie wątroby typu B uznawane jest za chorobę weneryczną (szerzy się z wydzielinami dróg rodnych) i narkomanów (ryzyko zakażenia przy zakłuciu igłą zanieczyszczoną krwią chorego lub bezobjawowego nosiciela sięga 30%). W Polsce 60% dorosłych i 80% dzieci do lat 4 ulega zarażeniu w szpitalach i przychodniach. Coraz częściej pacjenci występują na drogę sądową o odszkodowanie za uszczerbek na zdrowiu wskutek zakażenia sięgający najczęściej od 5 do 60%. Biegli sądowi uznają w 98% przypadków racje powodów, co pociąga za sobą orzeczenie odszkodowania w wysokości 10 - 15, a nawet 30 tysięcy złotych. Roszczenia z tego powodu nie ulegają przedawnieniu.

Przychodnie i szpitale wypłacają odszkodowania z przyznawanych im skąpych środków przeznaczonych m. in. na higienę procedur zabiegowych: właściwe mycie i sterylizowanie sprzętu medycznego, odpowiedzialne wykonywanie zabiegów - od zwykłego zastrzyku do wielogodzinnych skomplikowanych operacji, a także unieszkodliwianie zakaźnych odpadów. Należy dodać, że dbałość o higienę procedur zabiegowych chroni pacjentów i personel medyczny nie tylko przed wirusowym zapaleniem wątroby typu B i C, ale przed szeregiem innych zakażeń, jak n. p. HIV.

W latach 1990 - 1995 w Polsce epidemia wirusowego zapalenia wątroby typu B przyniosła ponad 75 tys. zachorowań, pozostawiła ponad 10 000 osób dotkniętych następstwami tak ciężkimi jak przewlekłe zapalenie wątroby, marskość wątroby i rak wątroby, oraz prawie osiem tysięcy nosicieli, których płyny ustrojowe są zaraźliwe nie tylko dla domowników.
 

Wirusowe zapalenie wątroby typu B i typu C objęte są Ustawą  z dnia 6 września 2001 r. o chorobach zakaźnych i zakażeniach, do której wykonywania powołane są odpowiednie organy państwowe działające oparciu o Ustawę z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej:

Państwowa Inspekcja Sanitarna jest powołana do realizacji zadań z zakresu zdrowia publicznego, w szczególności poprzez sprawowanie nadzoru nad warunkami:

Polityka to umiejętność zdobycia i utrzymania władzy państwowej. Bywają politycy, którym sił wystarczy tylko do zdobycia władzy i można o nich powiedzieć, że są skuteczni w zakresie autoreklamy.  A reklama - jak wiadomo - pokazuje tylko jedna stronę monety. Z wyborczej reklamy wynika, że na monecie widnieje orzeł, a po wyborach okazuje się, ze na odwrotnej stronie monety, tam gdzie miała być reszka, jest n.p…„rzeszka”. Zamiast konkretnego nominału, jakiś dziwny układ o każdej z możliwych barw tęczy, spoza których ledwie przebijają się nasze biało-czerwone. Dobrzy obywatele zrobili wszystko, co było w ich mocy: poszli do urn wyborczych i wybrali upragnioną przyszłość. Wyborcom pozostaje ufać, że głosowali na mężów stanu a nie na pętaków. Wyborcy przez jakiś czas cierpliwie poczekają na spełnienie wyborczych reklam, chyba że wyjadą z kraju w poszukiwaniu lepszych, bezpieczniejszych warunków życia i perspektyw dla swojej rodziny. Chyba że z powodu braku pomocy lekarskiej nie dożyją skutecznej realizacji sztandarowego hasła zwycięzców wyborów, jakim była  naprawa ochrony zdrowia. 

A jest co naprawiać. Trudno uwierzyć, ale według opublikowanego przez Organizację Narodów Zjednoczonych tegorocznego raportu w sprawie rozwoju cywilizacyjnego przeciętna długość życia stawia nasz kraj na 49. pozycji wśród 175 krajów świata. Z dłuższego od nas życia mogą się cieszyć nawet obywatele  zaliczanych do tzw. Trzeciego Świata krajów Ameryki Łacińskiej, jak Costa Rica, Chile, Urugwaj i Panama oraz zrujnowanych niedawną wojną Bałkanów, jak Chorwacja oraz Bośnia i Hercegowina. 

Znaczną część  przedwczesnych zgonów można przypisać warunkom leczenia w szpitalach i przychodniach oraz  dostępności skutecznej opieki zdrowotnej w Polsce. Przez kilkanaście lat władze sanitarne nie potrafiły wyegzekwować postanowień Rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 21 września 1992 r. w sprawie wymagań, jakim powinny odpowiadać pod względem fachowym i sanitarnym pomieszczenia i urządzenia zakładu opieki zdrowotnej. Po przejściu siedmiu „dostosowawczych” nowelizacji rozporządzenie, które miało zapewnić bezpieczeństwo pacjentom i pracownikom służby zdrowia, zostało w czerwcu 2005r. zastąpione nowym. Pomimo upływu wielu lat, postępu technicznego, a przy tym podwojenia się dochodu narodowego,  właściciele - zarządcy przychodni  i szpitali  także w 2005r. głośno krzyczą, że nie są w stanie spełnić wymagań, jakim powinny odpowiadać pod względem fachowym i sanitarnym pomieszczenia i urządzenia zakładów opieki zdrowotnej. 

Skutki zaniedbań w tym zakresie ilustruje między innymi porównanie losu pacjentów narażonych na zakażenie wirusami zapalenia wątroby typu B  i  typu C. Dzięki wprowadzeniu w 1993r. intensywnego programu zapobiegania i zwalczania wirusowego zapalenia wątroby typu B do 2004r. roczna liczba zarejestrowanych zachorowań spadła z 13 296 do 1 473. Tylko w ciągu pierwszego dziesięciolecia działania programu można było zapobiec około 85 tysiącom zachorowań na ostrą postać tej choroby i 13 tysiącom postaci przewlekłych. Było to możliwe dzięki istnieniu skutecznej szczepionki przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu B. Niestety, szczepionka przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu C nie jest dostępna. W przypadku tej choroby, jak i wielu innych, którymi zagraża nieprzestrzeganie wymogów sanitarno-przeciwepidemicznych, zapobieganie opiera się nie na szczepieniach a na skutecznej sterylizacji sprzętu do zabiegów medycznych, tzw. inwazyjnych, do których należą wstrzyknięcia i inne zabiegi z naruszeniem ciągłości tkanek, endoskopia, dializa. W 1997r., tj. w pierwszym roku niepełnej rejestracji zanotowano 997 zachorowań na wirusowe zapalenie wątroby typu C, w roku 2004  - 2 059, a od 1. stycznia do 15 października 2005r. już 2 336.  Dane te w żadnym przypadku nie odzwierciedlają rzeczywistego zagrożenia, gdyż według oszacowań częstość zakażeń wirusem zapalenia wątroby typu C w Polsce sięga 1,5%, co oznacza, że ok. 600 tys. osób może być rozsadnikami zakażenia w szpitalach, przychodniach, zakładach fryzjerskich, kosmetycznych, czy też w miejscach pokątnego wykonywania tatuażu lub zakładania kolczyków. Jednak w odróżnieniu od miejsc nielegalnych usług, które powinny być likwidowane przez policję z równą starannością, jak zagrażające tymi samymi chorobami miejsca wstrzyknięć narkotyków, szpitale i przychodnie są przecież finansowane ze środków publicznych. Co więcej, roszczenia poszkodowanych pacjentów pokrywają z ubezpieczeń. A koszty polis ubezpieczeniowych opłacają z funduszów publicznych.

Do tego dochodzi podległość państwowej inspekcji sanitarnej ministrowi zdrowia, który jako klinicysta ma zwykle blade pojęcie o zdrowiu publicznym i zwykle nie potrafi uwolnić się od żądań  swojego środowiska i rozmaitych grup nacisku żerujących na budżecie państwa. Od 2000r. główny inspektor sanitarny przestał być zastępcą ministra zdrowia do spraw sanitarno-epidemiologicznych i stał się kierownikiem instytucji centralnej administracji, która, zgodnie  z ustawą,  jest powołana do realizacji zadań z zakresu zdrowia publicznego, w szczególności poprzez sprawowanie nadzoru nad warunkami  higieniczno-sanitarnymi, jakie powinien spełniać personel medyczny, sprzęt oraz pomieszczenia, w których są udzielane świadczenia zdrowotne  w celu ochrony zdrowia ludzkiego przed niekorzystnym wpływem szkodliwości i uciążliwości środowiskowych, zapobiegania powstawaniu chorób, w tym chorób zakaźnych i zawodowych.  Rozwój sytuacji epidemiologicznej wskazuje na zasadniczą trudność sprawowania skutecznego nadzoru w sytuacji, gdy nadzorujący podlega nadzorowanemu.  Jak powiadają, pies nie gryzie własnego ogona. 

Ofiarami bezczynności władz są tysiące ludzi. U 80% osób zakażonych wirusem zapalenia wątroby typu C rozwija się przewlekłe zapalenie wątroby,  które u co czwartego przechodzi w marskość wątroby, a ta zagraża pierwotnym rakiem wątroby. Pierwsze objawy zapalenia wątroby typu C to osłabienie, brak apetytu, mdłości, wymioty, bóle stawowo-mięśniowe i stany podgorączkowe. Choroba wymaga unikania wysiłku fizycznego, stosowania kosztownej diety wątrobowej, zażywania leków, co łącznie kosztuje pacjenta minimum 200,-zł miesięcznie. Koszt standardowego leczenia jednego chorego interferonem i rybawiryną sięga 40 tys. zł. W Narodowym Funduszu Zdrowia brakuje pieniędzy na terminowe i skuteczne leczenie nawet tych chorych, którzy zostali  zarażeni w szpitalach i przychodniach mających kontrakty z Funduszem. 

Prawo i sprawiedliwość nakazują natychmiast naprawić błędy III Rzeczypospolitej.